Atti 12
12
Giacou massà, e Pietrou buttà ën prësoun da Erod, ch’a meuir rusià dai verm.
1Ënt coul temp istess ’l re Erod a s’è buttà‐sse a maltraté queicadun dë coui dë la ciesa,
2E a l ha fait meuiri coun la spa Giacou, fratel dë Giouan.
3E vëdand chë lolì a piasia ai Ebreou, a l ha countinuà, fasand dëcò pié Pietrou.
4Oura a l erou i dì d’i pan sensa lëva. E quand a l’ha avù‐lou fait pié, a l’ha buttà‐lou ën prësoun, e a l’ha dà‐lou ën guardia a quat squadre, dë quat souldà a për una, vouland‐lou presenté al supplissi dënans al popoul dop la pasqua.
5Coussì Pietrou a l era custodi ënt la prësoun; ma la ciesa a fasia countinuament dë preghiere a Diou për chiel.
6Oura ënt ’l temp ch’Erod a l era prount a mandé‐lou al supplissi, coul’istessa neuit Pietrou a durmia ën mes a doui souldà, groupà coun doue cadene, e le guardie ch’a l erou dënans a la porta a custodiou la prësoun.
7E eccou, un angel dël Sëgnour a l è arrivà, e a s’è fà‐sse una luce ënt la prësoun, e l’angel poussand Pietrou për dacant, a l ha dësvià‐lou, disand‐ie: Levë‐te legerment. E le cadene a soun toumbà da soue man.
8E l’angel a l ha di‐ie: Buttë‐te la sentura, e caussa toue scarpe; e chiel a l’ha fà‐lou. Peui a l ha di‐ie: Campë‐te la vesta ados, e ven‐me apress.
9Chiel dounque surtand, a l è ëndà‐ie apress; ma a savia nen chë lon ch’a fasia l’angel a fussa vera; përché a crëdia vëdi queich visioun.
10E quand a l han avù passà la prima e la secounda guardia, a soun arrivà a la porta dë fer, da doua a së va a la sità, e coula porta a s’è durvi‐sse a lour da chila; e essend surti a l han passà una countrà, e tost l’angel a s’è artirà‐sse da vësin dë chiel.
11Anloura Pietrou essend arvënù‐sse, a l ha dit: Adess i seu dë sicur chë ’l Sëgnour a l ha mandà so angel, e ch’a l ha liberà‐me da la man d’Erod, e da tut lon ch’a së spëtava ’l popoul Ebreou.
12E avend counsiderà tut, a l è vënù a la ca dë Maria, mare dë Giouan, ch’a i disiou Marc, doua chë diversi a l erou radunà, e a fasiou d’ourassioun.
13E quand a l ha avù tabussà a la porta dël vestiboul, una serva, për nom Roda, a l è vënùa për scouté;
14Laqual avend counoussù la vouss dë Pietrou, për l’allegria a l ha nen duvert ’l vestiboul; ma a s’è buttà‐sse a couri ënt la ca, e a l ha announsià chë Pietrou a l era dënans a la porta.
15E a l han di‐ië: Të seus mata. Ma a assicurava chë lon ch’a disia a l era vera; e lour a disiou: A l è so angel.
16Ma Pietrou a countinuava a tabussé; e quand a l han avù duvert, a l’han vëdù‐lou, e a soun rëstà‐ne quasi fora dë lour.
17E chiel, avend‐ie fait segn coun la man ch’a steissou chiet, a la ha countà‐ie coum ’l Sëgnour a l’avia fà‐lou surti d’ ënt la prësoun, e a l ha di‐ie: Announsie coule cose a Giacou e ai fratei. Peui, essend surti da lì, a l è ëndà‐ssëne ënt un aut leug.
18Ma essend‐se fait dì, a i è stà‐ie un gran rumour tra i souldà, sù lon ch’a n’era dë Pietrou.
19E Erod avend‐lou sërcà e trouvand‐lou nen, dop d’avei fait ’l prouces a le guardie, a l ha coumandà ch’a fussou mënà al supplissi. Peui a l è calà da Giudea a Cesarea, doua a l ha sougiournà.
20Oura a l avia ’l prouget dë fé la guerra ai Tirenian e ai Sidonian; ma a soun vënù da chiel tutti d’accordi; e essend‐se buttà ënt le grassie dë Blasto Ciambërlan dël re, a l han ciamà la pass, përché chë so pais a l era mantënù da coul dël re.
21Ënt un dì stabili, Erod, vësti d’un abit real, e s’è assëtà‐sse sù so trono e a i aringava.
22E ’l popoul a sclamava: Vouss d’un diou, e nen d’un om!
23E sù ’l moument un angel dël Sëgnour a l’ha coulpi‐lou, përché ch’a l avia nen dait gloria a Diou; e a l è stait rusià dai verm, e a l è spirà.
24Ma la parola d’Iddiou a fasia dë prougres e a së spantiava.
25Barnaba dëcò e Saul, dop d’avei terminà soua coumissioun, a soun tournà‐ssëne da Gerusalem, avend dëcò pià ënsem a lour Giouan, ch’a i disiou Marc.
