ລູກາ 22
22
ການທໍລະຍົດພຣະເຢຊູເຈົ້າ
(ມທ 26:1-5; ມຣກ 14:1-2; ຢຮ 11:45-53)
1ເທດສະການເຂົ້າຈີ່ຢີໃມ໋ເຊື້ອແປ້ງທີ່ກາເລົາວ່າ ປັດສະຄາກໍ#22:1 ເຊື້ອແປ້ງທີ່ກາເລົາວ່າ ປັດສະຄາກໍ ແນັມາດງານບຸນທີ່ຊາວຢິວປິດສະແດງນືແຕ່ລະກາມໍ ງານເທດສະການປັດສະຄາປິດແກ່ກາໂມ໋ະເຖິງມີຕະໃງ ແລະນືຕະໃງຕໍ່ມາບຸນເຂົ້າຈີ່ຢີໃມ໋ເຊື້ອປິດເລີ່ມຕຶກ ແລະປິດຈັດຕຶກເປຼີຍເວລາເປິຕະໃງເຈິະຕາຕຽບສະ. 2ເອີນຫົວໜ້າປະໂຣຫິດແລະເອີນຄູສອນກົດບັນຍັດຫາມາຍພະຍາຍາມຄຶດເຖິງວິທີທີ່ເຣາະທີ່ສຸດທີ່ຈະກາເຈດພຣະເຢຊູໂດຍຢີປິດປຼືມເນຕົນເອງໃມ໋ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ເພາະວ່າຫາມາຍໂຕຼງວ່າປີນຸ໋ຍຈະປຼືມເປະເຕ ຖ້າຫາມາຍຣັບພຣະເຢຊູນືທີ່ສາລະນະ.
ຢູດາຍິນຍອມທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ
(ມທ 26:14-16; ມຣກ 14:10-11)
3ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຊາຕານປິດມູດນືຈິດໃຈທິຢູດາ, ຜູ້ທີ່ນະໃມ໋ທີ່ເນາະເກີບວ່າ ອິດສະກາຣີອົດ, ລາວເປຼີຍມີຣານືສາວົກມາເຈັດປຣຽຣ໌ຣາ. 4ດັ່ງນັ້ນ ຢູດາກໍເຕິກເບົ໋າເອີນຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະເອີນນາຍທະຫານຍາມພຣະວິຫານ ເຜີປຶກສາຫາລືກັນກ່ຽວກັບວິທີທີ່ລາວສາມາດຊ່ວຍຫາມາຍຣັບພຣະເຢຊູ. 5ເອີນປະໂຣຫິດ ແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ຍາມພຣະວິຫານດີໃຈ ແລະຕົກລົງຈະອຳປຣັກຈຳນວນໂມຍອຳແກ່ຢູດາເຜີຊ່ວຍຫາມາຍ. 6ດັ່ງນັ້ນ ຢູດາເຫັນດີ ແລະ ເລີ່ມທັຽງໂອກາດເຜີຈະຣັບພຣະເຢຊູເຈົ້າອຳຫາມາຍ ເມື່ອປະຊາຊົນຢີໂກຼທີ່ເຢຍ.
ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຽມຈາຈະນາປັດສະຄາ
(ມທ 26:17-25; ມຣກ 14:12-21; ຢຮ 13:21-30)
7ເມື່ອພຶ໋ເທດສະການຈາເຂົ້າຈີ່ຢີໃມ໋ເຊື້ອແປ້ງ ແນັມາດຕະໄງທີ່ຊາວຢິວຕອ້ງກາເຈດກອນແກະ ທີ່ຈະຈາເຜີສະຫຼອງປັດສະຄາ. 8ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງສົ່ງເປໂຕແລະໂຢຮັນເຍືອຍເຕິກພ້ອມຄຳແນະນຳວ່າ, “ຈົ່ງເຕິກກະກຽມຈານາສຳລັບການສະຫຼອງປັດສະຄາເຜີສີນາໂຕດສະເນ໋ະຈະປິດຈ໋ອງປອຣ໌ກາເລິງ.”
9ຫາມາຍເຕືອນພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານຕ້ອງການເນສີນາກະກຽມຈານາສໍາລັບປັດສະຄາເຮິເຕ?”
