Atti 10
10
Counversioun dë Cornelio e d’aiti gentii, da Pietrou.
1Oura a i era e Cesarea un om, ch’a së ciamava Cornelio, centurioun d’una coorta për nom l’Italica;
2Dëvot e pien dël timour d’Iddiou, ënsem a tutta soua famia, fasand dëcò moutouben dë limozne al popoul, e pregand sempre Diou:
3A l ha vist ciairament ën visioun, circa sù le neuv oure dël dì, un angel d’Iddiou ch’a l è vënù da chiel, e ch’a l ha di‐ie: Cornelio!
4E Cornelio avend i eui fiss sù chiel, e essend tut spaventà, a l ha di‐ie: Cosa i è‐lou, Sëgnour? E a l ha di‐ie: Toue ourassioun e toue limozne a soun mountà ën memoria al dënans d’Iddiou.
5Adess dounque manda dë gent a Joppe, e fa vëni Simoun, ch’a i diou Pietrou.
6A l è lougià a ca d’un certou Simoun, couriour, ch’a sta vësin al mar; a l è coul ch’a të dirà lon chë bësogna chë të fasse.
7E quand l’angel ch’a parlava a Cornelio a l è stait parti, a l ha ciamà doui d’i so sërvitour, e un souldà ch’a l avia ’l timour d’Iddiou, fra coui ch’a së tëniou d’ëntourn a chiel;
8Ai quai avend countà tut, a l ha mandà‐ie a Joppe.
9E ’l dì apress, coum a caminavou e ch’a s’avësinavou dë la sità, Pietrou a l è mountà sù la ca për preghé, circa vers le sess oure.
10E a l è arrivà chë avend fam, a l ha voulsù pié dë nutriment; e mentre chë coui dë la ca a i prountavou da mangé, a l è rëstà in estasi;
11E a l ha vëdù ’l ciel duvert, e un recipient venand giù sù chiel coum un gran linseul, groupà ai quat cantoun, e caland giù ën terra;
12Ënt ’l qual a i era tutte sors d’animai terrest a quat pè, dë bestie sarvage, dë serp, e d’ousei dël ciel.
13E una vouss a s’è indirissà‐sse a chiel, disand: Pietrou, aussë‐te, massa, e mangia.
14Ma Pietrou a l ha rispost: I më piëreu bin guarda, Sëgnour! përché mai i heu mangià niente d’impur e dë sporc.
15E la vouss a l ha tournà‐ie di, për la secounda volta: Le cose ch’Iddiou a l ha purificà, tëni‐ie nen për impure.
16E lolì a l è arrivà fin a tre volte, e peui ’l recipient a s’è artirà‐sse al ciel.
17Oura coum Pietrou a l era ën pena ënt chiel istess, për savei qual a l era ’l sens dë coula visioun ch’a l avia vëdùa, anloura eccou, i omini mandà da Cornelio, infourmand‐se dë la ca dë Simoun, a soun arrivà a la porta.
18E avend ciamà queicadun, a l han ciamà së Simoun, ch’a i disiou Pietrou, a l era lougià ënsili.
19E coum Pietrou a pensava a la visioun, l’Spirit a l ha di‐ie: eccou tre omini ch’a të ciamou.
20Aussë‐te dounque, e cala giù, e va‐tëne coun lour, sensa fé‐ne difficoultà; përché a l è mi ch’i heu mandà‐ie.
21Pietrou dounque essend calà giù vers le gent ch’a l erou stà‐ie mandà da Cornelio, a l ha di‐ie: Eccou, i soun coul ch’i serche; për che moutiv se‐ve vënù?
22E a l han dit: Cornelio, centurioun, om giust coun ’l timour d’Iddiou, e avend una bouna riputassioun ënt tutta la nassioun d’i Ebreou, a l è stait avërti da Diou për meso d’un angel sant, dë mandé‐te ciamé për vëni ënt soua ca, e senti‐te parlé.
23Anloura Pietrou avend‐ie fait ëntré, a l ha lougià‐ie; e ’l dì dop a l è ëndà‐ssëne ënsem a lour; e queicadun d’i fratei dë Joppe a l han tënù‐ie coumpagnia.
24E landouman a soun ëntrà a Cesarea. Oura Cornelio a i spëtava, avend ciamà i so parent e i so intim amis.
