I Corinti 7
7
Avis sù ’l matrimoni, la virginità e la vidouansa.
1Riguard peui a le cose ch’i eve scrivù‐me; a l è boun për l’om dë nen maridé‐sse.
2Tuttavia, për schivié l’impurità, chë ognidun a l abbia soua foumna, e chë ogni foumna a l abbia so mari.
3Chë ’l mari a renda a soua foumna la benevoulensa ch’a i è douvùa; e chë la foumna për l’istess a la renda a so mari.
4La foumna a l è nen soua, ma dël mari; e ’l mari, për l’istess, a l è nen sò, ma dë la foumna.
5Prive‐ve nen un dë l’aut, salvo për un counsens mutuo, për un temp, afin ch’i v’appliche al digiun e a la preghiera; ma dop dë lon tourne ënsem, për paura chë Satan a vë tenta, për vosta incountinensa.
6Oura i diou sò‐ssi për permes, e nen për coumand.
7Përché i vourriou chë tutti i omini a fussou parei dë mi; ma ognidun a l ha so doun propri da Diou, un ënt una manera, e l’aut ënt un’autra.
8Oura i diou a coui ch’a soun nen maridà, e a le vidoue, ch’a l è boun për lour dë sté parei dë mi.
9Ma s’a së countenou nen, ch’a së maridou; përché a l è mei maridé‐sse chë dë brusé.
10E in quant a coui ch’a soun maridà, i coumandou, nen mi, ma ’l Sëgnour, chë la foumna a së separa nen dal mari.
11E s’a së n’a separa, ch’a staga sensa essi maridà, o ch’a së ricouncilia coun so mari; chë ’l mari dëcò a chitta nen soua foumna.
12Ma ai aitri i diou, nen ’l Sëgnour: S’un fratel a l ha una foumna infedel, e ch’a counsenta dë sté ënsem a chiel, ch’al la chitta nen.
13E s’una foumna a l ha un mari infedel, e ch’a counsenta dë sté ënsem a chila, ch’al lou chitta nen.
14Përché ’l mari infedel a l è santificà ënt la foumna, e la foumna infedel a l è santificà ënt ’l mari; diversament vosti fieui a sariou impur; e adess a soun sant.
15Chë së l’infedel a së separa, ch’a së separa; ’l fratel o la sourela a soun nen souta una sërvitù ënt coul cas ënsili; ma Diou a l ha ciamà‐ne a la pass.
16Përché cosa sas‐tu, o foumna, së të salvëras nen to mari? Oppura cosa sas‐tu, o mari, së të salvëras nen toua foumna?
17Però chë ciaschedun a së regoula secound ’l doun ch’a l ha ricevù da Diou, ognidun secound chë ’l Sëgnour a l’ha ciamà‐lou; e a l è coussì ch’i insegnou ënt tutte le ciese.
18Queicadun è‐lou ciamà essend circouncis? ch’a proucura nen dë parëssi incircouncis. Queicadun è‐lou ciamà essend incircouncis? ch’a së fassa nen circouncidi.
19La circouncision a l è niente, e ’l nen essi circouncis a importa dëcò niente, ma l’ousservé i coumandament d’Iddiou.
20Chë ognidun a staga ënt la coundissioun ch’a l era quand a l è stait ciamà.
21Seus‐tu ciamà essend sciav? Buttë‐tëne nen ën pena; ma dëcò së të peules essi buttà ën libërtà, fa‐ne pitost uso;
22Përché coul chë essend sciav a l è ciamà a Nossëgnour, a l è ’l liberà dël Sëgnour; e për l’istess coul ch’a l è ciamà essend liber, a l è l’ sciav dë Crist.
23I si stait coumprà car; divente nen i sciav d’i omini.
24O fratei, chë ognidun a staga ënvers Diou ënt ’l stat ch’a l era quand a l è stait ciamà.
25Për lon ch’a riguarda le vergini, i heu nëssun coumandament dël Sëgnour; ma i n’a dag avis coum avend outënù misericordia dal Sëgnour, për essi fedel.
26I stimou dounque chë lolì a l è boun për la necessità present, outant ch’a l è boun a l’om d’essi coussì.
27Seus‐tu ligà a una foumna? Serca nen d’essi‐ne separà. Seus‐tu sciolt da toua foumna? Serca nen dë foumne.
28Chë së të të marie, të fas nen pëcà; e së la vergine a së marida, a fa dëcò nen pëcà; ma coui ch’a soun maridà a l avran d’afflissioun ënt la carn; e i heu riguard a voui aiti.
29Ma i vë diou sò‐ssi, mei fratei, chë ’l temp a l è curt; e coussì, chë coui ch’a l han una foumna, a siou coum s’a n’aveissou nen;
30E coui ch’a piourou, coum s’a pioureissou nen; e coui ch’a soun allegher, coum s’a fussou nen allegher; e coui ch’a coumprou, coum s’a poussedeissou niente.
31E coui ch’a usou dë coust mound, coum nen abusand‐ne; përché la figura dë coust mound a passa.
32Oura i vourriou ch’i fusse sensa inquietudine. Coul ch’a l è nen maridà a l ha cura dë le cose ch’a soun dël Sëgnour, dë la manera dë piasi al Sëgnour.
33Ma coul ch’a l è maridà, a l ha cura dë le cose dë coust mound, dë la manera dë piasi a soua foumna, e a l è divis.
34La dona ch’a l è nen maridà, e la vergine, a l ha cura dë le cose ch’a soun dël Sëgnour, për essi santa dë corp e dë spirit; ma coula ch’a l è maridà a l ha cura dë le cose ch’a soun dël mound, dë la manera dë piasi a so mari.
35Oura i diou sò‐ssi avend riguard a lon ch’a v’è util, nen për tend‐ve una insidia, ma për pourté‐ve a lon ch’a l è ounest, e adatà al Sëgnour sensa nëssuna distrassioun.
36Ma së queicadun a cred ch’a sia un dësounour a soua fia dë passé ’l fiour dë soua età, e ch’a bësogna maridé‐la, ch’a fassa lon ch’a veul; a fa nen pëcà, ch’a sia maridà.
37Ma coul ch’a sta ferm ënt so cœur, essend‐ie nëssuna necessità, ma essend padroun dë soua propria voulountà, a l ha determinà ënt so cœur dë tëni soua fia, a fa ben.
38Coul dounque ch’a la marida, a fa ben; ma coul ch’a la marida nen, a fa mei.
39La foumna a l è ligà për la legge durant tut ’l temp chë so mari a l è ën vita; ma së so mari a meuir, a l è ën libërtà dë tourné‐sse maridé a chi ch’a veul; però secound ’l Sëgnour.
40Ma a sarà pi fourtunà s’a sta coussì, secound mè sentiment; oura i më crëdou d’avei dëcò l’ spirit d’Iddiou.
Currently Selected:
I Corinti 7: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