10ພຣະເຢຊູເຈົ້າເບົ໋າເກິຫາມາຍວ່າ, “ຕາເມິງເມື່ອໄປມູດນືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ໄປຈະຕາຍກາລໍ. ລາວຈະກອ່ຍໂຕກຕຽກປຶງປາ. ຈົ່ງຕາມລາວ, ແລະມູດຮານືສະນາມທີ່ລາວ, 11ໄປຕ້ອງເບົ໋າເກິກາລາສະນາມວ່າ, ‘ອາຈານເນເຕືອນທ່ານວ່າຫ້ອງທີ່ເຫີເກິເອີນສາວົກຈະຈາຈະນາປັດສະຄາເຮິເຕ?’ 12ກາລາສະນາມຕຶກຊັ້ນກາເຕັນ ແລະໂຊເນຫາມາຍຕາຍຫ້ອງຕາເມ໋ະຊັ້ນກາເຕັນທີ່ຕົບແຕ່ງທົວະ ຮຽບຮ້ອຍສະບ່ອນເຢຍແຫຼະ ທີ່ໄປຈະຈັດຕຽມໂຕດສິ່ງທົວະສຳລັບສີນາ.”
13ດັ່ງນັ້ນຫາມາຍເຕິກທີ່ເມື່ອງ ແລະປິດພະໂຕດສິ່ງໂຕດຢ່າງຕາມທີ່ພຣະເຢຊູເບົ໋າທົວະ. ດັ່ງນັ້ນ ຫາມາຍຈຶ່ງກະກຽມຈານາສຳລັບການສະຫຼອງປັດສະຄາໂກຼທີ່ເຢຍ.
ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕັ້ງພິທີສິນມະຫາສະໜິດ
(ມທ 26:26-30; ມຣກ 14:22-26)
14ເມື່ອພຶ໋ໂມງຈ໋ອງຈານາປັດສະຄາ ພຣະເຢຊູເຈົ້າເຕິກທີ່ເຢຍເກິອັກຄະສາວົກມາເຈັດປຣຽຣ໌ຣາ ແລະຫາມາຍໂຕດແອກໍກຳກາເລິງທິໂຕະ. 15ພຣະເຢຊູເບົ໋າເກິຫາມາຍວ່າ, “ນາໃມ໋ຄວາມປາຖະໜາຢ່າງເຕັມໃຈ ທີ່ຈະຈາຈານາປັດສະຄາແນັເກິໄປ ນອຣ໌ທີ່ນາຈະທົນທຸກທໍລະມານ 16ສຳລັບນາເບົ໋າໄປແນັວ່າ, ສີນາຈະຢີຈາຈານາປັດສະຄາແນັເກີບ ຈົນກວ່າຄວາມໝາຍທີ່ມາດທິເລື່ອງແນັ ຈະມ໋ອມເຮິອານາຈັກທິພຣະເຈົ້າ.”
17ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູປິດຮັບຈອກທຽກອະງຸ່ນເຮິຕີທິພຣະອົງ ແລະອະທິຖານຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ ແລ້ວເບົ໋າວ່າ, “ຈົ່ງຈ໋ອກທຽກອະງຸ່ນແນັເຈິະປານາກອຳໄປເຍດ. 18ນາເບົ໋າໄປສິ່ງແນັວ່າ ນາຈະຢີເຍດທຽກອະງຸ່ນແນັເກີບ ຈົນກວ່າພຣະເຈົ້າຈະຕັ້ງອານາຈັກທິພຣະອົງ.”
19ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຈ໋ອກເຂົ້າຈີີ່ເຮິຕີ ແລະອະທິຖານຂອບຄຸນພຣະເຈົ້າ ເຫີປິດແປ໋ະເຂົ້າຈີ່ ແລະມອບອຳຫາມາຍຈາ, ໂດຍເບົາວ່າ, “ເຂົ້າຈີ່ແນັ ແມ່ນຈັກເຈນທິນາ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າຈະເສຍສະລະເຜີໄປ. ຈົ່ງປຼືມສິ່ງແນັເປັນປະຈຳເຜີຈື່ຈຳສິ່ງທີ່ນາປິດປຼືມສຳລັບໄປ.” 20ເຮິເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ຈາຈະນາຕະພຶສະ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າປິດຈ໋ອກຈອກທີ່ປີງດ້ວຍທຽກອະງຸ່ນເຮິຕີທິພຣະອົງແລະຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າເບົ໋າວ່າ, “ຈອກທຽກອະງຸ່ນແນັເປຼີຍຕົວແທນທິພັນທະສັນຍານາວ. ຈະປິດຮັບການຢືນຢັນໂດຍປີຫາມທິນາ, ຊຶ່ງຈະປິດຖອຼກເຍືອຍເປຼີຍເຄື່ອງບູຊາເຜີປະໂຫຍດທິໄປ.
