Atti 10
10
Counversioun dë Cornelio e d’aiti gentii, da Pietrou.
1Oura a i era e Cesarea un om, ch’a së ciamava Cornelio, centurioun d’una coorta për nom l’Italica;
2Dëvot e pien dël timour d’Iddiou, ënsem a tutta soua famia, fasand dëcò moutouben dë limozne al popoul, e pregand sempre Diou:
3A l ha vist ciairament ën visioun, circa sù le neuv oure dël dì, un angel d’Iddiou ch’a l è vënù da chiel, e ch’a l ha di‐ie: Cornelio!
4E Cornelio avend i eui fiss sù chiel, e essend tut spaventà, a l ha di‐ie: Cosa i è‐lou, Sëgnour? E a l ha di‐ie: Toue ourassioun e toue limozne a soun mountà ën memoria al dënans d’Iddiou.
5Adess dounque manda dë gent a Joppe, e fa vëni Simoun, ch’a i diou Pietrou.
6A l è lougià a ca d’un certou Simoun, couriour, ch’a sta vësin al mar; a l è coul ch’a të dirà lon chë bësogna chë të fasse.
7E quand l’angel ch’a parlava a Cornelio a l è stait parti, a l ha ciamà doui d’i so sërvitour, e un souldà ch’a l avia ’l timour d’Iddiou, fra coui ch’a së tëniou d’ëntourn a chiel;
8Ai quai avend countà tut, a l ha mandà‐ie a Joppe.
9E ’l dì apress, coum a caminavou e ch’a s’avësinavou dë la sità, Pietrou a l è mountà sù la ca për preghé, circa vers le sess oure.
10E a l è arrivà chë avend fam, a l ha voulsù pié dë nutriment; e mentre chë coui dë la ca a i prountavou da mangé, a l è rëstà in estasi;
11E a l ha vëdù ’l ciel duvert, e un recipient venand giù sù chiel coum un gran linseul, groupà ai quat cantoun, e caland giù ën terra;
12Ënt ’l qual a i era tutte sors d’animai terrest a quat pè, dë bestie sarvage, dë serp, e d’ousei dël ciel.
13E una vouss a s’è indirissà‐sse a chiel, disand: Pietrou, aussë‐te, massa, e mangia.
14Ma Pietrou a l ha rispost: I më piëreu bin guarda, Sëgnour! përché mai i heu mangià niente d’impur e dë sporc.
15E la vouss a l ha tournà‐ie di, për la secounda volta: Le cose ch’Iddiou a l ha purificà, tëni‐ie nen për impure.
16E lolì a l è arrivà fin a tre volte, e peui ’l recipient a s’è artirà‐sse al ciel.
17Oura coum Pietrou a l era ën pena ënt chiel istess, për savei qual a l era ’l sens dë coula visioun ch’a l avia vëdùa, anloura eccou, i omini mandà da Cornelio, infourmand‐se dë la ca dë Simoun, a soun arrivà a la porta.
18E avend ciamà queicadun, a l han ciamà së Simoun, ch’a i disiou Pietrou, a l era lougià ënsili.
19E coum Pietrou a pensava a la visioun, l’Spirit a l ha di‐ie: eccou tre omini ch’a të ciamou.
20Aussë‐te dounque, e cala giù, e va‐tëne coun lour, sensa fé‐ne difficoultà; përché a l è mi ch’i heu mandà‐ie.
21Pietrou dounque essend calà giù vers le gent ch’a l erou stà‐ie mandà da Cornelio, a l ha di‐ie: Eccou, i soun coul ch’i serche; për che moutiv se‐ve vënù?
22E a l han dit: Cornelio, centurioun, om giust coun ’l timour d’Iddiou, e avend una bouna riputassioun ënt tutta la nassioun d’i Ebreou, a l è stait avërti da Diou për meso d’un angel sant, dë mandé‐te ciamé për vëni ënt soua ca, e senti‐te parlé.
23Anloura Pietrou avend‐ie fait ëntré, a l ha lougià‐ie; e ’l dì dop a l è ëndà‐ssëne ënsem a lour; e queicadun d’i fratei dë Joppe a l han tënù‐ie coumpagnia.
24E landouman a soun ëntrà a Cesarea. Oura Cornelio a i spëtava, avend ciamà i so parent e i so intim amis.
