Atti 11
11
Apoulougia dë Pietrou për i gentii, e foundassioun dë la ciesa a Antiochia.
1Oura i apostoul e i fratei ch’a l erou ën Giudea, a l han senti ch’i gentii a l aviou dëcò ricevù la parola d’Iddiou.
2E quand Pietrou a l è stait dë ritourn a Gerusalem, coui dë la circouncisioun a dësputavou coun chiel,
3Disand: Të seus ëndait ënt la ca d’omini incircouncis, e të l has mangià ënsem a lour.
4Anloura Pietrou a l ha coumensà d’espoun‐ie le cose për ourdin, disand:
5I erou ën preghiera ënt la sità dë Joppe, e essend rëstà in estasi, i heu vist una visioun; un recipient coum un gran linseul, a calava giù dal ciel, groupà ai quat cantoun, e a l è vënù fin a mi;
6E avend‐ie fissà i eui drinta, i heu ousservà e i heu vëdù‐ie d’i animai terrest a quat pè, dë bestie sarvage, dë serp e d’ousei dël ciel.
7I heu dëcò senti una vouss ch’a l ha di‐me: Pietrou, aussë‐te, massa, e mangia.
8E i heu rispost: I më piëreu bin guarda, Sëgnour! përché mai niente d’impur o dë sporc a l è ëntrà ënt mia bouca.
9E la vouss a l ha ëncoura rëspoundù‐me dal ciel: Lon ch’Iddiou a l ha purificà, guardë‐lou nen coum impur.
10E lolì a s’è fà‐sse fin a tre volte; e peui tutte coule cose a soun staite artirà al ciel.
11E eccou, ënt l’istess moument, tre omini, ch’a l erou stait mandà da Cesarea vers mi, a soun presentà‐sse a la ca doua ch’i erou:
12E l’ Spirit a l ha di‐me ch’i ëndeissou ënsem a lour, sensa fé‐ne difficoultá; e sti sess fratei ënsissi a soun dëcò vënù coun mi, e i souma ëntrà ënt la ca dë coust om.
13E a l ha countà‐ne coum a l avia vëdù ënt soua ca un angel ch’a l era presentà‐sse a chiel, e ch’a l avia di‐ie: Manda dë gent a Joppe, e fa vëni Simoun, ch’a i diou Pietrou,
14Ch’a të dirà dë cose për meso dë lequai të saras salv, ti, e tutta toua ca.
15E quand i heu avù coumensà a parlé, l’Spirit Sant a l è calà sù lour, coum a l era dëcò calà sù noui aiti al prinsipi.
16Anloura i soun arcourdà‐me dë coula parola dël Sëgnour, e coum a l avia dit: Giouan a l ha batësà d’acqua, ma voui aiti i sarì batësà dël Spirit Sant.
17Dounque, da già ch’Iddiou a l ha councedù‐ie un doun simil a coul ch’a l ha councedù‐ne a noui aiti, ch’i ouma crëdù al Sëgnour Gesu‐Crist, chi è‐lou ch’i erou mi, ch’i poudeissou oupoun‐me a Diou?
18Anloura avend senti coule cose, a soun apasià‐sse, e a l han dait gloria a Diou, disand: Dounque Iddiou a l ha dëcò dait ai gentii ’l pentiment për avei la vita.
19Oura ën quant a coui ch’a l erou stait dispers ën causa dë la persecussioun ch’a l era staita eccità a l’oucasioun dë Stevou, a soun passà fin ën Fenicia, e ën Cipro, e a Antiochia, sensa announsié la parola a nëssun, salvo ai Ebreou unicament.
20Ma a i è stài‐ne queicadun tra dë lour, Ciprian, e Cirenian, i quai, essend ëntrà ënt Antiochia, a parlavou ai Grec, announsiand ’l Sëgnour Gesu.
21E la man dël Sëgnour a l era coun lour aiti; talmente chë un gran numer avend crëdù, a soun stait counvërti al Sëgnour.
22E la vouss a l è vënùëine ai ourie dë la ciesa ch’a l era a Gerusalem; e ën counseguensa a l han mandà Barnaba për passé a Antiochia;
23’L qual essend arrivà, e avend vëdù la grassia d’Iddiou, a s’è rallegrà‐ssëne; e a i esourtava tutti dë sté attacà al Sëgnour dë tut so cœur.
24Përché a l era un om da ben, e pien dël Spirit Sant e dë fede; e un gran numer dë persoune a soun uni‐sse al Sëgnour.
25Peui Barnaba a l è ëndà‐ssëne a Tarso, për sërché Saul.
26E avend‐lou trouvà, a l’ha mënà‐lou a Antiochia; e a l è arrivà chë, durant un ann tut ëntreg, a soun radunà‐sse coun la ciesa, e a l han insegnà un gran popoul, dë manera ch’a l è stait prima dë nëssun aiti post a Antiochia ch’i dissepoul a soun stait ciamà Crëstian.
27Oura ënt coui dì lì queich proufeta a soun calà da Gerusalem a Antiochia.
28E un dë lour, për nom Agabo, a s’è aussà‐sse, e a l ha diciarà për virtù dël Spirit ch’una gran famina a dëvia arrivé ënt tut ’l mound; e difatti, a l è arrivà souta Claudio Cesare.
29E i dissepoul, ognidun secound so pouter, a l han determinà dë mandé dë soucours ai fratei ch’a stasiou ën Giudea.
30Coum a l’han fà‐lou, mandand‐lou ai ansian për man dë Barnaba e dë Saul.
