I Corinti 4
4
Douver d’i Ministr dë Gesu‐Crist a l’ esempi dë San Paul, e mancament dë counsiderassioun për chiel.
1Chë ciaschedun a ne tena për Ministr dë Crist, e për dispensatour d’i misteri d’Iddiou.
2Ma, dël rest, a s’esig dai dispensatour ch’ognidun a sia trouvà fedel.
3Për mi, a m’importa pochissim d’essi giudicà da voui aiti, o da giudissi d’om; e dëcò i më giudicou nen mi istess.
4Përché i më sentou coulpevoul dë niente; ma për lon i soun nen giustificà; ma coul ch’a më giudica, a l è ’l Sëgnour.
5Coussì giudiche dë niente dënans dël temp, fin chë ’l Sëgnour a vena, ch’a buttërà dëcò al ciair le cose strëmà ënt le tenebre, e ch’a manifestërà i counsei d’i cœur; e anloura Diou a rëndërà lode a ciaschedun.
6Oura, mei fratei, i heu voultà coust discours sù mi e sù Apollo, ën causa dë voui aiti; afin ch’i ëmpare da noui a nen presumi al dëlà dë lon ch’a l è scrit, për paura chë un për l’aut i v’ënsuperbisse countra i aitri.
7Përché chi è‐lou ch’a butta dë differensa ëntra ti e un aut? E cosa l’has‐tu, chë t’abbies nen ricevù‐lou? E së të l’has ricevù‐lou, përché të n’a fas‐tu gloria, coum së të l’aveisse nen ricevù‐lou?
8I si già soudisfait, i si già ënrichi, i si fait re sensa dë noui; e vouleissë‐lou Iddiou ch’i regneisse, afin ch’i regneissou dëcò ënsem a vuoi aiti!
9Përché i pensou ch’Iddiou a n’ha espost publicament, noui ch’i souma i ultim apostoul, coum dë gent coundanà a mort, da già ch’i souma buttà ën spetacoul al mound, ai angel e ai omini.
10Noui aiti souma mat për l’amour dë Crist, ma voui aiti savi ën Crist; noui aiti deboul, e voui aiti fort; voui aiti i si ënt la stima, e noui aiti i souma ënt ’l dëspresi.
11Fin a st’oura i patiouma la fam e la sè, e i souma patanù; i souma zgiaflà, e i souma vagabound ënsà e ënlà.
12E i së stracouma lavourand coun noste proprie man; a diou dë mal dë noui, e noui i benediouma; i souma perseguità, e i ouma passiensa.
13I souma biasimà, e i pregouma; i souma diventà coum le ramassie dël mound, e coum la feccia dë tutti, fin adess.
14I scrivou nen ste cose për fe‐ve ounta; ma i vë dag d’amounissioun coum a mei cari fieui.
15Përché quand i l aveisse dess mila magister ën Crist, i l eve però nen diversi pare; përché a l è mi ch’i heu generà‐ve ën Crist për meso dë l’evangeli.
16I vë pregou dounque d’essi i mè imitatour.
17A l è përché dë lon ch’i l heu mandà‐ve Timoteo, ch’a l è mè fieul diletto, e fedel ënt ’l Sëgnour; afin ch’a vë fassa arcourdé dë mie vie ën Crist, e coum i insegnou dapërtut ënt ciascheduna ciesa.
18Oura queicadun a soun glourificà‐sse coum s’i dëveissou nen ëndé da voui aiti.
19Ma i ëndareu ben prest da voui, së ’l Sëgnour a vourrà; e i counossëreu niente affait la parola dë coui ch’a soun glourificà‐sse, ma l’efficacia.
20Përché ’l regno d’Iddiou a counsist nen ën parole, ma ën efficacia.
21Cosa veuli? ëndarai‐ne da voui aiti coun la vërga, oppura coun carità, e un spirit dë doulcëssa?
Currently Selected:
I Corinti 4: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