Currently Selected:
Atti 12: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 12
12
Giacou massà, e Pietrou buttà ën prësoun da Erod, ch’a meuir rusià dai verm.
1Ënt coul temp istess ’l re Erod a s’è buttà‐sse a maltraté queicadun dë coui dë la ciesa,
2E a l ha fait meuiri coun la spa Giacou, fratel dë Giouan.
3E vëdand chë lolì a piasia ai Ebreou, a l ha countinuà, fasand dëcò pié Pietrou.
4Oura a l erou i dì d’i pan sensa lëva. E quand a l’ha avù‐lou fait pié, a l’ha buttà‐lou ën prësoun, e a l’ha dà‐lou ën guardia a quat squadre, dë quat souldà a për una, vouland‐lou presenté al supplissi dënans al popoul dop la pasqua.
5Coussì Pietrou a l era custodi ënt la prësoun; ma la ciesa a fasia countinuament dë preghiere a Diou për chiel.
6Oura ënt ’l temp ch’Erod a l era prount a mandé‐lou al supplissi, coul’istessa neuit Pietrou a durmia ën mes a doui souldà, groupà coun doue cadene, e le guardie ch’a l erou dënans a la porta a custodiou la prësoun.
7E eccou, un angel dël Sëgnour a l è arrivà, e a s’è fà‐sse una luce ënt la prësoun, e l’angel poussand Pietrou për dacant, a l ha dësvià‐lou, disand‐ie: Levë‐te legerment. E le cadene a soun toumbà da soue man.
8E l’angel a l ha di‐ie: Buttë‐te la sentura, e caussa toue scarpe; e chiel a l’ha fà‐lou. Peui a l ha di‐ie: Campë‐te la vesta ados, e ven‐me apress.
9Chiel dounque surtand, a l è ëndà‐ie apress; ma a savia nen chë lon ch’a fasia l’angel a fussa vera; përché a crëdia vëdi queich visioun.
10E quand a l han avù passà la prima e la secounda guardia, a soun arrivà a la porta dë fer, da doua a së va a la sità, e coula porta a s’è durvi‐sse a lour da chila; e essend surti a l han passà una countrà, e tost l’angel a s’è artirà‐sse da vësin dë chiel.
11Anloura Pietrou essend arvënù‐sse, a l ha dit: Adess i seu dë sicur chë ’l Sëgnour a l ha mandà so angel, e ch’a l ha liberà‐me da la man d’Erod, e da tut lon ch’a së spëtava ’l popoul Ebreou.
12E avend counsiderà tut, a l è vënù a la ca dë Maria, mare dë Giouan, ch’a i disiou Marc, doua chë diversi a l erou radunà, e a fasiou d’ourassioun.
13E quand a l ha avù tabussà a la porta dël vestiboul, una serva, për nom Roda, a l è vënùa për scouté;
14Laqual avend counoussù la vouss dë Pietrou, për l’allegria a l ha nen duvert ’l vestiboul; ma a s’è buttà‐sse a couri ënt la ca, e a l ha announsià chë Pietrou a l era dënans a la porta.
15E a l han di‐ië: Të seus mata. Ma a assicurava chë lon ch’a disia a l era vera; e lour a disiou: A l è so angel.
16Ma Pietrou a countinuava a tabussé; e quand a l han avù duvert, a l’han vëdù‐lou, e a soun rëstà‐ne quasi fora dë lour.
17E chiel, avend‐ie fait segn coun la man ch’a steissou chiet, a la ha countà‐ie coum ’l Sëgnour a l’avia fà‐lou surti d’ ënt la prësoun, e a l ha di‐ie: Announsie coule cose a Giacou e ai fratei. Peui, essend surti da lì, a l è ëndà‐ssëne ënt un aut leug.
18Ma essend‐se fait dì, a i è stà‐ie un gran rumour tra i souldà, sù lon ch’a n’era dë Pietrou.
19E Erod avend‐lou sërcà e trouvand‐lou nen, dop d’avei fait ’l prouces a le guardie, a l ha coumandà ch’a fussou mënà al supplissi. Peui a l è calà da Giudea a Cesarea, doua a l ha sougiournà.
20Oura a l avia ’l prouget dë fé la guerra ai Tirenian e ai Sidonian; ma a soun vënù da chiel tutti d’accordi; e essend‐se buttà ënt le grassie dë Blasto Ciambërlan dël re, a l han ciamà la pass, përché chë so pais a l era mantënù da coul dël re.
21Ënt un dì stabili, Erod, vësti d’un abit real, e s’è assëtà‐sse sù so trono e a i aringava.
22E ’l popoul a sclamava: Vouss d’un diou, e nen d’un om!
23E sù ’l moument un angel dël Sëgnour a l’ha coulpi‐lou, përché ch’a l avia nen dait gloria a Diou; e a l è stait rusià dai verm, e a l è spirà.
24Ma la parola d’Iddiou a fasia dë prougres e a së spantiava.
25Barnaba dëcò e Saul, dop d’avei terminà soua coumissioun, a soun tournà‐ssëne da Gerusalem, avend dëcò pià ënsem a lour Giouan, ch’a i disiou Marc.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835