มาระโก 10
10
11 ฝ่ายพระเยซูได้ลุกขึ้นไปจากบ้งฮั่นเข้าไปเขตแดนเมียงยูเดีย แล้วไปที่แหม่น้ำจอร์แดนฟากตะเวนออก แล้วประซาซนกะพากันมาหาพระองค์อีก พระองค์จึงสั่งสอนเขาตามที่พระองค์เคยสอนฮั้น 22 พวกฟาริสี มาทดสอบพระองค์แล้วถามหว่า “ผู้ซายอิหย่ากับเมียของโตเองฮั่นเป็นการถืกต้องตามกฎหมายแม่นบ่” 33 พระองค์ถามเขาหว่า “โมเสสได้สั่งหว่าซั้งใด” 44 เขาตอบหว่า “โมเสสอนุญาตให้เฮ็ดหนังสือหย่าให้กับเมียแล้วกะหย่าให้” 55 พระเยซูตอบเขาหว่า “โมเสสได้เขียนคำสั่งข้อฮั้นเพราะหว่าใจหมู่พวกเจ้าดื้อดึง 66 แต่ตั้งแต่เดิมสร้างโลก พระเจ้าได้สร้างคนให้เป็นผู้ซายกับผู้หญิง 77 เพราะเหตุสะนั้นผู้ซายจึงต้องจากพ่อแหม่ของโตเองไปผูกพันอยู่กับเมีย 88 แล้วเขาทั้งสองกะเป็นเนี้ยอันเดวกัน เขาเลยบ่เป็นสองต่อไป แต่เป็นเนี้ยอันเดวกัน 99 เหตุสะนั้นพระเจ้าได้ผูกพันกันแล้ว อย่าให้มีคนเฮ็ดให้พรากจากกันเลย” 1010 พอได้เข้าไปในเฮียนแล้ว เหล่าสาวกถามพระองค์อีกถึงเรี่ยงฮั่น 1111 พระองค์เว้ากับเขาหว่า “ถ้าไผอย่ากับเมียของโตเอง แล้วไปมีเมียใหม่ ผู้ฮั่นกะได้ทำผิดประเวณีต่อเมียเก่า 1212 แล้วถ้าผู้หญิงอิหย่ากับผัวของโตเอง แล้วไปมีผัวใหม่ ผู้หญิงฮั่นกะผิดประเวณีคือกัน” 1313 ขณะนั้นเขาพาเด็กน้อยๆ มาหาพระองค์ เผี่ยอิให้พระองค์ได้ถืกต้องโตเด็กน้อยฮั่น แต่หมู่เหล่าสาวกกะห้ามไว้ 1414 พอพระเยซูเห็นเซี้ยะนั้น กะบ่พอใจ จึงเว้ากับเหล่าสาวกหว่า “จงยอมให้เด็กน้อยๆ เข้ามาหาเฮาอย่าห้ามเขาเลย เพราะแผ่นดินของพระเจ้าเป็นของคนคือเด็กซี๊ยะนั้น 1515 เฮาบอกความจริงแก่เจ้าทั้งหลายหว่า ผู้หนึ่งผู้ใดบ่ได้ฮับแผ่นดินของพระเจ้าคือเด็กน้อยๆ ผู้ฮั่นกะอิเข้าไปในแผ่นดินฮั่นบ่ได้” 1616 แล้วพระองค์ได้อุ้มเด็กน้อยๆ หมู่นั้นวางมือบนเขา แล้วได้อวยพรให้ 1717 ขณะที่พระองค์กำลังออกไปตามทาง มีคนหนึ่งหวิ่งมาหาพระองค์คุกเข่าลงถามพระองค์หว่า “ท่านอาจารย์ผู้ประเสริฐ ข้าน้อยต้องเฮ็ดเซี๊ยะใดถึงอิได้ซีวิตนิรันดร์ 1818 พระเยซูเว้าถามคนฮั่นหว่า “เจ้าเอิ้นเฮาหว่าประเสริฐเฮ็ดหยัง บ่มีไผประเสริฐเว้นแต่พระเจ้าองค์เดว 1919 เจ้าฮู้จักกฎคำสั่งของพระเจ้าแล้วหว่า ‘อย่าฆ่าคน อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา อย่าขี้ลักขโมยทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จ อย่าโกงเขา จงให้เกียรติพ่อแหม่ของโตเอง’” 2020 คนฮั่นเลยถามพระองค์หว่า “อาจารย์ ข้อความหมู่นี่ ข้าน้อยได้ถือฮักษาไว้ตั้งแต่เป็นเด็กน้อยมาแล้ว” 2121 