Currently Selected:
Atti 11: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 11
11
Apoulougia dë Pietrou për i gentii, e foundassioun dë la ciesa a Antiochia.
1Oura i apostoul e i fratei ch’a l erou ën Giudea, a l han senti ch’i gentii a l aviou dëcò ricevù la parola d’Iddiou.
2E quand Pietrou a l è stait dë ritourn a Gerusalem, coui dë la circouncisioun a dësputavou coun chiel,
3Disand: Të seus ëndait ënt la ca d’omini incircouncis, e të l has mangià ënsem a lour.
4Anloura Pietrou a l ha coumensà d’espoun‐ie le cose për ourdin, disand:
5I erou ën preghiera ënt la sità dë Joppe, e essend rëstà in estasi, i heu vist una visioun; un recipient coum un gran linseul, a calava giù dal ciel, groupà ai quat cantoun, e a l è vënù fin a mi;
6E avend‐ie fissà i eui drinta, i heu ousservà e i heu vëdù‐ie d’i animai terrest a quat pè, dë bestie sarvage, dë serp e d’ousei dël ciel.
7I heu dëcò senti una vouss ch’a l ha di‐me: Pietrou, aussë‐te, massa, e mangia.
8E i heu rispost: I më piëreu bin guarda, Sëgnour! përché mai niente d’impur o dë sporc a l è ëntrà ënt mia bouca.
9E la vouss a l ha ëncoura rëspoundù‐me dal ciel: Lon ch’Iddiou a l ha purificà, guardë‐lou nen coum impur.
10E lolì a s’è fà‐sse fin a tre volte; e peui tutte coule cose a soun staite artirà al ciel.
11E eccou, ënt l’istess moument, tre omini, ch’a l erou stait mandà da Cesarea vers mi, a soun presentà‐sse a la ca doua ch’i erou:
12E l’ Spirit a l ha di‐me ch’i ëndeissou ënsem a lour, sensa fé‐ne difficoultá; e sti sess fratei ënsissi a soun dëcò vënù coun mi, e i souma ëntrà ënt la ca dë coust om.
13E a l ha countà‐ne coum a l avia vëdù ënt soua ca un angel ch’a l era presentà‐sse a chiel, e ch’a l avia di‐ie: Manda dë gent a Joppe, e fa vëni Simoun, ch’a i diou Pietrou,
14Ch’a të dirà dë cose për meso dë lequai të saras salv, ti, e tutta toua ca.
15E quand i heu avù coumensà a parlé, l’Spirit Sant a l è calà sù lour, coum a l era dëcò calà sù noui aiti al prinsipi.
16Anloura i soun arcourdà‐me dë coula parola dël Sëgnour, e coum a l avia dit: Giouan a l ha batësà d’acqua, ma voui aiti i sarì batësà dël Spirit Sant.
17Dounque, da già ch’Iddiou a l ha councedù‐ie un doun simil a coul ch’a l ha councedù‐ne a noui aiti, ch’i ouma crëdù al Sëgnour Gesu‐Crist, chi è‐lou ch’i erou mi, ch’i poudeissou oupoun‐me a Diou?
18Anloura avend senti coule cose, a soun apasià‐sse, e a l han dait gloria a Diou, disand: Dounque Iddiou a l ha dëcò dait ai gentii ’l pentiment për avei la vita.
19Oura ën quant a coui ch’a l erou stait dispers ën causa dë la persecussioun ch’a l era staita eccità a l’oucasioun dë Stevou, a soun passà fin ën Fenicia, e ën Cipro, e a Antiochia, sensa announsié la parola a nëssun, salvo ai Ebreou unicament.
20Ma a i è stài‐ne queicadun tra dë lour, Ciprian, e Cirenian, i quai, essend ëntrà ënt Antiochia, a parlavou ai Grec, announsiand ’l Sëgnour Gesu.
21E la man dël Sëgnour a l era coun lour aiti; talmente chë un gran numer avend crëdù, a soun stait counvërti al Sëgnour.
22E la vouss a l è vënùëine ai ourie dë la ciesa ch’a l era a Gerusalem; e ën counseguensa a l han mandà Barnaba për passé a Antiochia;
23’L qual essend arrivà, e avend vëdù la grassia d’Iddiou, a s’è rallegrà‐ssëne; e a i esourtava tutti dë sté attacà al Sëgnour dë tut so cœur.
24Përché a l era un om da ben, e pien dël Spirit Sant e dë fede; e un gran numer dë persoune a soun uni‐sse al Sëgnour.
25Peui Barnaba a l è ëndà‐ssëne a Tarso, për sërché Saul.
26E avend‐lou trouvà, a l’ha mënà‐lou a Antiochia; e a l è arrivà chë, durant un ann tut ëntreg, a soun radunà‐sse coun la ciesa, e a l han insegnà un gran popoul, dë manera ch’a l è stait prima dë nëssun aiti post a Antiochia ch’i dissepoul a soun stait ciamà Crëstian.
27Oura ënt coui dì lì queich proufeta a soun calà da Gerusalem a Antiochia.
28E un dë lour, për nom Agabo, a s’è aussà‐sse, e a l ha diciarà për virtù dël Spirit ch’una gran famina a dëvia arrivé ënt tut ’l mound; e difatti, a l è arrivà souta Claudio Cesare.
29E i dissepoul, ognidun secound so pouter, a l han determinà dë mandé dë soucours ai fratei ch’a stasiou ën Giudea.
30Coum a l’han fà‐lou, mandand‐lou ai ansian për man dë Barnaba e dë Saul.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835