25E a l è arrivà chë, coum Pietrou a ëntrava, Cornelio venand‐ie al incountr’, e campand‐se a i so pè, a l’ha adourà‐lou.
26Ma Pietrou a l’ha fà‐lou aussé, disand‐ie: Levë‐te sù; i soun dëcò mi un om.
27Peui parland coun chiel, a l è ëntrà, e a l ha trouvà diverse persoune ch’a l erou lì radunà.
28E a l ha di‐ie: I savi coum a l è nen permes a un om ebreou d’avei dë relassioun coun un fourëste, o d’ëndé a soua ca; ma Diou a l ha insegnà‐me ch’i dëviou guardé nëssun om coum impur o sporc.
29A l è përché dë lon chë subit ch’i eve mandà‐me ciamé, i soun vënù sensa fé‐ne difficoultà. I vë ciamou dounque përché ch’i eve mandà‐me ciamé.
30E Cornelio a l ha di‐ie: A soun quat dì, a st’oura, ch’i erou ën digiun, e ch’i fasiou l’ourassioun a neuv oure ënt mia ca; e eccou, un om a s’è presentà‐sse dënans a mi coun una vëstimenta ch’a lusia.
31E a l ha di‐me: Cornelio, toua preghiera a l è esaudia, e Diou a s’è arcourdà‐sse dë toue limozne.
32Manda dounque a Joppe, e fa vëni da là Simoun, ch’a i diou Pietrou, ch’a l è allougià ënt la ca dë Simoun, couriour, vësin al mar, ’l qual essend vënù, a të parlërà.
33A l è përché dë lon ch’i heu subit mandà da ti, e t ’has fait bin dë vëni. Oura i souma adess tutti present dënans a Diou për senti tut lon ch’Iddiou a l ha coumandà‐te dë di‐ne.
34Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit: In verità, i vëdou verament ch’Iddiou a l ha nëssun risguard a l’apparensa dë le persoune;
35Ma ch’ënt tutte le nassioun coul ch’al lou tem, e ch’a pratica la giustissia, a l è ënt soua grassia.
36A l è lolì ch’a l ha fait savé ai fieui d’Israel, announsiand la pass për Gesu‐Crist, ch’a l è ’l Sëgnour dë tutti.
37I savi lon ch’a l è arrivà ënt tutta la Giudea, coumensand da la Galilea, dop dël batesim chë Giouan a l ha predicà:
38Coum Iddiou a l ha ount dël Spirit Sant e dë forsa Gesu ’l Nazareo, ch’a l è passà da un post a l’aut, fasand dë ben, e guariand tutti coui ch’a l erou souta la poutensa dël demoni; përché Diou a l era coun Gesu.
39E i souma testimoni dë tutte le cose ch’a l ha faite, tant al pais d’i Ebreou chë a Gerusalem; e coum a l’han fà‐lou meuiri, buttand‐lou ënsima dël bosc.
40Diou a l’ha arsussità‐lou ’l ters dì, e a l’ha dà‐lou për essi manifestà.
41Nen a tut ’l popoul, ma ai testimoni preourdinà da Diou dë dënans; a noui, ch’i ouma mangià e bëvù ënsem a chiel dop ch’a l è stait arsussità d’i mort.
42E a l ha coumandà‐ne dë prediché al popoul, e d’atesté ch’a l è chiel ch’a l è destinà da Diou për essi ’l giudisse d’i viv e d’i mort.
43Tutti i proufeta a i fan testimouniansa, chë chiounque a crëdërà ënt chiel, a ricevërà la remissioun d’i so pëcà për so nom.
44Coum Pietrou a tënia ëncoura coul discours, ’l Spirit Sant a l è calà giù sù tutti coui ch’a scoutavou la parola.
45Ma i fedei dë la circouncisioun, ch’a l erou vënù ënsem a Pietrou, a soun stupi‐sse chë ’l doun dël Spirit Sant a fussa dëcò difus sù i gentii.
46Përché a i sentiou parlé le lingue, e dé gloria a Diou.
47Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit: Chi è‐lou ch’a poudria oupoun‐se chë cousti sì, ch’a l’han ricevù l’Spirit Sant parei dë noui, a siou batësà d’acqua.
48Dounque a l ha coumandà ch’a fussou batësà ën nom dël Sëgnour. Anloura a l’han pregà‐lou dë sté lì queich dì.
