San Matiou 11
11
1Jèsu aguèn acaba de douna ’queleis instrucièn à sei douje diciple, parté d’ aqui pèr s’ en‐ana ’nsigna e precha din lei vilo deis enviroun.
2Adoun Jan aguèn apré din sa prèisoún leis obro merevïouso de Jèsu‐Cris, mandé dous de sei diciple
3Li dire: Sià‐t‐i ’queou que deou veni, vô se devèn n’ espara ’n aoutre?
4E Jèsu li respoundé: Anà racounta ’Jan ce qu’ avè ’ntendu, e ce qu’ avè vi.
5Leis avugle li vièn, lei goi camínoun, lei sour entèndoun, lei leprous soun gari, lei mouar ressucítoun, l’ evanjil’ es anounça ’i paoure;
6E erous aqueou que prendra pa de iou un sujè d’ escandal’ e de toumbaduro.
7Couro si sièguéroun en‐ana, Jèsu coumencé à parla de Jan aou pople d’ aquelo manièro: Que sià ’na vèire din lou desèr? uno sagno gangassado par lou vèn?
8Que sià, vou diou, ana vèire? un ôme vesti ’mé luss’ e feniantúji? Sabè qu’ aquelei que si vièstoun d’ aquelo sorto soun din leis oustaou dei rèi.
9Que sià ’na vèire? un proufèto? Si, vou lou diou, e mai qu’ un proufèto.
10Car es d’ eou qu’ es esta ’scri: Mándi davan vou moun ánji, que v’ alestira lou camin mounte devè marcha.
11Vou diou en verita, que de toutei aquelei que soun na de fremo, n’ a je agu de pu gran que Jan‐Batisto: mai qu’ aqueou qu’ es lou pu pichoun din lou rouyaoume doou cièl’ es pu gran qu’ eou.
12Adoun desempuèi lou tèn de Jan Batisto finc’ aro lou rouyaoume doou cièle si pren par mourbinúji, e es lei mourbinous que l’ empouártoun.
13Car finc’ à Jan toutei lei proufèto, aoutan bèn que la lèi, an proufetisa:
14E se voulè coumprendre ce que vou diou, es eou‐meme qu’ es aquel Elïo que deou veni.
15Qu’ aqueou d’ aqui v’ entènde, qu’ a d’ oourïo pèr entèndre.
16Mai en cu dirai qu’ aquestou popl’ es pariè? Es pariè ’n aqueleis enfan que soun asseta su la plaço, e que cridan à sei coumpagnoun,
17Li dièn: Avèn canta pèr vou rejouï, e avè pa dansa: avèn canta d’ èr triste, e avè je marca de doou.
18Car Jan es vengu ni manjan ni buvèn, e dièn: Es endemounia.
19Lou Fiou de l’ ôm’ es vengu manjan e buvèn, e dièn: Vaqui ’n ôme qu’ èimo lei bouèn moucèou e bouaro de vin; es ami dei publican e dei jèn de marrido vido: mai la sajess’ es estado justifiado par seis enfan.
20Alor coumencé à faire de repróch’ ei vilo mount’ aviè fa fouèsso miracle, de ce qu’ avièn pa fa penitènci.
21Malur à tu, Corozaïn, malur à tu, Betsaïdo; parço que se lei miracle qu’ an esta fa ’ou mitan de vaoutre, avièn esta fa din Tir e din Sidoun, l’ a lon‐tèn qu’ aourièn fa penitènci din lou sa e din lou cèndre.
22Es pèrqué vou desclári qu’ aou jou doou jujamen Tir e Sidoun seran trata men rigourousamen que vaoutre.
23E tu, Cafarnaün, es que t’ enaoussaras toujou finc’ aou cièle? seras abèissado finc’ aou foun de l’ infèr; parço que se lei miracle qu’ an esta fa ’ou mitan de tu avièn esta fa din Soudoumo, sussistariè bessai encaro vuèi.
24Es pèrqué ti desclári qu’ aou jou doou jujamen lou peïs de Soudoumo sera trata men rigourousamen que tu.
25Alor Jèsu digué aquelei paraoulo: Vou rèndi glouaro, moun Pèro, Signour doou cièl’ e de la tèrro, de ce qu’ avè ’scoundu aquelei caouv’ ei sáji e ei prudèn, e que leis avè facho vèir’ ei simpl’ e ei pichoun.
26Oui, moun Pèro, v’ en rèndi glouaro, parço que v’ a plèisu qu’ acô sièguess’ ensin.
27Moun Pèro m’ a mé toutei aquelei caouv’ entre lei man: e degun counoui lou Fiou que lou Pèro; coumo degun counoui lou Pèro que lou Fiou, e aqueou en cu lou Fiou aoura vougu lou revela.
28Venè à iou, vaoutrei toutei que sià las e que sià carga, e vou soulajarai.
29Prenè moun jouc su vaoutre, e aprenè de iou que siou dous e umble de couar, e trouvarè lou repaou de vouèsteis amo:
30Car moun jouc es dous, e moun fai es looujiè.
Currently Selected:
San Matiou 11: OCI1866
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published in London in 1866.