พระเยซูได้เพ่งเล็งเบิ่งคนฮั่น กะได้ฮักเขาแล้วเว้าหว่า “เจ้ายังขาดอยู่สิ่งหนึ่ง ให้ไปขายบรรดาสิ่งของที่เจ้ามีอยู่แจกจ่ายให้คนยากจนอนาถา แล้วเจ้าอิมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ แล้วจงตามเฮามาแล้วเป็นสาวกของเฮา” 2222 พอเข้าได้ยินคำฮั่น สีหน้าของเขากะเศร้าลง แล้วผู้ฮั่นกะออกไปเป็นทุกข์เพราะหว่าเขามีทรัพย์สิ่งของเป็นจำนวนหลาย 2323 พระเยซูเลยเบิ่งไปรอบๆ แล้วเว้ากับหมู่เหล่าสาวกหว่า “คนรวยอิเข้าแผ่นดินของพระเจ้ากะยากแท้ ๆ” 2424 หมู่สาวกกะประหลาดใจกับพระคำของพระองค์ แต่พระเยซูเว้ากับเขาอีกหว่า “ลูกเอย คนที่วางใจในทรัพย์สมบัติอิเข้าในแผ่นดินอขงพระเจ้ากะยากจริงแท้ 2525 โตอูฐอิลอดฮูเข็มกะหง่ายกว่าคนรวยที่อิเข้าแผ่นดินของพระเจ้า” 2626 หมู่สาวกกะประหลาดใจหลายๆ จึงถามหว่า “ถ้าเซี๊ยะนั้นไผอิรอดได้” 2727 พระเยซูมองเบิ่งหมู่เหล่าสาวกแล้วเว้าหว่า “ฝ่ายมนุษย์กะเหลียกำลังที่อิเฮ็ดได้ แต่บ่เหลียกำลังของพระเจ้าเพราหว่าพระเจ้าอิให้สำเร็จได้ทุกสิ่ง” 2828 ฝ่ายเปโตรกะเริ่มถามพระองค์หว่า “นี่แน้ว ข้าน้อยทั้งหลายได้สละสิ่งสารพัดต่างๆ แล้วได้ติดตามพระองค์มา” 2929 พระเยซูตอบเขาหว่า “เฮาบอกความจริงกับเจ้าหว่า ถ้าไผได้สละบ้านหรือพี่น้องซายหญิงหรือพ่อแหม่หรือลูกหรือไฮ่นา เพราะเห็นแก่เฮากับข่าวประเสริฐของเฮา 3030 ในยุคนี้ ผู้นั้นอิได้ฮับการตอบแทนร้อยเท่า คือบ้าน พี่น้องซายหญิง พ่อแหม่ ลูก แล้วกะไฮ่นา ทั้งอิถืกการข่มเหงพร้อมแล้วยุคหน้ากะอิได้ซีวิตนิรันดร์ 3131 แต่มีหลายคนที่เป็นคนต้นต้องกลับไปเป็นคนสุดท้าย แล้วที่เป็นคนสุดท้ายอิกลับเป็นคนต้น” 3232 ตอนที่กำลังหย่างไปตามทางขึ้นไปกรุงเยรูซาเล็ม พระเยซูกะได้นำหน้าเขาฝ่ายหมู่เหล่าสาวกได้พากันคิดประหลาดใจ แล้วคนที่เดินมาทางข้างหลังกะได้ย้าน พระองค์ได้เอิ้นสาวกสิบสองคนอีกเถี่ย แล้วเว้าแสดงให้เขาฮู้ถึงเหตุการณ์ที่อิเกิดกับพระองค์ฮั่น 3333 หว่า “เนี้ยะ เฮาทั้งหลายอิขึ้นไปกรุงเยรูซาเล็ม แล้วบุตรมนุษย์อิถืกจับส่งให้กับพวกมหาปุโรหิตแล้วกะพวกธรรมาจารย์ แล้วเขาเหล่านั้นอิเอาโทษท่านฮอดตาย แล้วกะอิส่งท่านไว้กับคนต่างซาติ 3434 คนต่างซาติฮั่นอิเยาะเย้ยท่าน ถ่มน้ำลายในท่าน อิเฆี่ยนติท่านแล้วกะฆ่าท่านทิ่ม แล้ววันที่สามจึงฟื้นขึ้นใหม่” 3535 ฝ่ายยากอบกับยอห์นลูกของเศเบดีเข้ามาบอกพระองค์หว่า “พระอาจารย์ ข้าน้อยทั้งสองอยากขอให้พระองค์เฮ็ดตามคำขอของข้าน้อย” 3636 พระองค์ถามเขาหว่า “เจ้าทั้งสองคนต้องการอิให้เฮาเฮ็ดหยังให้” 3737 