YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 104

104
عَظَمت و قُدرتِ خُداوند
1اَی جان مه، خُداوند ره سِتایش کُو.
اَی خُداوند، خُدای مه، تُو بےاندازه بُزُرگ اَستی؛
تُو قد شِکوه و جلال پوشَنده یی.
2تُو خود ره قد نُور پیچَندی
رقمی که قد چَپَن پیچَنده بَشی
و آسمو ره مِثلِ خَیمه اَوار کدی.
3تُو تِیرهای اُتاق های خُو ره دَ بَلِه آوها قرار دَدی.
تُو آوُر ها ره گاڈی خُو جور کدی
و دَ بَلِه بال های باد سوار شُده حَرکت مُونی.
4تُو باد ها ره قاصِدای خُو جور مُوکُنی
و اَلَنگه های آتِش ره خِدمتگارای خُو.
5تُو زمی ره دَ بَلِه بُنیاد شی اُستوار کدی
تاکه هرگِز تکان نَخوره.
6تُو اُو ره قد آوهای غَوُج پوشَندی رقمی که قد چَپَن پوشَنده بَشی
و آوها دَ بَلِه کوه ها ایسته شُد.
7 آوھا از هَیبَت تُو دُوتا کد
و از آوازِ گُرگُردراغ تُو تِیت-پَرَک شُد.
8اُونا دَ بَلِه کوه ھا بُر شُد و دَ دَره ها جاری شُد،
دَ جایی که تُو بَلدِه ازوا تعیِین کدی.
9تُو بَلدِه ازوا یگ حَد قرار دَدی
که ازُو تیر نَشُنه و بسم زمی ره نَپوشَنه.
10تُو چشمه ھا ره دَ دَره ها جاری مُونی؛
تا دَ بَینِ کوه ها رَیی شُنه.
11اُونا تمامِ جانوَرای بیابو ره سیرآو مُونه؛
خَر های وَحشی تُشنَگی خُو ره مِیشَندَنه.
12مُرغَکوی هَوا دَ بَغلِ امزُو آو ها بَلدِه خُو وور جور مُونه
و از مینکلِ شاخچه ها میخانه.
13تُو از جایگاهِ بِلند خُو کوه ها ره سیرآو مُونی
و زمی از ثَمرِ کارای تُو سیر مُوشه.
14تُو علف ره بَلدِه چارپایا سَوُزدلجی مُونی
و گیاه ها ره بَلدِه اِستِفادِه#۱۰۴‏:۱۴ دَ جای «اِستِفاده» دَ زِبونِ عِبرانی «خِدمت» نوِشته یَه. اِنسان،
تا از زمی خوراک خُو ره حاصِل کنه:
15شراب ره که دِلِ اِنسان ره خوش مُونه،
روغو ره که چِهرِه اِنسان ره تازه مُونه
و نان ره که دِلِ اِنسان ره قُوَت مِیدیه.
16دِرختای خُداوند سیرآو اَسته،
سَرو های لِبنان که اُو شَنده
17که مُرغَکو دَ بَلِه ازوا بَلدِه خُو وور جور مُونه
و لَگ‌لَگ دَ شاخچه های دِرختای صَنوبَر خانه دَره.
18کوه ھای قِیل بَلدِه بُزونِ کوهی اَسته
و قاده ها پناهگاهِ خرگوش های کوهی.
19تُو ماهتَو ره جور کدی تا ماه ها#۱۰۴‏:۱۹ دَ جای «ماه ها» زِبونِ عِبرانی «وخت های تعیِین شُده» نوِشته یَه. دَ وجُود بییه
و آفتَو زمانِ شِشتون خُو ره مِیدَنه.
20ترِیکی میری و شاو مُوشه،
دَ امزُو غَیت تمامِ حَیوانای جنگل دَ حَرکت مییه.
21شیرای جوان بَلدِه شِکار خُو غُر مِیزنه
و خوراک خُو ره از خُدا طلب مُونه.
22وختِیکه آفتَو بُر مُوشه، اُونا پس موره
و دَ غارای خُو دَر اَمَده خاو مُونه.
23اوخته اِنسان بَلدِه کِسب-و-کار خُو بُرو موره
و تا شام زَحمت مِیکشه.
24اَی خُداوند، کارای تُو چِیقس کَلو اَسته،
پگِ ازوا ره قد حِکمت خُو انجام دَدے،
زمی پُر از مخلُوقات تُو اَسته.
25دریای کٹه و پِراخ
پُر اَسته از زِنده-جانای بےحِساب،
از جاندارای کٹه و ریزه.
26کِشتی ها دَ رُوی ازُو دَ حَرکت اَسته
و لِویاتان#۱۰۴‏:۲۶ لِویاتان یگ جاندارِ کٹِه دریایی بُوده. ام، که تُو اُو ره خَلق کدی تا دَ مَنِه ازُو بازی کُنه.
27پگِ امزیا چِیمِ اُمِید شی دَز تُو یَه
تا روزی ازوا ره دَ وخت شی بَلدِه ازوا بِرسَنی.
28تُو بَلدِه ازوا مِیدی، اُونا اُو ره جَم مُونه؛
تُو دِست خُو ره واز مُونی، اُونا قد چِیزای خُوب سیر مُوشه.
29وختِیکه رُوی خُو ره تاشه مُونی،
اُونا وَحشَت زَده مُوشه؛
و غَیتِیکه جانِ ازوا ره مِیگِیری،
اُونا مُومُره و پس دَ خاک موره.
30تُو روحِ خُو ره رَیی مُونی، اُونا خَلق مُوشه،
و تُو رُوی زمی ره تازه مُونی.
31بُزُرگی-و-جلالِ خُداوند تا اَبَد برقرار باد!
بیل که خُداوند از کارای خُو خوش بَشه،
32اُو که سُون زمی توخ مُونه و زمی دَ لَرزه مییه،
اُو که دَ کوه ها دِست مِیزَنه و از کوه ها دُود باله مُوشه.
33تا زِنده اَستُم بَلدِه خُداوند سرُود میخانُم؛
تا وجُود مه اَسته، بَلدِه خُدای خُو ساز مِیزَنُم.
34بیل که فِکرای مه باعِثِ خوشی ازُو شُنه؛
ما دَ حُضُورِ خُداوند خوشی مُونُم.
35بیل که گُناهکارا از رُوی زمی نابُود شُنه
و آدمای شرِیر دِیگه وجُود نَدَشته بَشه.
اَی جان مه، خُداوند ره سِتایش کُو!
حمد-و-ثنا دَ خُداوند!

Currently Selected:

زبُور 104: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in