21ແຕ່ຕາເມິງ! ຜູ້ທີ່ຊ່ວຍເຮິການຣັບນາເກິສັດຕູທິນາກຳລັງຈາຈະນາ ທິໂຕະແນັເກິນາ. 22ນາກອນມະນຸດ ຈະເກດຕາມວິທີທີ່ພຣະເຈົ້າປິດກຳນົດທົວະໂຕນສະ ແຕ່ວິບັດຈະເກຼ໋ະຕຼໍຜູ້ທີ່ມອບນາອຳສັດຕູ.”
23ແລ້ວເອີນສາວົກປິດຊ໋ອງເປະແນັຫາມາຍເລີ່ມເຕືອນກັນວ່າ, ກັອນເຮິສີນາກຳລັງປຼືມການຊົ່ວເປະແນັ.
ການຕາເມິນເຖິງການເກີດຕາເມ໋ະ
24ຕໍ່ມາ ເອີນສາວົກເລີ່ມຕາເມິນ ຫາມາຍປິດເຕືອນກັນ ແລະກັນວ່າ ກັອນເຮິສີນາຈະເປຼີຍຕາເມ໋ະເປີງເມົ໋າ. 25ພຣະເຢຊູເຈົ້າເບົ໋າເກິເອີນສາວົກວ່າ, “ຮານືໂລກແນັບັນດາກະສັດ ແລະຜູ້ນຳໂງນໃມ໋ອຳນາດເໜືອປະຊາຊົນທິຫາມາຍ ແລະ ‘ຫາມາຍເມີດຈະຈືວ່າເປຼີຍເມົ໋າເພື່ອນທິປະຊາຊົນ.’ 26ແຕ່ສຳລັບໄປສະ ຢີເປຼີຍເປະຫາມາຍ, ກົງກັນຂ້າມ ຜູ້ທີ່ເປຼີຍຕາເມ໋ະທີ່ສຸດເຮິໄປຕ້ອງກາຍເປຼີຍເປະປີນຸ໋ຍກາເລດທີ່ສຸດ ແລະ ຜູ້ທີ່ເປຼີຍຜູ້ນຳທິໄປຕ້ອງກາຍເປຼີຍຄືຜູ້ຮັບໃຊ້ທິໄປ. 27ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການເນໄປຄຶດວ່າ, ເຮິເວລາທີ່ມີຣາກຳຈາຈານາ ແລະເກີບມີຣາຈ໋ອກຈານາອຳຫາມາຍ, ກັອນສຳຄັນເປີງ? ໂຕດສະເນ໋ະຈືວ່າຕ້ອງແມ່ນຜູ້ທີ່ກຳ ແລະຈາ, ແຕ່ນາເກີດເປະປີນຸ໋ຍຮັບໃຊ້ເຮິບັນດາໄປ.
28ແຕ່ວ່າໄປແມ່ນຜູ້ທີ່ປິດໂກຼເກິນາຢ່າງສັດຊື່ເວລາທີ່ນາຕຼໍການທົດລອງ, 29ແລະດັງທີ່ພຣະບິດາເຈົ້າທິນາປິດຊົງແຕ່ງຕັ້ງນາເປຼີຍກະສັດປົກຄອງອານາຈັກທິພຣະອົງ, ສະນັ້ນນາປິດແຕ່ງຕັ້ງໄປເປຼີຍຜູ້ປົກຄອງ ເກິນາເຮິອານາຈັກທິນາມີສະເນີ. 30ດັ່ງນັ້ນ, ເຮິອານາຈັກທິນາ ໄປຈະຈ໋ອງ ແລະເຍດເກິນາທີ່ໂຕະທິນາ, ແລະ ໄປນະຈະກຳປຶ່ງບັນລັງເຜີຕັດສິນມາເຈັດປຣຽຣ໌ເຜົ່າທິປະຊາຊົນທິອິດສະຣາເອນ.”
