Atti 2
2
La discesa dël Spirit Sant; predicassioun dë Pietrou, e counversioun dë diversi mille anime.
1E coum ’l dì dë la pentescoste a l era vënù, a l erou tutti ënsem ënt l’istess leug.
2E a s’è fà‐sse tut a coulp un soun dal ciel, coun a fussa d’un vent ch’a souffia coun veemensa, e a l ha ëmpi tutta la ca doua ch’a l erou assëtà.
3E a i è coumpars dë lingue divise coum dë feu, ch’a soun pousà‐sse sù ciaschedun dë lour.
4E a soun stait tutti riempi dël Spirit Sant, e a l han coumensà a parlé dë lingue fourëstere, secound chë l’Spirit a i fasia parlé.
5Oura a i era a Gerusalem d’Ebreou ch’a i sougiournavou, gent dëvot, dë tutta nassioun ch’a i e souta ’l ciel.
6E coul rumour essend‐se fait, a i è vënù‐ie moutoubin dë gent ënsem, ch’a soun stait tutti stupi dë lon chë ognidun a i sentia parlé ënt soua propria lingua.
7A l erou dounque tutti sourpreis dë lon, e a së n’a stupiou, disand‐se un al aut: Eccou, tutti sti‐ssi ch’a parlou soun‐ne pa Galilean?
8Coum va‐lou dounque chë ognidun dë noui i sentouma parlé la propria lingua dël pais doua ch’i souma nassù?
9Parti, Medi, Elamiti, e noui ch’i stouma ënt la Mesopotamia, ën Giudea, e ën Cappadocia, al pais dël Pont, e ën Asia,
10En Frigia, en Panfilia, ën Egit, e ënt i quartè dë la Libia ch’a l è vësin dë Cirene, e noui ch’i stouma a Rouma?
11Tant Ebreou chë proseliti; Creteis e Arabi, i sentouma parlé ognidun ënt nostra lingua, dë le maravie d’Iddiou.
12A l erou dounque tut stupi; e a saviou nen cosa pensé‐sse, disand‐se un al aut: Cosa veul‐lou di son?
13Ma i aitri burland‐se dë lour, a disiou: A l è ch’a soun pien dë vin dous.
14Ma Pietrou presentand‐se ënsem ai oundess, a l ha aussà la vouss, e a l ha di‐ie: Omini Ebreou! e tutti voui ch’i ste a Gerusalem, ëmpare sò‐ssi, e fe attensioun a mie parole.
15Përché sti‐ssi a soun nen ëmbriac, coum i vë pense, mentre a l è la tersa oura dël dì.
16Ma eccou lon ch’a l è stait dit dal proufeta Gioel:
17E a arrivërà ënt i ultim dì, a dis Domine Iddiou, chë i spantiëreu mè Spirit sù tutti i omini; e vosti fieui e voste fie a proufetisëran; e vosta giouventù a vëdrà dë visioun; e vosti vei a seugnëran dë seugn.
18E anche ënt coui dì lì i spantiëreu dë mè Spirit sù i mè sërvitour e sù mie serve, e a proufetisëran.
19E i fareu dë cose maraviouse ënt ’l ciel ën sù, e dë proudigi sù la terra ën giù, dë sang e dë feu, e un vapour dë fum.
20’L soul a sarà cambià ën tenebre, e la luna ën sang, dënans chë coul gran e noutabil dì dël Sëgnour a vena.
21Ma a arrivërà chë chiounque a invouchërà ’l nom dël Sëgnour a sarà salv.
22Omini Israeliti, senti ste parole; Gesu ’l Nazareno, përsounage approuvà da Diou tra dë voui për i miracoul, le maravie, e i proudìgi ch’ Iddiou a l ha fait për meso dë chiel souta vosti eui, coum i lou savi dëcò;
23Essend stait tradi secound ’l counsei determinà e secound la prouvidensa d’ Iddiou, i l’ eve pià‐lou, e buttà‐lou ën crouss, e i l’ eve fà‐lou meuiri për man d’i cattiv souget;
24Iddiou a l’ ha arsussità‐lou, avend rout le stache dë la mort, përché ch’a l era nen poussibil ch’a fussa artënù da chila.
