لوقایِ انجیل 7
7
عیسی ایتا افسر رومی غلامَ شفا دئه
1هَطو کی عیسی تمانِ خو گُفتارَ مردوم ره به آخر فارسانه، کَفَرناحوم شار بُشو. 2اویا ایتا رومی افسر ایسابو، غُلامی دَشتی کی اون ره خَیلی عزیز بو. غُلام ناخوش بو و مَردن دوبو. 3اُ افسر وقتی عیسی باره بیشتاوسته، چَندتا جه یهود ریش سیفیدان اوسِه کود تا عیسی جا بخوائید بایه و اونِ غُلامَ شفا بدَه. 4اوشان عیسی ورجه باموئید و منّت مرا بگفتید: «اَ افسر قابیلِ کی اَ لوطف اون ره بُکونی. 5چونکی اَمی مردومَ خوش دَره و عبادتگائَم امرا بساخته.» 6پس عیسی اوشان اَمرا بُشو. هنو خانه یَ فأنرسه بید، کی اُ افسر چَند تا جه خو رفقانَ اَ پیغام اَمرا عیسی ورجه روانه کود، کی: «اَی آقا، تره زحمت نَوادان، چونکی من قابیل نئَم کی می خانه بائی. 7هَن واسی، مَرا قابیل ندانستم کی تی ورجه بایم. فقط ایچی بُگو کی می غُلام شفا خوائه گیفتن. 8چونکی من خودم ایتا فرمانبرم. سربازانیم دَرم کی می فرمانبرید. ایتایَ گَم، ”بوشو“، شه اویتای گَم“بیا“، اَیه. می غُلامَ گَم ”اَ کارَ بُکون“، کونه.» 9عیسی هَطو کی اَ گبانَ بیشتاوست، اون جا ماتا بوست و مردومیَ کی اون دُمبالسر اَموئید واگردست و بگفت: «شمرأ گَم، اَجور ایمانیَ حتی اسرائیل درونم نیدم.» 10وقتی اوشانی کی پیغام باورده بید بخانه واگردستید، غُلامَ شفا بیگیفته بیده ئید.
ویوه زناک پسرِ زنده کودن
11چن وقت بازون، عیسی ایتا شار نائین نام بُشو. شاگردان و پیله جماعتم اون همرأ شوئید. 12هُطو کی شار دروازه یَ فارسه، بیده ایتا مُرده یَ بریدی کی ویوه زناکی ایتادانه پسر بو. خیلیان جه شار مردومان ئم اُ زناکَ همرائی کودید. 13وقتی خُداوند ویوه زناکَ بیده، اون واسی اَن دیل بُسوخت و بگفت: «گریه نوا کودن.» 14بازون پیش بُشو و تابوت رو دَس فاکشه. اوشانی کی اونَ بَردن دیبید، بأسائید. عیسی بگفت: «اَی جوان، تره گَم، ویریز!» 15مُرده ویریشت و بینیشت و بنا به گب زئن بُکود! عیسی اُ رِکَ، اون مارِ دس واسپارد. 16ترس تمان اوشانی کی اویا ایسابیدَ اوساد و هُطو کی خُدای ستایش کودن دیبید گفتیدی: «ایتا پیله پیغمبر اَمی میان ظهور بُکوده! و خُدا خو مردومِ یاری ره بامو.» 17عیسی اَ کارِ خبر، سراسر یهودیه و هو سامانسر پخشَ بو.
عیسی پیغام یحیی ره
18یحیی شاگردان اونَ جه همه اَ ایتفاقات واخُب بُکودید. پس اون دوتا جه اوشانَ دوخواد 19و اَ پیغام مرا عیسی وَر اوسه کود: «تو هونی ایسی کی بایسی بایه، یا وا اینفر دیگرِ رافا بئسم؟» 20اُ دو تا شاگرد عیسی ورجه باموئید و بگفتید: «تعمید دئنده یحیی امرا اوسِه کوده تا تی جا واورسیم تو هونی ایسی کی بایسی بایه، یا وا اینفر دیگرِ رافا بئسیم؟» 21هو وقت درون، عیسی خَیلی جه ناخوشی ئان و دردان و اوشانی کی پلید ارواح دَشتیدَ شفا بدَه و کورچومانَ وینایی ببخشه. 22پس عیسی، یحیی دوتا شاگردِ بگفت: «بیشید و اونچیَ کی بیده و بیشتاوستید یحیی ره واگویا بُکونید، کی کوران دینیدی، شَلان را شیدی، خوره بیگیفته ئان پاکَ بیدی، کران ایشتاویدی. مُردئان زنده بیدی و نادارانَ خُب خبر فدَه به. 23خوشا به حال هوکسی کی مَرا شَک نُکونه.»