ພຣະເຢຊູເຈົ້າເບົາທຳນວາຍວ່າເປໂຕຈະປະຕິເສດພຣະອົງ
(ມທ 26:31-35; ມຣກ 14:27-31; ຢຮ 13:36-38)
31ຫຼັງຈາກນັ້ນຣະເຢຊູເຈົ້າເບົ໋າວ່າ, “ຊີໂມນ ຊີໂມນເອີຍ ຕາເມິງ! ຊາຕານປິດຂໍສິດອຳນາດເປີງໄປໂຕດສະເນ໋ະຊາຕານຈະໂອມໄປໂຕດສະເນ໋ະເປະຊາວນາປິດໂອມແຈ໋ະປາເຍືອຍເກິດຕຶກ. 32ແຕ່ນາປິດພາວັນນາອະທິຖານສຳລັບໄມ ຊີໂມນ, ເຜີວ່າໄມຈະນະເຊີເຮິນາ ເມື່ອໄມກັບໃຈແລະ ປາລັກເຈິະທັຽງນາສະ, ໄມຕ້ອງຊ່ວຍເອີນເອ໋າະຢາຍທິໄມເນຫາມາຍໃມ໋ຄວາມເຊີເຂັ້ມແຂງເຮິນາ.”
33ແຕ່ຊີໂມນເປໂຕເບົ໋າວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍຂ້ານ້ອຍພ້ອມສະທີ່ຈະເຕິກເກິພຣະອົງ ເຖິງຈະຕ້ອງມູດຄົກ ຫຼືຕ້ອງເກດເກິພຣະອົງກໍຕາມ.”
34ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າເບົ໋າວ່າ, “ເປໂຕເອີຍ ນາເບົ໋າໄມວ່າ ‘ເຮິມັງແນັນອຣ໌ເຢັ໋ຣເພຼົາເຮິປຣາງໃອ ໄມຈະປະຕິເສດວ່າຢີຈືນາແປສຸບ.’”
ເລື່ອງຖ໋ອງປຣັກ ຖ໋ອງເຄື່ອງ ແລະດາບ
35ຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າເຕືອນເມົ໋າສາວົກວ່າ, “ເມື່ອນາປິດສົ່ງໄປເຕິກເມືອງຕ່າງໆເຜີປະກາດຂ່າວເຣ໋າະ ໂດຍຢີໃມ໋ຖົ໋ງປຣັກ ຢີໃມ໋ຖົ໋ງເຄື່ອງແລະຢີໃມ໋ເກີບ ໄປຂາດເຂີນເມ໋າະ?”
ເອີນສາວົກເພີຼບວ່າ, “ມິນສີນາຢີປິດຂາດເຂີນເມ໋າະ.”
36ພຣະເຢຊູເບົ໋າເກິຫາມາຍວ່າ, “ແຕ່ບັດແນັ ປະຊາຊົນນຕໍ່ຕ້ານສີນາ ກັອນໃມ໋ປະເປົ່າປຣັກ ແລະຖ໋ອງເຄືອງຕ້ອງຈຽງເຕິກດ້ວຍ ແລະກັອນທີ່ຢີໃມ໋ດາບກໍຄວນຕັດອາວເກິກນອກທິຕົນເຜີຣອດດາບມີຕອງທົວະ. 37ເພາະນາເບົ໋າໄປວ່າ, ຄຳທີ່ຂຽນເຮິພຣະຄຳພີທີ່ເບົ໋າວ່າ ລາວປິດປານາກຊະຕາກຳທິເອີນອາຊະຍາກຳ ຕ້ອງເປຼີຍມາດກ່ຽວເກິນາ ‘ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຂຽນນທົວະເກິນາຈະຕ້ອງເປຼີຍມາດ.’”
38ສະນັ້ນສາວົກທິພຣະອົງປິດເບົ໋າເກິພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ ຮາເລທິເນຍສີນາໃມ໋ດາບປຣຽຣ໌ຕອງ.” ພຣະເຢຊູປິດເພີຼບຫາມາຍວ່າ, “ເປາະ.”
ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈ໋ອມທີ່ກວຣ໌ໄປຣຕາຟວນ
(ມທ 26:36-46; ມຣກ 14:32-42)
39ຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າເຍືອຍເກິດເມືອງ. ພຣະເຢຊູເຈົ້າປິດເຕິກທີ່ກວຣ໌ໄປລຕາປວນເທດ. ແນັຄືສິ່ງທີ່ພຣະອົງປຼືມຕາມປົກກະຕິ ແລະເມົ໋າສາວົກກໍເຕິກເກິພຣະອົງ. 40ເມື່ອເມົ໋າສາວົກເຈິະພຶບ່ອນເຢຍສະ ພຣະເຢຊູເບົ໋າເມົ໋າສາວົກວ່າ, “ຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານຂໍເນພຣະເຈົ້າຊ່ວຍໄມເຜີວ່າໄມຈະຢີປຼືມບາບເມື່ອໄມຕຼໍການທົດລອງ.”
41ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍປິດຕູເຕິກເກິດຫາມາຍຢີສະງາຍສຳທີ່ໄມຈັດຕະມໍພຶ໋ ແລ້ວລາວກໍເຈິຼນຕາເກົ່າພາວັນນາອະທິຖານທັຽງພຣະເຈົ້າ. 42ພຮະອົງອະທິຖານວ່າ, “ພຣະບິດາເຈົ້າເອີຍ ຖ້າເປີຼຍຄວາມປະສົງທິພຣະອົງ, ຈົ່ງຈ໋ອກຈອກຄວາມທົນທຸກທໍລະມານແນັ. ຫ່າງຈາກນາທ້ອນ. ແຕ່ກະລຸນາມະປຼືມສິ່ງທີ່ນາຕ້ອງການ. ປຼືມເຮິສິ່ງທີ່ໄມຕ້ອງການເທີ້ນ.” 43ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເທວະດາເຈິະຈາກພຣະເຈົ້າປິດປາກົດຈັກຕໍ່ພຣະເຢຊູແລະປຼືມເນພຣະອົງໃມ໋ຄວາມເຂັ້ມແຂງທຳເປີງເຕີ. 44ເມື່ອພຣະເຢຊູໂສກເສົ້າທຳ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງພາວັນນາອະທິຖານຢ່າງສຸດກຳລັງຈົນພີໂຮນທິພຣະເຢຊູເກ໋ະເຮິປະເຕ໋ຍເປຼີຍເປະໂກຼະປີຫາມ.
45ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າພາວັນນາອະທິຖານມ໋ອມ, ພຣະເຢຊູປິດຕຶກເຊິງແລະເຕິກບ່ອນທີ່ເມົ໋າສາວົກທິພຣະອົງໂກຼ. ພຣະອົງຕາຍວ່າສາວົກກູຍງັນໂກຼເພາະຄວາມໂສກເສົ້າ. 46ພຣະອົງໄປຣເນເມົ໋າສາວົກຕຶກແລະເບົ໋າເກິເມົ໋າສາວົກວ່າ, “ເປະເຕຈຶ່ງນະງັນ? ຈົ່ງຕຶກເຊິງ ແລະພາວັນນາອະທິຖານ ເຜີວ່າໄປຈະຢີປຼືມບາບເມື່ອໃມຕຼໍການທົດລອງ.”
ພຣະເຢຊູຕຼໍຣັບຈັກເຕິກ
(ມທ 26:47-56; ມຣກ 14:43-50; ຢຮ 18:3-11)
47ເຮິຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູນະເບົ໋າເກິເອີນສາວົກເຮິແອ ທັນໃດນັ້ນກໍໃມ໋ປະຊາຊົນມຶນທຳເຈິະທີ່ເຢຍ. ຢູດາເຊິ່ງເກີດມີຣາເຮິສາວົກມາເຈັດປຣຽຣ໌ຣາທິພຣະເຢຊູເຈົ້າປິດໂຕຍຫາມາຍເຈິະ. ຢູດາປິດເຈິະທັຽງພຣະເຢຊູເຈົ້າເຜີທັກທາຍພຣະອົງດ້ວຍການມົກຕາຟ໋ວກ. 48ແຕ່ພຣະເຢຊູູເຈົ້າເຕືອນວ່າ, “ຢູດາເອີຍ ສະນັ້ນມັນເປຼີຍການມົກທີ່ໄມຈະໃຂ້ມອບນາ ກອນມະນຸດອຳສັດຕູທິນາບໍ?”
