Atti 18
18
Atti dë San Paul a Corinto, & c., e d’Apollos a Efeso.
1Dop dë lon Paul, essend parti da Atene, a l è vënù a Corinto.
2E avend‐ie trouvà un ebreou, për nom Aquila, nativ dël pais dë Pont, ch’a l era vënù ën po prima d’Italia coun soua foumna Priscilla, përché chë Claudio a l avia coumandà chë tutti i Ebreou a surteissou da Rouma, a l è ëndait da lour.
3E sicoum a l era dë l’istess mëste, a l è stait ënsem a lour, e a travaiava. E so mëste, a l era dë fé dë tende.
4E ogni sabbat a disputava ënt la sinagoga, e a persuadia tant i Ebreou chë i Grec.
5E quand Sila e Timoteo a soun stait vënù da Macedonia, Paul, essend stimulà dal Spirit, a proutestava ai Ebreou chë Gesu a l era ’l Crist.
6E coum a lou countradisiou, e ch’a bestëmiavou, a l ha soupatà soue vëstimente, e a l ha di‐ie: Chë vost sang a sia sù vosta testa, i n’a peus dë niente! I më n’a vad bel e adess vers i gentii.
7E essend surti da lì, a l è ëntrà ënt la ca d’un om ch’a i disiou Giust, ch’a sërvia Iddiou, e dël qual la ca a tënia a la sinagoga.
8Ma Crispo, principal dë la sinagoga, a l ha crëdù al Sëgnour coun tutta soua ca; e diversi aiti dëcò d’i Corintian avend‐lou senti, a l han crëdù, e a soun stait batësà.
9Oura ’l Sëgnour a l ha die a Paul dë neuit, ënt una visioun: Tem nen; ma parla, e tas‐te nen;
10Përché i soun ënsem a ti, e nëssun a të buttërà le man ados për fé‐te dë mal; e i heu un gran popoul ënt cousta sità.
11Ën counseguensa a l è fermà‐sse lì un ann e sess meis, insegnand ën mes a lour la parola d’Iddiou.
12Ma dël temp chë Gallion a l era procounsoul d’Acaia, i Ebreou, a soun soulevà‐sse tutti d’accordi countra Paul, e a l’han mënà‐lou dënans al tribunal,
13Ën disand: Coust om a persuad le gent dë servi Iddiou countra la legge.
14E coum Paul a voulia deurvi le bouca, Gallion a l ha dit ai Ebreou: O Ebreou! s’a së trateissa dë queich ingiustissia, o dë queich delit, i vë supportëriou tant ch’a saria rasounevoul;
15Ma s’a së trata dë parole, e dë nom, e dë vosta legge, i buttërì ourdin voui aiti stess; përché i veui nen essi giudisse dë coule cose.
16E a l ha fà‐ie artiré da dënans al tribunal.
17Anloura tutti i Grec avend pià Sostene, ch’a l era ’l principal dë la sinagoga, a i dasiou dënans al tribunal, sensa chë Gallion a së n’a butteissa ën pena.
18E quand Paul a l è ëncoura stait lì un bel poc, a l ha pià coungè d’i fratei, e a l ha navigà ën Siria, e ënsem a chiel Priscilla e Aquila, dop d’essi‐sse fait tousouné la testa a Cencrea, përché ch’a l avia fait un vout.
19Peui a l è arrivà a Efeso, e a l ha lassà‐ie lì; ma essend ëntrà ënt la sinagoga, a s’è buttà‐sse a dëscouri coun i Ebreou,
20Ch’a l’han pregà‐lou dë fermé‐sse ëncoura pi dë temp ënsem a lour; ma a l’ha nen voulsùi‐lou councedi.
21E a l ha pià coungè da lour, ën disand: a bësogna assoulutament ch’i fassou la prossima festa a Gerusalem; ma i tournëreu ëncoura da voui, së Diou veul. Coussì a l ha fait vela da Efeso.
22E quand a l è stait calà a Cesarea, a l è mountà a saluté la ciesa, e dop a l è calà a Antiochia.
23E avend‐ie sougiournà queich temp, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha travërsà tut dë seguit ’l pais dë Galazia e dë Frigia, fourtificand tutti i dissepoul.
24Ma a i è vënù‐ie un ebreou a Efeso, për nom Apollos, nativ d’Alessandria, om eloquent, e sapient ënt le scriture,
25Ch’a l era, ënt queich manera, istrut ënt la via dël Sëgnour; e coum a l avia un gran zelo, a spiegava e a insegnava bin esattament le cose ch’a councernou ’l Sëgnour, quantounque a counouseissa mac ’l batesim dë Giouan.
26Dounque a l ha coumensà a parlé liberament ënt la sinagoga; e quand Priscilla e Aquila a l’han avù‐lou senti, a l’han pià‐lou ënsem a lour, e a l han spiegà‐ie pi particoularment la via d’Iddiou.
27E coum a l ha voulsù passé ën Acaia, i fratei, ch’a l’aviou esourtà‐lou a ëndé‐ie, a l han scrivù ai dissepoul, dë ricevë‐lou; e quand a l è stà‐ie arrivà, a l è stait d’un gran vantage a coui ch’a l aviou crëdù për la grassia.
28Përché a persuadia publicament i Ebreou coun una gran veemensa, dimoustrand, për meso dë le scriture, chë Gesu a l era ’l Crist.
