YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 42

42
بَخشِ دوّم
اُمِید کدو دَ خُدا دَ غَیتِ پریشانی
بَلدِه سردِستِه خانِنده ها. قَصِیدِه بَنی قورَح.
1امُو رقم که آھُو دَ جوی های آو شَوقِ کَلو دَره،
امُو رقم، اَی خُدا، جان مه دَ شِدَّت دَ شَوقِ ازتُو یَه.
2جان مه تُشنِه خُدا اَسته، تُشنِه خُدای زِنده؛
چی وخت مِیتنُم بییُم و دَ حُضُورِ خُدا حاضِر شُنُم؟
3آودِیده های مه شاو و روز خوراک مه اَسته،
چراکه تمامِ روز مردُم دَزمه مُوگیه: ”خُدای تُو کُجا یَه؟“
4جان مه شِکنجه مُوشه،#۴۲‏:۴ دَ زِبونِ عِبرانی «جان خُو ره مِیریزَنُم» نوِشته یَه.
وختِیکه اینی چِیزا ره دَ یاد خُو میرُم:
که چی رقم قد جماعت مورَفتُم
و اُونا ره دَ خانِه خُدا راهنُمایی مُوکدُم،
قد آوازِ خوشی و شُکرگُزاری
دَ پیشِ رُوی جمعیَتی که عِید مِیگِرِفت.
5اَی جان مه، چرا رنجُور-و-افسُرده اَستی؟
چرا دَ وجُود مه پریشان اَستی؟
دَ خُدا اُمِید کُو،
چُون ما بسم اُو ره حمد-و-ثنا مُوگیُم،
امُو ره که نِجات از حُضُورِ ازُو مییه و خُدای مه اَسته.
6جان مه دَ وجُود مه رنجُور-و-افسُرده یَه؛
امزی خاطر از سرزمِینِ اُردُن
و قُله های حِرمون، از کوهِ مِصعار
ما تُو ره یاد مُونُم.
7یگ چُقُوری دِیگه چُقُوری ره کُوی مُونه،
دَ وسِیلِه صَدای شَرشَره های آو تُو؛
تمامِ جلپه ها و سیل های مُصِیبت تُو
از بَلِه مه تیر شُده.
8دَ غَیتِ روز، خُداوند رَحمت خُو ره عطا مُونه
و دَ وختِ شاو، سرُودِ ازُو قد مه اَسته،
دَ عِنوانِ دُعا دَ پیشِ خُدای زِندگی مه.
9دَ خُدا که قاده-و-پناهگاهِ مه اَسته مُوگُم:
”چرا مَره پُرمُشت کدے؟
چرا ما بخاطرِ ظُلمِ دُشمو
ماتَم کده بِگردُم؟“
10وختِیکه دُشمنای مه مَره طعنه مِیدیه،
استُغونای مه جَو جَو مُوشه،
چُون تمامِ روز دَزمه مُوگه:
”خُدای تُو کُجا اَسته؟“
11اَی جان مه، چرا رنجُور-و-افسُرده اَستی؟
چرا دَ وجُود مه پریشان اَستی؟
دَ خُدا اُمِید کُو،
چُون ما بسم اُو ره حمد-و-ثنا مُوگیُم،
امُو ره که نِجات دِهِندِه جان مه و خُدای مه اَسته.

Currently Selected:

زبُور 42: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in