เขาเลยตอบหว่า “พอพระองค์ได้ฮับเกียรติพระสิริ ขอให้ข้าน้อยได้หนั่งข้างขวาคนหนึ่ง ข้างซ้ายคนหนึ่ง” 3838 พระเยซูเว้ากับเข่าหว่า “ที่เจ้าขอฮั่นเจ้าบ่เข้าใจ โถยที่เอาอิกินฮั่นเจ้าอิกินได้บ่ แล้วบัพติศมาฮั่นที่เฮาอิฮับ เจ้าอิฮับได้บ่” 3939 เขาทั้งสองตอบหว่า “ได้ครับ” พระเยซูจึงเว้ากับเขาหว่า “โถยที่เฮาอิกินเจ้าอิได้กินแน่นอน แล้วบัพติศมาที่เฮาฮับเจ้ากะอิได้ฮับแน่นอน 4040 แต่ที่อิหนั่งข้างขวากับข้างซ้ายของเฮาฮั่น บ่แม่นคนงานของเฮาที่อิจัดให้ แต่พระเจ้าได้เตรียมไว้สำหรับผู้ใดกะอิให้กับผู้นั้น” 4141 แล้วพอสาวกสิบคนได้ยินกะมีความขุ่นเคียงใจยากอบ กับยอห์น 4242 พระเยซูได้เอิ้นเขาทั้งหลายมาเว้าหว่า “หมู่เจ้าทั้งหลายฮู้อยู่หว่า ผู้ที่ถือหว่าเป็นผู้ครองของคน 4343 แต่ในหมู่พวกเจ้าบ่ได้เป็นเซี๊ยะนั้น ถ้าผู้ใดอยากเป็นใหญ่ในหมู่พวกเจ้าผู้ฮั่นกะต้องเป็นผู้ปรนนิบัติหมู่เจ้าทั้งหลาย 4444 แล้วถ้าผู้ใดอยากได้เป็นเอกเป็นต้นผู้นั้นกะต้องเป็นทาสรับใซ้ของคนทั้งปวง 4545 เพราะหว่าบุตรมนุษย์บ่ได้มาฮับการปรนนิบัติ แต่ท่านมาเผี่ยที่อิปรนนิบัติเขา แล้วประทานซีวิตของท่านให้เป็นข่าไถ่คนเป็นจำนวนหลาย 4646 ฝ่ายพระเยซูกับพวกสาวกมายังเมียงเยรีโค พอพระองค์ออกจากเมียงเยรีโคกับพวกสาวก กับหมู่ประซาซนจำนวนหลาย มีคนตาบอดคนหนึ่งซื่อบารทิเมอัส ซึ่งเป็นลูกของทิเมอัสหนั่งขอทานอยู่ทีฮิมหนทาง 4747 พอคนฮั่นได้ยินหว่าพระเยซูซาวนาซาเร็ธมา เลยฮ้องเสียงดังหว่า “ท่านเยซู ลูกดาวิดครับ ขอเมตตาข้าน้อยแด่” 4848 มีหลายคนห้ามให้เขาเงียบ แต่เขากะหยิ่งฮ้องเสียงดังขึ้นหว่า “ท่านเยซู ลูกดาวิดครับ ขอเมตตาข้าน้อยแด่” 4949 พระเยซูกะหยุดยืนอยู่แล้วสังให้เอิ้นคนฮั่นมา เขากะเอิ้นคนตาบอดฮั่นเว้ากับเขาหว่า “จงดีใจแล้วลุกขึ้นมาเทอะ พระองค์ได้เอิ้นเจ้าแล้ว” 5050 คนฮั้นกะทิ่มผ้าห่มลุกขึ้นมาหาพระเยซู 5151 พระเยซูถามเขาหว่า “เจ้าต้องการอิให้เฮาเฮ็ดหยังให้เจ้า” คนตาบอดฮั่นบอกพระองค์หว่า “พระอาจารย์ครับ ขอเมตตาให้ตาของข้าน้อยเห็นได้” 5252 พระเยซูเว้ากับเขาหว่า “จงไปเด้อความเซี่ยของเจ้าได้เฮ็ดให้เจ้าหายปกติแล้ว” ในทันใดฮั่นคนตาบอดฮั่นกะเห็นได้ แล้วได้หย่างตามพระองค์ไป
Currently Selected:
มาระโก 10: MARK
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
This translation is © [2025] by [Obedience]. It may not be reproduced in whole or in part in any form or by any means without the prior written permission of [Obedience].
