Popular Bible Verses from زبُور 42

Share

اَی جان مه، چرا رنجُور-و-افسُرده اَستی؟ چرا دَ وجُود مه پریشان اَستی؟ دَ خُدا اُمِید کُو، چُون ما بسم اُو ره حمد-و-ثنا مُوگیُم، امُو ره که نِجات دِهِندِه جان مه و خُدای مه اَسته.

امُو رقم که آھُو دَ جوی های آو شَوقِ کَلو دَره، امُو رقم، اَی خُدا، جان مه دَ شِدَّت دَ شَوقِ ازتُو یَه. جان مه تُشنِه خُدا اَسته، تُشنِه خُدای زِنده؛ چی وخت مِیتنُم بییُم و دَ حُضُورِ خُدا حاضِر شُنُم؟

اَی جان مه، چرا رنجُور-و-افسُرده اَستی؟ چرا دَ وجُود مه پریشان اَستی؟ دَ خُدا اُمِید کُو، چُون ما بسم اُو ره حمد-و-ثنا مُوگیُم، امُو ره که نِجات از حُضُورِ ازُو مییه و خُدای مه اَسته.

آودِیده های مه شاو و روز خوراک مه اَسته، چراکه تمامِ روز مردُم دَزمه مُوگیه: ”خُدای تُو کُجا یَه؟“

جان مه دَ وجُود مه رنجُور-و-افسُرده یَه؛ امزی خاطر از سرزمِینِ اُردُن و قُله های حِرمون، از کوهِ مِصعار ما تُو ره یاد مُونُم.