San Matiou 26
26
1Jèsu aguèn acaba toutei aquelei discour, digué a sei diciple:
2Sabè que pasco si fara din douèi jou; e lou Fiou de l’ ôme sera livra pèr èstre crucifia.
3Aou meme moumen lei prince dei prèir’ e leis encian doou pople s’ assembléroun din la salo doou gran‐prèire que li disièn Caïfo;
4E tenguéroun counseou ensèn pèr trouva mouyèn de s’ empara ’drechamen de Jèsu, e lou faire mouri.
5E disièn: Foou pa que siègue duran la fèsto, de poou que l’ ague caouque bru parmi lou pople.
6Adoun Jèsu ’stèn à Betanïo din l’ oustaou de Simoun lou leprous,
7Uno fremo vengué à‐n‐eou em’ un vase d’ albatre plen d’ un ôli de prefun de gran près, que l’ espandissé su la tèsto doou tèn qu’ èr’ à taoulo.
8Ce que lei diciple vesèn, s’ en fachéroun, e diguéroun: En que bouèn aquelo pèrto?
9Car si seriè pouscu vèndr’ aqueou prefun bèn chièr, e nen douna l’ arjèn ei paoure.
10Mai Jèsu sachèn ce que disièn, li digué: Pèrqué faire pen’ en aquelo fremo? Ce que vèn de fair’ envèr iou es uno bouèn’ obro.
11Car aourè toujou de paoure parmi vaoutre; mai pèr iou m’ aourè pa toujou.
12E can a ’spandi aqueou prefun su moun cor, v’ a fa pèr m’ enseveli par avanço.
13Vou va diou en verita, partou mounte sera precha ’quel evanjile, es‐à‐dire, din tou lou mounde, si racountara ’ou louanji d’ aquelo fremo ce que vèn de faire.
14Alor un dei douje, nouma Judas Iscarïoto, ané trouva lou prince dei prèire,
15E li digué: Que voulè mi douna, e vou lou livrarai? E counvenguèroun de li douna trento pèço d’ arjèn.
16Desempuèi aqueou tèn cèrcav’ un’ ooucasièn favourablo pèr lou livra.
17Adoun lou proumiè jou deis azimo lei diciple venguéroun trouva Jèsu, e li diguéroun: Mounte voulè que vou preparèn ce que faou pèr manja pasco?
18Jèsu li respoundé: Anà din la vil’ encô d’ un taou, e digà‐li: Lou mèstre vou mando dire: Moun tèn es próchi; vèni faire pasqu’ encô vou ’mé mei diciple.
19Lei diciple faguéroun ce que Jèsu l’ aviè coumanda, e preparéroun ce que fouliè pèr faire pasco.
20Lou souar estèn vengu, si meté à taoul’ emé sei douje diciple.
21E coumo manjávoun, li digué: Vou diou en verita qu’ un de vaoutre deou me traï.
22Aquelo paraoulo leis aguèn rendu triste, cadun d’ elei coumencé à li dire: Seriè‐t‐i iou, Signour?
23Li respoundé: Aqueou que mete la man emé iou din lou pla, es aqueou que mi traïra.
24Pèr ce qu’ es doou Fiou de l’ ôme, s’ en va seloun ce qu’ es esta ’scri d’ eou; mai malur à l’ ôme par cu lou Fiou de l’ ôme sera traï: voudriè miès pèr eou que sièguesse jamai na.
25Judas, que siègué aqueou que lou traïssé prenèn la paraoulo, li digué: Mèstre, es‐t‐i iou? Li respoundé: V’ avè di.
26Adoun duran que soupávoun, Jèsu prengué de pan; e l’ aguèn beni lou roumpé, e lou douné à sei diciple, en dian: Prenè, e manjà: èiçô ’s moun cor.
27E prenèn lou calíci, rendé gráci, e ni nen douné, en dian: Buvè‐nen toutei;
28Car èiçô ’s moun san, lou san de la nouvèl’ alïanço, que sera ’scampa pèr mai d’ un pèr la remissièn dei peca.