49ເມົ໋າສາວົກທິພຣະເຢຊູເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນເກິພຣະເຢຊູ, ສາວົກເຕືອນພຣະເຢຊູວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍເມົ໋າຂ້ານ້ອຍຄວນໃຊ້ດາບຕໍ່ສູ້ຫາມາຍບໍ?” 50ກອນທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈະເພຼີບ ຈາກນັ້ນສາວົກມີຣາເຮິເອີນ ປິດເຕິກດາບທິລາວເຕິກສົກຜູ້ຮັບໃຊ້ທິມະຫາປະໂຣຫິດດ້ວຍດາບທິລາວ ແລະປຼອດຕາປີດຕິນສາມາທິຜູ້ຮັບໃຊ້.
51ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າເພຼີບວ່າ, “ຍຳຕັງແນມະປຼືມເປະແນັອີກຕໍ່ໄປ.” ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຣັບຕາປີດທິປີນຸ໋ຍຍຮັບໃຊ້ປີນຸ໋ຍເຢຍ ແລະປິ່ນປົວລາວເນນຽມເຣາະປົກກະຕິ.
52ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຊົງເບົ໋າຕໍ ເມົ໋າຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ເກິເມົ໋ານາຍທະຫານຈຳພຣະວິຫານ ແລະເມົ໋າກາຣະທີ່ເຈິະຣັບພຣະອົງວ່າ, “ເປະເຕໃມຈຶ່ງເຕິກທິເນຍ ດ້ວຍດາບແລະລອງເຜີຣັບນາ? ໄມຄຶດວ່າເອືອເກີດໂຈນຊັ້ນບໍ? 53ເອືອປິດໂກຼເກິໄມໂຄດໆຕະໄງໂກຼເຮິບໍລິເວນພຣະວິຫານ, ແຕ່ໄມຢີປິດຣັບນາ. ແຕ່ແນັແມ່ນເວລາທິອຳນາດແຫ່ງຄວາມຮາງົມກຳລັງປຼືມວຽກ.”
ເປໂຕປະຕິເສດພຣະເຢຊູເຈົ້າ
(ມທ 26:57-58,69-75; ມຣກ 14:53-54,66-72; ຢຮ 18:12-18,25-27)
54ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຜູ້ຮັກສາພຣະວິຫານປິດຣັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະໂຕຍພຣະອົງຈາກບ່ອນເຢຍເຕິກທັຽງສະນາມທິຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ. ເປໂຕຕິດຕາມຫາມາຍ, ແຕ່ລາວຢີປິດມູດຕາຕຽບຫາມາຍ. 55ຫຼັງຈາກທີ່ຫາມາຍເຕິກພຶ໋ບາງຄົນກໍປຼືອູນໂກຼຕິຕາຕີເດີ່ນ ແລະຫາມາຍກໍກຳໂກຼກາເລິງຕາຕຽບອູນ. ເປໂຕກໍປິິດເຈິະກຳເຮິຕິຕາຕິຫາມາຍ. 56ຕາເຣປີນຸ໋ຍຮັບໃຊ້ມີຣາປິດຕາຍລາວກຳປຼືອູນ ນາງຮາເລກຮາເລລາວຢ່າງໃກ້ຊິດ ແລະເບົ໋າວ່າ, “ກາລໍປີນຸ໋ຍແນັເຄີຍໂກຼເກິພຣະອົງ.”
57ແຕ່ເປໂຕປະຕິເສດວ່າ. ລາວເບົ໋າວ່າ, “ນາງເອີຍ, ເອືອຢີເຄີຍຈືກາລໍປີນຸ໋ຍເຢຍ.”
58ຢີໂຕນຈາກນັ້ນກໍໃມ໋ກາລໍມີຣາປິດຕາຍເປໂຕ ແລະເບົ໋າວ່າ, “ເປໂຕໄມກໍເປຼີຍສາວົກມີຣາທິພຣະອົງມີສະເນີ.”
ເປໂຕເພຼີບວ່າ, “ມິນ ຢີເກີນ.”
59ຈາກນັ້ນປະມານໂມຍຊົ່ວໂມງຕໍ່ມາ ໃມ໋ກາລໍເກີບມີຣາ ປິດຢືນຢັນຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ, “ກາລໍປີນຸ໋ຍແນັໂກຼເກິພຣະເຢຊູ, ເພາະລາວເຈິະເກິດແຂງຄາລີເລມີສະເນີ.”