Currently Selected:
Atti 10: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 10
10
Counversioun dë Cornelio e d’aiti gentii, da Pietrou.
1Oura a i era e Cesarea un om, ch’a së ciamava Cornelio, centurioun d’una coorta për nom l’Italica;
2Dëvot e pien dël timour d’Iddiou, ënsem a tutta soua famia, fasand dëcò moutouben dë limozne al popoul, e pregand sempre Diou:
3A l ha vist ciairament ën visioun, circa sù le neuv oure dël dì, un angel d’Iddiou ch’a l è vënù da chiel, e ch’a l ha di‐ie: Cornelio!
4E Cornelio avend i eui fiss sù chiel, e essend tut spaventà, a l ha di‐ie: Cosa i è‐lou, Sëgnour? E a l ha di‐ie: Toue ourassioun e toue limozne a soun mountà ën memoria al dënans d’Iddiou.
5Adess dounque manda dë gent a Joppe, e fa vëni Simoun, ch’a i diou Pietrou.
6A l è lougià a ca d’un certou Simoun, couriour, ch’a sta vësin al mar; a l è coul ch’a të dirà lon chë bësogna chë të fasse.
7E quand l’angel ch’a parlava a Cornelio a l è stait parti, a l ha ciamà doui d’i so sërvitour, e un souldà ch’a l avia ’l timour d’Iddiou, fra coui ch’a së tëniou d’ëntourn a chiel;
8Ai quai avend countà tut, a l ha mandà‐ie a Joppe.
9E ’l dì apress, coum a caminavou e ch’a s’avësinavou dë la sità, Pietrou a l è mountà sù la ca për preghé, circa vers le sess oure.
10E a l è arrivà chë avend fam, a l ha voulsù pié dë nutriment; e mentre chë coui dë la ca a i prountavou da mangé, a l è rëstà in estasi;
11E a l ha vëdù ’l ciel duvert, e un recipient venand giù sù chiel coum un gran linseul, groupà ai quat cantoun, e caland giù ën terra;
12Ënt ’l qual a i era tutte sors d’animai terrest a quat pè, dë bestie sarvage, dë serp, e d’ousei dël ciel.
13E una vouss a s’è indirissà‐sse a chiel, disand: Pietrou, aussë‐te, massa, e mangia.
14Ma Pietrou a l ha rispost: I më piëreu bin guarda, Sëgnour! përché mai i heu mangià niente d’impur e dë sporc.
15E la vouss a l ha tournà‐ie di, për la secounda volta: Le cose ch’Iddiou a l ha purificà, tëni‐ie nen për impure.
16E lolì a l è arrivà fin a tre volte, e peui ’l recipient a s’è artirà‐sse al ciel.
17Oura coum Pietrou a l era ën pena ënt chiel istess, për savei qual a l era ’l sens dë coula visioun ch’a l avia vëdùa, anloura eccou, i omini mandà da Cornelio, infourmand‐se dë la ca dë Simoun, a soun arrivà a la porta.
18E avend ciamà queicadun, a l han ciamà së Simoun, ch’a i disiou Pietrou, a l era lougià ënsili.
19E coum Pietrou a pensava a la visioun, l’Spirit a l ha di‐ie: eccou tre omini ch’a të ciamou.
20Aussë‐te dounque, e cala giù, e va‐tëne coun lour, sensa fé‐ne difficoultà; përché a l è mi ch’i heu mandà‐ie.
21Pietrou dounque essend calà giù vers le gent ch’a l erou stà‐ie mandà da Cornelio, a l ha di‐ie: Eccou, i soun coul ch’i serche; për che moutiv se‐ve vënù?
22E a l han dit: Cornelio, centurioun, om giust coun ’l timour d’Iddiou, e avend una bouna riputassioun ënt tutta la nassioun d’i Ebreou, a l è stait avërti da Diou për meso d’un angel sant, dë mandé‐te ciamé për vëni ënt soua ca, e senti‐te parlé.
23Anloura Pietrou avend‐ie fait ëntré, a l ha lougià‐ie; e ’l dì dop a l è ëndà‐ssëne ënsem a lour; e queicadun d’i fratei dë Joppe a l han tënù‐ie coumpagnia.
24E landouman a soun ëntrà a Cesarea. Oura Cornelio a i spëtava, avend ciamà i so parent e i so intim amis.
