2 कुरिन्थियो 12

पौलुसान दर्शन एने कोमजोरी

1जर गर्व केरुहू मारकेरीन बरोबर नाहं तेभी पुण केरणू लागी; तामुळे मी प्रभुने आपणो दर्शन एने उजालान चर्चा केरुहू. 2मी मसीहा माय एक माणहाह ओळखणे; चोवदा वर्ष एय गीयो मालूम नाहं शरीरहेर्यो केव्ही आगटा हेर्यो, बोगवानान मालूम हि, ओहलो माणुह तिसऱ्या स्वर्ग ताहवोर विशेल गीयो. 3मी ओहला माणहाह ओळखणे ता माणहाह शरीर सहित, विसीन ली जाणेन आवील एतो एने ती केलीन बाराम बोगवानाह मालूम हि. 4कि स्वर्ग माणहामाय विसीन लियेल गीयो, एने ओहला वातू होमल्या ज्या केताला नाहं; एने ज्यानस मुयापूर लावणेन माणहाह योग्य नाहं. 5ओहला माणहापूर तर मी गर्व केरुहू, पुण आपणेपूर एने आपणो अशक्त पण सोडीन, आपणो विषयी गर्व केरुहू नाहं. 6जर मी गर्व केरणेन ईच्छा केरुहू पुण तेभी मूर्ख एय नाहं, कारण खेरो केह; तेभी पुण थोबीन जाथू इही एणेन मां कि जोहलो कूण माहु दिखेह केव्ही माफायरीन होमलथू, माहु ताफायरीन होवटो सोमजीतेवी. 7तान केरता कि मी प्रकटीकरणाच्या भरपुरीने फुग जाहू नाहा, मारो शरीराम एक काटू टोचाय गीयो, म्हणजे शैतानाआं एक दूत माहु ओ मारणार म्हणजे मी फुग जाहू नाहं. 8याबाराम मी प्रभुह तीन वेळा विनंती केरील कि मार्फायरीन हे सेटो एईन जाणेन जुवी. 9पुण तास माहु कियील, “मारी कृपा तार केरता मोक्तास हि; काहाकाय मारा सामर्थ्य अशक्त पनामाय सिद्ध एता.” तामुळे मी मोठली आनंदमाय आपणो अशक्त पणा उपेर गर्व केरुहू मसीहान सामर्थ्य मारपुर सावुलू केरतीन रेणार. 10ज्यानकेरता मी मसीहा माय अशक्त पनामाय, एने निंदेत, एने लुलो, एने उपद्रिनमाय, एने संकटात आनंद हि; काहाकाय जेहीकाय मी अशक्त असतो; तेभी पुण ताकतवान एतो.

कुरिनन्थीयोन केरता पौलुसान चिंता

11मी मूर्ख तर बनलो, पुण तुमुच माहु हे केरणेकेरिन हे भाग पाडील. तुमूह तर मारी प्रशंसा केरणे जुवी, कारण मी जर कायीच नाहं तेभी, पुण ता मोठली प्रेरिताहून काल्ली भी वातू माय कोमी नाहं. 12प्रेरिताचे चिन्ह पुण तुमरे माय आखा प्रकारान धीरजप्रमाणे चिन्ह, एने अदभूत कामांन, एने सामर्थ्यान कामांन देखाडील गीया. 13तुमूह कायताहा वातून दिहीरा कलीसियान हि थोडो एता, फक्त ज्यामाय कि मी तुमरे पोर आपणो बारलो टाकील नाहं. मारो हा अन्याय क्षमा केरुहू. 14देखू, मी तिसऱ्या टाइम तुमरेहे-यो आवणे तियार हि, एने मी तुमरे पोर कायीच बारो टाकणे नाहं, कारण मी तुमरी संपती नाहं पुण तुमुच माहु जुवी. कारण सोराह आईआबाह धन मां टुलू केरणे जुवी, पुण आई आबाक सोरान केरता. 15मी तुमरो आत्माकेरिन जादा आनंदमाय खर्च केरुहू, पुण स्वताह पुण खर्च एय जाहू. काय जोलाक जादा मी तुमरे पोर प्रेम करने, तोलोच थोडो तुमूह मारपुर प्रेम केरुहू? 16इही एहू शकते कि मी तुमरे पोर वजन टाकील नाहं, पुण चतराई केरीन तुमूह फसाडील लीईल! 17हाजो, ज्याह मी तुमरेहे-यो मोकलील, काय तामायरीन कुणीन सोबहरकुच मी वेखडणु केरीन तुमरेफायरीन काही लीईल? 18मी तीतुसाह विनंती केरील एने जेहीकाय एक बाहाका मोकलील, तिताने तुमरो गैरफायदा लीईल काय? आमु एकाच आत्मान हारकोज चाली केरीन चालील? नाह काय? 19तुमूह एविवूर लागणे रेंय कि आमु तुम्राओगाण प्रत्युत्तर आपतेन रेणा हि, आमु तर बोगवानान उपस्थित होमजाडीन मसीहा माय बोलीह हि, एने हे प्रियानो, आखा वातू तुमरो वृधीत किथी हि. 20कारण माहु बिणेन हि, कि का इही एणेन मां कि मी आवीन जोहलो मारी ईच्छा हि, तोहोलो तुमूह देखणार; एने मारामाय भी तुमूह जोहलो जुवी तोहलो नाय जुडी? तुमरे माय लेडाणे, डाह, राग, विरोध, ईर्ष्या, चुगली, गर्व एने अव्यवस्था एय; 21एने इही एणेन मां कि मारो बोगवान मारा पोशा तुमरो न्या आवीन मारपुर बारो टाकणे एने माहु मोक्तास जनासाठी दुख केरणू पोडी, लागणार तान केरता पेल्ला पाप किरील एता एने वाईट काम एने व्यभिचार लुचाडोपण, जो तास किरील पश्चाताप किरील नाहं.

Currently Selected:

2 कुरिन्थियो 12: NLXNT

Highlight

Copy

Compare