24هَطو کی یحیی دوتا شاگردان بُشوئید، عیسی اون باره گب زئنَ بنا بُکود و مردومَ بگفت: «چیِه دِئن ره، ویاوان درون بُشوبید؟ ایتا لُولِه دِئن ره کی باد جا تکان خوره؟ 25چیه دِئن ره بُشوبید؟ مرداکی کی ایتا نرم قبا دُکوده دَره؟ اوشانی کی زر زری قبا دُکونید و پُر زرق و برقِ زندگی دَرید، پادشائانِ قصران درونید. 26پس چی دِئن واسی بُشوبید؟ ایتا پیغمبر؟ بله، شمرأ گَم، ویشتر جه ایتا پیغمبر. 27اَن هونه کی اون باره مُقدّس بینیویشته ئان میان بامو:
«”من می پیغام آورَ پیشتر جه تو اوسِه کونم
کی تی رائَ جُلُوتر آبادَ کونه.“
28شمرأ گَم کی هیکّس پیله تر جه یحیی مار جا بزا نُبوسته ولی خُدا پادشائی درون،کوجی ترین اونِ جا پیله تره.»
29تمان خلق کی اَ گبانَ بیشتاوستید، حتی خراجگیران، بگفتید کی خُدا عادلِ، چونکی یحیی دَس جا تعمید بیگیفته بید. 30ولی فَریسی فرقه عالمان و قاضیئان خوشان تعمید نیگیفتن امرا یحیی دَس جا هدفیَ کی خُدا اوشان ره دَشتی ردّا کودید.
31عیسی دُمباله بدَه: «پس اَ نسل مردوم چیَ مانیدی؟ اوشان چی مانستنید؟ 32کوج زاکانیَ مانیدی کی بازار درون نیشینیدی و کَس کَسِ ره خوانیدی:
«”شمرأ لَله بزِه ئیم، رقص نُکودید؛
رُوضه بخواندیم، گریه نُکودید.“
33چونکی تعمید دئنده یحیی بامو کی نه نان خوردی و نه شراو؛ بگفتید، ”دیو دَره.“ 34انسان پسر بامو کی هم نان خوره و هم شراو؛ گیدی، ”شکم پیس و عرق خوره، خراجگیران و گُناه کاران رِفقِ.“ 35ولی اونچی کی عقل و حیکمت جا به بار اَیه نیشان دئه کی اُ عقل و حیکمت درستِ یا نه.»
گُناکار زنای ببَخشه بُبوست
36روجی ایتا جه فَریسیان عیسیَ غذا خوردن ره مِیمان بُکود. پس اُ فَریسی خانه بُشو و اونِ سُفره سر بینیشت. 37اُ شار درون ایتا گُناکار زنای زیوَستی، هَطو کی بیشتاوست عیسی اُ فَریسی خانه درون مِیمانه، ایتا مرمری جا، پُر جه عطر، خو مرا باورد 38و گریه کونان عیسی پوشت سر، اون لنگان کنار بأسا. هو وقت خو آرسوئان مرا عیسی لنگان شوردن ره دَس بکار بُبوست و خو مو مرا اوشانَ خُشکا کود. اون لنگانَ ماچی بدَه و عطر واسِه. 39چون صابخانه هو فَریسی، اَنه بیدِه، خو مرا بگفت: «اَگه اَ مردای حئیقتن پیغمبر بو، دانستی اَ زنای کی اونَ دَس زنه کیسِه و چُطو زنی ایسه - دانستی کی گُناکاره.» 40عیسی اون بگفت: «اَی شَمعون، خوائم ایچی تره بگم.» بگفته: «بفرما، اوستاد!» 41عیسی بگفت: «ایتا آدم جه دو کَس طلب دَشتی: اینفر جا پانصد روج کارگری دستمُزد، جه اویتا پنجا روج. 42ولی چون هیچّی ناشتید اونَ فَدید، هر دوتانِ دَس قرضَ ببَخشه. حالا کویتَا ویشتر اونَ دوست خوائه داشتن؟» 43شَمعون جواب بدَه: «خیال کونم اونکی قرض ویشتری دَشتی و ببَخشه بُبوست.» عیسی بگفت: «دُرست بگفتی.» 44بازون اُ زنایَ نیشان بدَه و شعمونِ بگفت: «اَ زنایَ دینی؟ تی خانه بأموم، و تو می لنگان شوردن ره آب ناوردی، ولی اَ زنای خو آرسوئان مرا می لنگانِ بُشورد و خو مو مرا خُشکا کود! 45تو مَرا ماچی نده ئی، ولی اَ زنای جِه وقتی کی بدرون باموم، ای لحظه جه می لنگانِ ماچی دَئن، دَس اونساده. 46تو می سرَ روغن نمالستی، ولی اُ زنای می لنگانَ روغن بمالست. 47پس تَره گَم، اُ زناکِ گُنائان کی خَیلی ئم زیاده ببَخشه بُبوست چونکی ویشتر محبت بُکود. ولی اونکی کمتر ببخشه به، کمترم محبت کونه.» 48پس واگردست اُ زناکِ بگفت: «تی گُنائان ببَخشه بُبوست!» 49هو موقع اوشانی کی سُفره سر نیشته بید کَس به کَس گفتید: «اَن کیسه کی حتّی گُنائانم بخشه؟» 50عیسی اُ زناک بگفت: «تی ایمان تَره نیجات بدَه، بوشو بسلامت!»
Currently Selected:
لوقایِ انجیل 7: GIL
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