25E a l è arrivà chë, coum Pietrou a ëntrava, Cornelio venand‐ie al incountr’, e campand‐se a i so pè, a l’ha adourà‐lou.
26Ma Pietrou a l’ha fà‐lou aussé, disand‐ie: Levë‐te sù; i soun dëcò mi un om.
27Peui parland coun chiel, a l è ëntrà, e a l ha trouvà diverse persoune ch’a l erou lì radunà.
28E a l ha di‐ie: I savi coum a l è nen permes a un om ebreou d’avei dë relassioun coun un fourëste, o d’ëndé a soua ca; ma Diou a l ha insegnà‐me ch’i dëviou guardé nëssun om coum impur o sporc.
29A l è përché dë lon chë subit ch’i eve mandà‐me ciamé, i soun vënù sensa fé‐ne difficoultà. I vë ciamou dounque përché ch’i eve mandà‐me ciamé.
30E Cornelio a l ha di‐ie: A soun quat dì, a st’oura, ch’i erou ën digiun, e ch’i fasiou l’ourassioun a neuv oure ënt mia ca; e eccou, un om a s’è presentà‐sse dënans a mi coun una vëstimenta ch’a lusia.
31E a l ha di‐me: Cornelio, toua preghiera a l è esaudia, e Diou a s’è arcourdà‐sse dë toue limozne.
32Manda dounque a Joppe, e fa vëni da là Simoun, ch’a i diou Pietrou, ch’a l è allougià ënt la ca dë Simoun, couriour, vësin al mar, ’l qual essend vënù, a të parlërà.
33A l è përché dë lon ch’i heu subit mandà da ti, e t ’has fait bin dë vëni. Oura i souma adess tutti present dënans a Diou për senti tut lon ch’Iddiou a l ha coumandà‐te dë di‐ne.
34Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit: In verità, i vëdou verament ch’Iddiou a l ha nëssun risguard a l’apparensa dë le persoune;
35Ma ch’ënt tutte le nassioun coul ch’al lou tem, e ch’a pratica la giustissia, a l è ënt soua grassia.
36A l è lolì ch’a l ha fait savé ai fieui d’Israel, announsiand la pass për Gesu‐Crist, ch’a l è ’l Sëgnour dë tutti.
37I savi lon ch’a l è arrivà ënt tutta la Giudea, coumensand da la Galilea, dop dël batesim chë Giouan a l ha predicà:
38Coum Iddiou a l ha ount dël Spirit Sant e dë forsa Gesu ’l Nazareo, ch’a l è passà da un post a l’aut, fasand dë ben, e guariand tutti coui ch’a l erou souta la poutensa dël demoni; përché Diou a l era coun Gesu.
39E i souma testimoni dë tutte le cose ch’a l ha faite, tant al pais d’i Ebreou chë a Gerusalem; e coum a l’han fà‐lou meuiri, buttand‐lou ënsima dël bosc.
40Diou a l’ha arsussità‐lou ’l ters dì, e a l’ha dà‐lou për essi manifestà.
41Nen a tut ’l popoul, ma ai testimoni preourdinà da Diou dë dënans; a noui, ch’i ouma mangià e bëvù ënsem a chiel dop ch’a l è stait arsussità d’i mort.
42E a l ha coumandà‐ne dë prediché al popoul, e d’atesté ch’a l è chiel ch’a l è destinà da Diou për essi ’l giudisse d’i viv e d’i mort.
43Tutti i proufeta a i fan testimouniansa, chë chiounque a crëdërà ënt chiel, a ricevërà la remissioun d’i so pëcà për so nom.
44Coum Pietrou a tënia ëncoura coul discours, ’l Spirit Sant a l è calà giù sù tutti coui ch’a scoutavou la parola.
45Ma i fedei dë la circouncisioun, ch’a l erou vënù ënsem a Pietrou, a soun stupi‐sse chë ’l doun dël Spirit Sant a fussa dëcò difus sù i gentii.
46Përché a i sentiou parlé le lingue, e dé gloria a Diou.
47Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit: Chi è‐lou ch’a poudria oupoun‐se chë cousti sì, ch’a l’han ricevù l’Spirit Sant parei dë noui, a siou batësà d’acqua.
48Dounque a l ha coumandà ch’a fussou batësà ën nom dël Sëgnour. Anloura a l’han pregà‐lou dë sté lì queich dì.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835