29Adoun vou diou que de vuèi enla beourai plu d’ aqueou frui de la vigno, finc’ aou jou que lou beourai de nouvèou emé vaoutre din lou rouyaoume de moun Pèro.
30E aguèn canta lou cantico d’ acièn de gráci, anéroun su la mountagno deis oouliviè.
31Alor Jèsu li digué: Vou serai en toutei aquesto nuè ’n’ ooucasièn d’ escandale; car es escri: Picarai lou pastre, e lei fedo doou troupèou seran esparpayado.
32Mai aprè qu’ aourai ressucita, anarai avan vaoutrei en Galilèyo.
33Pèire li respoundé: Can serià pèr toutei leis aoutr’ un sujè d’ escandale, va serè jamai pèr iou.
34Jèsu li ripousté: Vou diou en verita qu’ en aquesto nuè, avan que lou gaou cante, me renounciarè tres fé.
35Mai Pèire li digué: Can mi foudriè mouri ’mé vou, vou renounciarai jamai. E toutei leis aoutrei diciple diguéroun la memo caouvo.
36Alor Jèsu arribé ’m’ elei dins un luè que li dièn Jetsemani; e digué à sei diciple: Assetà‐v’ èicí doou tèn que m’ en‐anarai aqui pèr prega.
37E aguèn pré ’m’ eou Pèire e lei douèi fiou de Zebedeo, coumencé de s’ endoulouri, e d’ èstre dins un grant amarun.
38Alor li digué: Moun am’ es endoulourido finc’ à la mouar: istà ’icí, e vïà ’mé iou.
39E s’ en‐anan un poou pu luèn, si prousterné lou visáji contro tèrro, pregan e dian: Moun Pèro, s’ es poussible; fè qu’ aqueou calíci s’ aluènche de iou: entandooumen que nen siègue, noun coumo va vouèli, mai coumo va voulè.
40Vengué aprè vèr sei diciple, e leis aguèn trouva que dourmièn, digué à Pèire: Coumo! avè pa pouscu vïa ’n’ our’ emé iou?
41Vïà e pregà, pèr afin que toumbé pa din la tentacièn; l’ espri es pron, mai la car es feblo.
42S’ en‐ané ’ncaro prega ’no segoundo fé, en dian: Moun Pèro, s’ aqueou calíci poou pa passa sènço que lou búgui, que vouèsto voulonta siègue facho.
43Retourné mai vèr elei, e lei troubé mai endourmi, parço que seis uèi èroun lour doou souèn.
44E lei quitan s’ en‐ané mai prega pèr lou tresième coou, dian lei memei paraoulo.
45Aprè vengué trouva sei diciple, e li digué: Dourmè aro, e paouvà‐vou: vèicí l’ ouro qu’ es próchi, e lou Fiou de l’ ôme vai èstre livra ’ntre lei man dei pecadou.
46Levà‐vou, anen: aqueou que deou mi traï es próchi d’ èicí.
47Aviè pa ’ncaro fini aquelei mô, que Judas un dei douj’ arribé, e em’ eou uno grando troupo de jèn arma d’ espaz’ e de bastoun, qu’ avièn esta manda par lei prince dei prèir’ e par leis encian doou pople.
48Adoun aqueou que lou traïssiè l’ aviè douna ’n signaou pèr lou recounouisse, en li dian: Aqueou que bèisarai, es aqueou meme que cèrcà: emparà‐vou d’ eou.
49Subran doun s’ aprouché de Jèsu, e li digué: Mèstre, vou salúdi. E lou bèisé.
50Jèsu li respoundé: Moun ami, que sià vengu fair’ èicí? En meme tèn toutei leis aoutre s’ avançan, si jitéroun su Jèsu, e s’ emparéroun d’ eou.
51Alor un d’ aquelei qu’ èroun emé Jèsu, pourtan la man à soun espazo, e la tiran, nen piqué ’n dei sèrvitour doou gran‐prèire, e li coupé ’n’ oourïo.
52Mai Jèsu li digué: Remetè vouèst’ espaz’ en soun luè; car toutei aquelei que prendran l’ espazo, periran par l’ espazo.
