San Matiou 22
22
1Jèsu parlan enca ’n parabolo, li digué:
2Lou rouyaoume doou cièl’ es semblabl’ á‐n‐un rèi que vouguèn faire lei nouèço de soun fiou,
3Mandé sei sèrvitour pèr ana souèna pèr lei nouèç’ aquelei que l’ èroun counvida; mai refuséroun de li veni.
4Mandé ’ncaro d’ aoutrei sèrvitour, em’ ordre de dire de sa par ei counvida: Ai prepara moun dina, ai fa tua mei buou e tou ce qu’ aviou fa ’ngreissa; tout es lès: venè ’i nouèço.
5Mai elei, s’ en soucitan pa, s’ en‐anéroun, l’ un à sa bastido, e l’ aoutr’ à soun negóci:
6Leis aoutre s’ emparéroun de sei sèrvitour, e lei tuèguéroun, aprè l’ agué fa fouèss’ avaniè.
7Lou rèi l’ aguèn apré, nen fougué ’smaougu de coulèro; e aguèn manda seis armado, esterminé aqueleis assassin, e brulé sa vilo.
8Alor digué à sei sèrvitour: Lou repas dei nouèç’ es tou lès; mai aquelei que l’ avièn esta souèna, n’ en soun pa ’sta digne.
9Anà doun dins leis avengudo, e souènà ’i nouèço toutei aquelei que trouvarè.
10Sei sèrvitour s’ en‐anan alor par lei carrièro, acampéroun toutei aquelei que trouvéroun, bouèn e marri; e la salo dei nouèço siègué pleno de jèn que si metéroun à taoulo.
11Lou rèi intré d’ aprè pèr vèir’ aquelei qu’ èroun à taoulo; e l’ aguèn aluca ’n ôme qu’ èro pa vesti de la raoubo dei mariáji,
12Li digué: Moun ami, coumo sià ’ntra ’icí sènç’ agué la raoubo dei mariáji? E aquel ôm’ isté mu.
13Alor lou rèi digué à sei jèn: Amarrà‐li lei man e lei pè; e jità‐lou din lei sournièro de defouèro: es aqui que l’ aoura de plour e de crucimen de dèn.
14Car n’ a fouèsso de souèna, mai gaire d’ elu.
15Alor lei farisièn s’ estèn retira, tiréroun lou plan entr’ elei de l’ aganta din sei paraoulo.
16Li mandéroun doun sei dicipl’ emé leis erodièn li dire: Mèstre, sabèn que sià verai, e qu’ ensignà lou camin de Diou din la verita, sènç’ egar’ en cu que siègue; parço que counsiderà pa la jèn din leis ôme:
17Digà‐nou doun vouèst’ avis su d’ èiçô: Sian‐t‐i libre de paga lou tribu à Cesar, vô de pa lou paga?
18Mai Jèsu counouissèn sa malíci, li digué: Ipoucrito, pèrqué mi tentà?
19Fè‐mi vèire la pèço d’ arjèn que si douno pèr lou tribu. E elei l’ aguèn presenta ’n deniè,
20Jèsu li digué: De cu ’s aquel imáji e aquel’ escricièn?
21De Cesar, li diguéroun; Alor Jèsu li respoundé: Rendè doun à Cesar ce qu’ es à Cesar, e à Diou ce qu’ es à Diou.
22L’ aguèn entendu parla de la sorto, amiréroun sa responso; e lou lèissán, si retiréroun.
23Aqueou jou lei saduceèn, que nègoun lou ressucitamen, venguéroun lou trouva, e li proupouséroun uno questièn,
24En li dian: Mèstre, Mouïs’ a coumanda que se caouqu’un mouriè sènç’ enfan, soun frèr’ espousesse sa mouyè, e enjièrmesse d’ enfan à soun frèro mouar.
25Adoun l’ aviè parmi naoutre sè frèro. Lou proumiè aguèn pré ’no fremo, es mouar; e aguèn je agu d’ enfan, à lèissa sa mouyè ’ soun frèro.
26La memo caouv’ arrivé aou segoun, e aou tresième, e à toutei leis aoutre, finc’ aou sètième.
27Enfin aquelo frem’ es mouart’ aoussi aprè ’lei toutei.
28Couro doun lou ressucitamen arribara, de cu dei sè sera la mouyè, bor que toutei l’ an agudo?
29Jèsu li respoundé: Sià din l’ embroi, coumprenèn pa leis escrituro, ni la puissanço de Diou.
30Car aprè lou ressucitamen leis ôm’ aouran je de mouyè, ni leis fremo je de mari; mai seran coumo leis ánji de Diou din lou cièle.
31E pèr lou ressucitamen dei mouar, avè pa leji ’quelo paraoulo que Diou v’ a dicho:
32Siou lou Diou d’ Abran, lou Diou d’ Isaac, lou Diou de Jacob? Adoun es pa lou Diou dei mouar, mai lou Diou dei vivèn.
33E lou popl’ entendèn acô, èro din l’ amiracièn de sa dooutrino.
34Mai lei farisièn aguèn apré qu’ aviè tapa la bouqu’ ei saduceèn, s’ assembléroun;
35E un d’ elei, qu’ èro douctour de la lèi, vengué li fair’ aquelo questièn pèr lou tenta:
36Mèstre, quint’ es lou gran coumandamen de la lèi?
37Jèsu li respoundé: Èimarè lou Signour vouèste Diou de tou vouèste couar, de touto vouèst’ amo, e de tou vouèst’ espri.
38Es aqui lou pu gran e lou proumiè coumandamen.
39E vèicí lou segoun qu’ es semblabl’ en aqueou d’ aqui: Èimarè vouèste prouchan coumo vaoutrei‐meme.
40Touto la lèi e lei proufèto soun dins aquelei dous coumandamen.
41Adoun lei farisièn estèn assembla, Jèsu li fagué ’quelo demando,
42E li digué: Que v’ en sèmblo doou Cris? De cu ’s fiou? Li respoundéroun: De Dávi.
43Mai coumo va, li digué, que Dávi lou souèn’ en espri soun Signour par aquelei paraoulo:
44Lou Signour a di à moun Signour: Assetà‐vou à ma drecho, finc’ à ce qu’ ooublíji meis enemi de vou sèrví de marcho‐pè?
45Se doun Dávi li dis soun Signour, coumo va qu’ es soun fiou?
46Degun pousqué rèn respouèndre: e desempuèi aqueou jou degun aoujé plu li faire de questièn.
Currently Selected:
San Matiou 22: OCI1866
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published in London in 1866.