25Përché David a dis dë chiel: I contemplava sempre ’l Sëgnour ënt mia prësensa; përché a l è a mia dritta, afinche i siou nen commos.
26A l è përché dë lon chë mè cœur a s’è rallegrà‐sse, e mia lingua a l ha esultà dë piasi; e dë pi mia carn a riposërà sù la speransa.
27Përché të lassëras nen mia anima al sepulcro, e të përmëtëras nen chë to Sant a senta la courrussioun.
28T’has fà‐me counossi la stra dë la vita, e të më riempiras d’ allegria ënt toua prësensa.
29Omini fratei, i peus ben di‐ve liberament riguard al patriarca David, ch’a l è mort, e ch’a l è stait sepoult, e chë so sepulcro a l è tra dë noui fin a coust dì.
30Ma coum a l era proufeta, e ch’a savia ch’ Iddiou a l avia proumëtù‐ie, coun giurament, chë da soua progenitura a faria nassi, secound la carn, ’l Crist, për fé‐lou assëté sù so trono;
31A l ha dit dë la risurressioun dë Crist, prevëdend‐la, chë soua anima a l è nen staita lassà al sepulcro, e chë soua carn a l ha nen senti la courrussioun.
32Iddiou a l ha arsussità coul Gesu; dë laqual cosa i souma tutti testimoni.
33Dop dounque ch’a l è stait assunt për la poutensa d’Iddiou, e ch’a l ha ricevù da so Padre la proumessa dël Spirit Sant, a l ha spantià lon ch’i vëde adess, e lon ch’i sente.
34Përché David a l è nen mountà ai ciei; ma chiel istess a dis: ’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Setë‐te a mia dritta,
35Fin ch’i abbiou buttà i to inimis për ’l marcia‐pè d’i to pè.
36Ch’a sappia dounque dë sicur tutta la ca d’Israel ch’ Iddiou a l’ ha fà‐lou Sëgnour e Crist, coul Gesu ch’i eve crucificà.
37Avend senti ste cose, a soun senti‐sse ’l cœur coumpount, e a l han dit a Pietrou e ai aitri apostoul: Omini fratei, cosa faroum‐ne?
38E Pietrou a l ha di‐ie: Armande‐ve; e chë ciaschedun dë voui aiti a sia batësà ën nom dë Gesu‐Crist, për outëni ’l përdoun d’i vosti pëcà, e i ricevrì ’l don dël Spirit Sant.
39Përché la proumessa a l è faita a voui e a vosti fieui, e a tutti coui ch’a soun lountan, outant chë nost Sëgnour Iddiou a n’a ciamërà a chiel.
40E coun diverse aitre parole a i coungiurava e a i esourtava, disand: Separe‐ve da sta generassioun perversa.
41Coui dounque ch’a l han ricevù dë boun cœur soua parola, a soun stait batësà; e ënt coul dì lì a s’è giuntà‐sse circa tre mil’ anime.
42E a persistiou tutti ënt la doutrina d’i apostoul, e ënt la coumunion e la frassioun dël pan, e ënt le ourassioun.
43Oura tutta persouna a l avia dë timour; e moutouben dë miracoul e dë proudigi a së fasiou për meso d’i apostoul.
44E tutti coui ch’a crëdiou a l erou ënsem ënt l’istess leug, e a l aviou tutte le cose ën coumun;
45E a vendiou i so pousses e i so beni, e a i distribuiou a tutti, secound chë ognidun a n’avia da bësogn.
46E tutti i dì a prouseguiou d’accordi a sté ënt ’l tempio; e roumpand ’l pan da una ca al autra, a piavou i so past coun allegria e coun semplicità dë cœur;
47Dasand gloria a Diou, e fasend‐se voulei ben da tut ’l popoul. E ’l Sëgnour a giuntava tutti i dì a la ciesa dë gent për essi salv.
Currently Selected:
Atti 2: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