Currently Selected:
Atti 18: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 18
18
Atti dë San Paul a Corinto, & c., e d’Apollos a Efeso.
1Dop dë lon Paul, essend parti da Atene, a l è vënù a Corinto.
2E avend‐ie trouvà un ebreou, për nom Aquila, nativ dël pais dë Pont, ch’a l era vënù ën po prima d’Italia coun soua foumna Priscilla, përché chë Claudio a l avia coumandà chë tutti i Ebreou a surteissou da Rouma, a l è ëndait da lour.
3E sicoum a l era dë l’istess mëste, a l è stait ënsem a lour, e a travaiava. E so mëste, a l era dë fé dë tende.
4E ogni sabbat a disputava ënt la sinagoga, e a persuadia tant i Ebreou chë i Grec.
5E quand Sila e Timoteo a soun stait vënù da Macedonia, Paul, essend stimulà dal Spirit, a proutestava ai Ebreou chë Gesu a l era ’l Crist.
6E coum a lou countradisiou, e ch’a bestëmiavou, a l ha soupatà soue vëstimente, e a l ha di‐ie: Chë vost sang a sia sù vosta testa, i n’a peus dë niente! I më n’a vad bel e adess vers i gentii.
7E essend surti da lì, a l è ëntrà ënt la ca d’un om ch’a i disiou Giust, ch’a sërvia Iddiou, e dël qual la ca a tënia a la sinagoga.
8Ma Crispo, principal dë la sinagoga, a l ha crëdù al Sëgnour coun tutta soua ca; e diversi aiti dëcò d’i Corintian avend‐lou senti, a l han crëdù, e a soun stait batësà.
9Oura ’l Sëgnour a l ha die a Paul dë neuit, ënt una visioun: Tem nen; ma parla, e tas‐te nen;
10Përché i soun ënsem a ti, e nëssun a të buttërà le man ados për fé‐te dë mal; e i heu un gran popoul ënt cousta sità.
11Ën counseguensa a l è fermà‐sse lì un ann e sess meis, insegnand ën mes a lour la parola d’Iddiou.
12Ma dël temp chë Gallion a l era procounsoul d’Acaia, i Ebreou, a soun soulevà‐sse tutti d’accordi countra Paul, e a l’han mënà‐lou dënans al tribunal,
13Ën disand: Coust om a persuad le gent dë servi Iddiou countra la legge.
14E coum Paul a voulia deurvi le bouca, Gallion a l ha dit ai Ebreou: O Ebreou! s’a së trateissa dë queich ingiustissia, o dë queich delit, i vë supportëriou tant ch’a saria rasounevoul;
15Ma s’a së trata dë parole, e dë nom, e dë vosta legge, i buttërì ourdin voui aiti stess; përché i veui nen essi giudisse dë coule cose.
16E a l ha fà‐ie artiré da dënans al tribunal.
17Anloura tutti i Grec avend pià Sostene, ch’a l era ’l principal dë la sinagoga, a i dasiou dënans al tribunal, sensa chë Gallion a së n’a butteissa ën pena.
18E quand Paul a l è ëncoura stait lì un bel poc, a l ha pià coungè d’i fratei, e a l ha navigà ën Siria, e ënsem a chiel Priscilla e Aquila, dop d’essi‐sse fait tousouné la testa a Cencrea, përché ch’a l avia fait un vout.
19Peui a l è arrivà a Efeso, e a l ha lassà‐ie lì; ma essend ëntrà ënt la sinagoga, a s’è buttà‐sse a dëscouri coun i Ebreou,
20Ch’a l’han pregà‐lou dë fermé‐sse ëncoura pi dë temp ënsem a lour; ma a l’ha nen voulsùi‐lou councedi.
21E a l ha pià coungè da lour, ën disand: a bësogna assoulutament ch’i fassou la prossima festa a Gerusalem; ma i tournëreu ëncoura da voui, së Diou veul. Coussì a l ha fait vela da Efeso.
22E quand a l è stait calà a Cesarea, a l è mountà a saluté la ciesa, e dop a l è calà a Antiochia.
23E avend‐ie sougiournà queich temp, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha travërsà tut dë seguit ’l pais dë Galazia e dë Frigia, fourtificand tutti i dissepoul.
24Ma a i è vënù‐ie un ebreou a Efeso, për nom Apollos, nativ d’Alessandria, om eloquent, e sapient ënt le scriture,
25Ch’a l era, ënt queich manera, istrut ënt la via dël Sëgnour; e coum a l avia un gran zelo, a spiegava e a insegnava bin esattament le cose ch’a councernou ’l Sëgnour, quantounque a counouseissa mac ’l batesim dë Giouan.
26Dounque a l ha coumensà a parlé liberament ënt la sinagoga; e quand Priscilla e Aquila a l’han avù‐lou senti, a l’han pià‐lou ënsem a lour, e a l han spiegà‐ie pi particoularment la via d’Iddiou.
27E coum a l ha voulsù passé ën Acaia, i fratei, ch’a l’aviou esourtà‐lou a ëndé‐ie, a l han scrivù ai dissepoul, dë ricevë‐lou; e quand a l è stà‐ie arrivà, a l è stait d’un gran vantage a coui ch’a l aviou crëdù për la grassia.
28Përché a persuadia publicament i Ebreou coun una gran veemensa, dimoustrand, për meso dë le scriture, chë Gesu a l era ’l Crist.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835