25E a l è arrivà chë, coum Pietrou a ëntrava, Cornelio venand‐ie al incountr’, e campand‐se a i so pè, a l’ha adourà‐lou.
26Ma Pietrou a l’ha fà‐lou aussé, disand‐ie: Levë‐te sù; i soun dëcò mi un om.
27Peui parland coun chiel, a l è ëntrà, e a l ha trouvà diverse persoune ch’a l erou lì radunà.
28E a l ha di‐ie: I savi coum a l è nen permes a un om ebreou d’avei dë relassioun coun un fourëste, o d’ëndé a soua ca; ma Diou a l ha insegnà‐me ch’i dëviou guardé nëssun om coum impur o sporc.
29A l è përché dë lon chë subit ch’i eve mandà‐me ciamé, i soun vënù sensa fé‐ne difficoultà. I vë ciamou dounque përché ch’i eve mandà‐me ciamé.
30E Cornelio a l ha di‐ie: A soun quat dì, a st’oura, ch’i erou ën digiun, e ch’i fasiou l’ourassioun a neuv oure ënt mia ca; e eccou, un om a s’è presentà‐sse dënans a mi coun una vëstimenta ch’a lusia.
31E a l ha di‐me: Cornelio, toua preghiera a l è esaudia, e Diou a s’è arcourdà‐sse dë toue limozne.
32Manda dounque a Joppe, e fa vëni da là Simoun, ch’a i diou Pietrou, ch’a l è allougià ënt la ca dë Simoun, couriour, vësin al mar, ’l qual essend vënù, a të parlërà.
33A l è përché dë lon ch’i heu subit mandà da ti, e t ’has fait bin dë vëni. Oura i souma adess tutti present dënans a Diou për senti tut lon ch’Iddiou a l ha coumandà‐te dë di‐ne.
34Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit: In verità, i vëdou verament ch’Iddiou a l ha nëssun risguard a l’apparensa dë le persoune;
35Ma ch’ënt tutte le nassioun coul ch’al lou tem, e ch’a pratica la giustissia, a l è ënt soua grassia.
36A l è lolì ch’a l ha fait savé ai fieui d’Israel, announsiand la pass për Gesu‐Crist, ch’a l è ’l Sëgnour dë tutti.
37I savi lon ch’a l è arrivà ënt tutta la Giudea, coumensand da la Galilea, dop dël batesim chë Giouan a l ha predicà:
38Coum Iddiou a l ha ount dël Spirit Sant e dë forsa Gesu ’l Nazareo, ch’a l è passà da un post a l’aut, fasand dë ben, e guariand tutti coui ch’a l erou souta la poutensa dël demoni; përché Diou a l era coun Gesu.
39E i souma testimoni dë tutte le cose ch’a l ha faite, tant al pais d’i Ebreou chë a Gerusalem; e coum a l’han fà‐lou meuiri, buttand‐lou ënsima dël bosc.
40Diou a l’ha arsussità‐lou ’l ters dì, e a l’ha dà‐lou për essi manifestà.
41Nen a tut ’l popoul, ma ai testimoni preourdinà da Diou dë dënans; a noui, ch’i ouma mangià e bëvù ënsem a chiel dop ch’a l è stait arsussità d’i mort.
42E a l ha coumandà‐ne dë prediché al popoul, e d’atesté ch’a l è chiel ch’a l è destinà da Diou për essi ’l giudisse d’i viv e d’i mort.
43Tutti i proufeta a i fan testimouniansa, chë chiounque a crëdërà ënt chiel, a ricevërà la remissioun d’i so pëcà për so nom.
44Coum Pietrou a tënia ëncoura coul discours, ’l Spirit Sant a l è calà giù sù tutti coui ch’a scoutavou la parola.
45Ma i fedei dë la circouncisioun, ch’a l erou vënù ënsem a Pietrou, a soun stupi‐sse chë ’l doun dël Spirit Sant a fussa dëcò difus sù i gentii.
46Përché a i sentiou parlé le lingue, e dé gloria a Diou.
47Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit: Chi è‐lou ch’a poudria oupoun‐se chë cousti sì, ch’a l’han ricevù l’Spirit Sant parei dë noui, a siou batësà d’acqua.
48Dounque a l ha coumandà ch’a fussou batësà ën nom dël Sëgnour. Anloura a l’han pregà‐lou dë sté lì queich dì.
Currently Selected:
Atti 10: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