60ແຕ່ເປໂຕເພີຼບລາວວ່າ, “ເມົ໋າເອີຍ ເອືອຢີຈືວ່າໃມກຳລັງເບົາເລື່ອງເມ໋າະ.”
ເຮິຕອນເຢຍເຮິຂະນະທີ່ເປໂຕນະເບົ໋າເຮິແອ ເຢັ໋ຣກໍເພຼົາຕຶກ. 61ເຮິເວລາເຢຍພຣະເຢຊູເຈົ້າປິດຮາເລຼກຮາເລເປໂຕ. ແລ້ວເປໂຕຈືຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງຊົງເບົ໋າ “ເຮິມັງອາໃສວ່ານອຣ໌ເຢັ໋ຣເພຼົາ ໄມຈະເບົ໋າວ່າຢີຈືນາແປສຸບ.” 62ເມື່ອເປໂຕຈືປິດ ເປໂຕກໍເຍືອຍເກິດທີ່ເຢຍ ແລະເຍືອມດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.
ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕຼໍເຢາະເຢີ້ຍແລະຕຼໍຕຳສົກ
(ມທ 26:67-68; ມຣກ 14:65)
63ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ທະຫານທີ່ຈຳພຣະເຢຊູເຈົ້າປິດເລີ່ມເຢາະເຢີ້ຍ ແລະປິດສົກພຣະອົງ. 64ເອີນທະຫານຈ໋ອກພາໄບທຽບມັດພຣະເຢຊູ ແລະເບົ໋າເກິພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງເດົາຮາເລໂຢະວ່າກອນສົກໄມ?” 65ແລ້ວຫາມາຍກໍເບົ໋າໝຶນປະໝາດພຣະອົງທຳເລື່ອງທີ່ຢີອຳກຽດພຣະອົງ.
ພຣະເຢຊູເຈົ້າຄົມຈັກເຕິກໂກຼທິມັດສະພາສູງສຸດ
(ມທ 26:59-66; ມຣກ 14:55-64; ຢຮ 18:19-24)
66ເມື່ອປຣາງສະ ຜູ້ກາຣະໂຕດແອທິຊາວຢິວປາໂຊມລວມເຖິງເອີນຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະເອີນຄູສອນກົດບັນຍັດ. ແລ້ວຫາມາຍກໍຈຽງພຣະເຢຊູເຈິະໂກຼທິມັດສະພາສູງສຸດ. 67ແລະຫາມາຍເຕືອນພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງເບົ໋າສີນາ ໄມເກີດພຣະຄຣິດບໍ?”
ແຕ່ພຣະເຢຊູເພຼີບວ່າ, “ເຖິງນາເບົ໋າໄປວ່າ, ນາແມ່ນພຣະຄຣິດ, ໄປກໍຈະຢີເຊີນາດອກ. 68ແລະຖ້ານາເຕືອນໄປ ໄປຈະຢີເພຼີບນາ. 69ແຕ່ເກີບຢີໂຕນຫຼັງຈາກແນັເຕິກ, ນາກອນມະນຸດຈະກຳໂກຼເຮິສະຖານທີ່ທີ່ໃມ໋ກຽດ ແລະຣິດອຳນາດໂກຼຕິນສາມາທິພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໃມ໋ອຳນາດຍິ່ງຕາເມ໋ະ.”
70ຫຼັງຈາກນັ້ນຫາມາຍເຕືອນພຣະເຢຊູວ່າ, “ໄມເກີດກອນທິພຣະເຈົ້າບໍ?”
ພຣະເຢຊູເພີຼບຫາມາຍວ່າ, “ທ່ານເບົ໋າມຶນຕຼໍວ່ານາເກີດປີນຸ໋ຍເຢຍແຫຼະ.”
71ແລະຫາມາຍເບົ໋າວ່າ, “ສີນາຢີຕ້ອງການພະຍານເກີບຕໍ່ໄປເຜີເບົ໋າໂທດລາວ. ເພາະສີນາເອງຕ່າງກໍປິດຊ໋ອງຄຳເບົ໋າເກິດກາງທິໄອເອງສະ.”
Currently Selected:
ລູກາ 22: LVI
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
La vy Bible by Beyond Translation is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 License.
