YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 57

57
دُعا بَلدِه کومَک
بَلدِه سردِستِه خانِنده ها، دَ صَوتِ «تباه نَکُو» خانده شُنه. سرُودِ داوُود از غَیتِیکه داوُود از پیشِ شائول دُوتا کده دَ غار دَر اَمَد.
1دَ حق مه رحِیم بَش، اَی خُدا، دَ حق مه رحِیم بَش،
چراکه جان مه دَزتُو پناه مِیگِیره؛
اَرے، ما دَ زیرِ بال های تُو پناه مِیگِیرُم
تا وختِیکه اِی بَلا تیر شُنه.
2ما دَ پیشِ خُدای مُتعال ناله-و-فریاد مُونُم،
دَ پیشِ خُدای که مقصد خُو ره دَ بارِه مه پُوره مُونه.
3اُو از آسمو کومَک رَیی مُونه و مَره نِجات مِیدیه؛
اُو کسای ره که سخت دَ دُمبال مه اَسته، شرمِنده مُوکُنه. سِلاه.
خُدا رَحمت و وفاداری خُو ره نِشو مِیدیه.
4جان مه دَ مینکلِ شیرا گِیر مَنده،
ما دَ مَنِه آتِشِ سوزان خاو مُونُم؛
اَرے، دَ بَینِ آدمای که دَندونای ازوا نَیزه ها و تِیرها اَسته
و زِبونای ازوا شمشیرِ تیز.
5اَی خُدا، دَ عالمِ باله مُتعال شُو
و بُزُرگی-و-جلال تُو دَ بَلِه تمامِ زمی بَشه!
6اُونا دَ پیشِ پایای مه دام ایشت؛
و جان مه تَی بارِ غَم خَم شُد.
اُونا دَ سرِ راهِ مه چاه کَند،
لیکِن خودون شی دَ مَنِه ازُو اُفتَد. سِلاه.
7دِل مه مُستَحکم-و-اُستوار اَسته، اَی خُدا،
دِل مه مُستَحکم-و-اُستوار اَسته.
ما سرُود میخانُم و ساز مِیزَنُم.
8اَی جان#۵۷‏:۸ دَ جای «جان مه» دَ زِبونِ عِبرانی «جلال مه» نوِشته یَه. مه، بیدار شُو؛
اَی چنگ و بَربط، بیدار شُنِید.
ما روشَنی صُبح ره بیدار مُونُم.
9یا مَولا، ما دَ مینکلِ قَوم ها تُو ره شُکر-و-سِپاس مُوگیُم
و دَ بَینِ مردُما بَلدِه تُو سرُودِ سِتایش میخانُم،
10چراکه رَحمت تُو دَ اندازِه آسمونا بُزُرگ اَسته
و وفاداری تُو دَ آوُرها مِیرَسه.
11اَی خُدا، دَ عالمِ باله مُتعال شُو
و بُزُرگی-و-جلال تُو دَ بَلِه تمامِ زمی بَشه!

Currently Selected:

زبُور 57: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in