53Cresè que pouèsqui pa prega moun Pèro, e que me mandariè pa ’icí ’n meme tèn mai de douje lejièn d’ ánji?
54Coumo doun s’ accoumpliran leis escrituro, que desclároun qu’ acô deou si fair’ ensin?
55En meme tèn s’ adrèissan en aquelo troupo, li digué: Sià vengu èicí arma d’ espaz’ e de bastoun pèr me prendre, coumo s’ èri ’n voulur: èri toutei lei jou asset’ aou mitan de vaoutre, ensignan din lou tèmple, e m’ avè pa ’resta.
56Mai tout acô s’ es fa pèr afin que ce que lei proufèt’ an escri sièguess’ acoumpli. Alor lei diciple l’ abandounan, s’ enfujéroun toutei.
57Aquelei jèn s’ estèn empara de Jèsu, lou menéroun encô de Caïfo, qu’ èro gran‐prèire, mounte lei scrib’ e lei encian èroun assembla.
58Adoun Pèire lou suivé de luèn finc’ à la cour de l’ oustaou doou gran‐prèire; e estèn intra, s’ asseté ’mé lei jèn pèr vèire la fin de tout èiçô.
59Pamen lei prince dei prèir’ e tou lou counseou cèrcávoun un faou temougnáji contro Jèsu pèr lou faire mouri:
60E nen troubéroun je que sièguesse sufisèn, basto mai d’ un faou temouin se sièguéssoun presenta. Enfin vengué douèi faou temouin,
61Que diguéroun: Aquéstou d’ èicí à di: Pouèdi destruire lou tèmple de Diou, e lou rebasti din tres jou.
62Alor lou gran‐prèire se drèissan, li digué: Respoundè rèn en ce que depáousoun contro vou?
63Mai Jèsu gardavo lou silènci. E lou gran‐prèire li digué: Vou coumándi par lou Diou vivèn de nou dire si sià lou Cris, lou Fiou de Diou.
64Jèsu li respoundé: V’ avè di: lou siou: mai vou desclári qu’ un jou vèirè lou Fiou de l’ ôm’ asseta ’ la drecho de la majesta de Diou, que vendra su lei niou doou cièle.
65Alor lou gran‐prèir’ escarché sei vièsti, en dian: A blasfema: de qu’ avèn besoun de temouin? Venè de l’ entèndre blasfema:
66Que v’ en sèmblo? Respoundéroun: A merita la mouar.
67Alor l’ escupéroun aou visáji, lou piquéroun à coou de poun, e d’ aoutre li dounéroun de mougno,
68En dian: Cris, proufetiso‐nou, e digo cu ’s aqueou que t’ a pica.
69Pèire pamen èro defouèr’ asseta din la cour; e uno chambrièro s’ aprouchan d’ eou, li digué: Erià tambèn emé Jèsu de Galilèyo.
70Mai va negué davan tou lou mounde, en dian: Sábi pa ce que dià.
71E coumo sourtiè fouèro la pouarto pèr intra din lou courredou, un’ aoutro chambrièro l’ aguèn vi, digué ’n aquelei que si trouvéroun aqui: Aquéstou d’ èicí es aoussi ’mé Jèsu de Nazarè.
72Pèire lou renegué ’no segoundo fé, en dian emé sermen: Counouíssi pa ’quel ôme.
73Poou aprè aquelei qu’ èroun aqui s’ avançan, diguéroun à Pèire: De segu sià d’ aquelei jèn d’ aqui; car vouèste parla vou fa proun counouisse.
74Si meté alor à faire de sermen execrable, e à dir’ en juran: Qu’ aviè je de counouissènço d’ aquel ôme. Aou meme moumen lou gaou canté.
75E Pèire si ressouvengué de la paraoulo que Jèsu l’ aviè dicho: Avan que lou gaou cante, me renounciarè tres coou. Estèn doun sourti defouèro, plouré ’mé grant amarun.
Currently Selected:
San Matiou 26: OCI1866
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published in London in 1866.
