Sabedoría 15
15
Transición: pregaria a Deus
1Mais ti, Deus noso, es bo e fiel,
de grande paciencia; e gobernas con clemencia o universo.
2Aínda que pequemos, somos teus, conscientes do teu dominio,
mais non temos que pecar, sabendo que nos consideras do teu grupo.
3Pois o saber de ti é a xustiza perfecta,
e o coñecer o teu poder é a raiceira da inmortalidade.
4Non nos extraviou a fraudulenta invención dos homes
nin o esforzo estéril dos pintores,
figuras recubertas de cores variadas;
5A súa visión empuxa a paixón dos alpabardas
ata arelaren a fasquía exánime dunha imaxe morta.
6Namorados do mal, dignos de tales esperanzas
son os que as fan, os que as arelan e os que as veneran!
Os ídolos de barro
7Un oleiro, amasando con esforzo arxila mol,
modela para o noso uso diversos cacharros;
mais coa mesma lama dálles forma
ás olas que serven para usos nobres e para os contrarios,
todo do mesmo xeito;
e quen xulga do emprego que terán uns e outros
é o oleiro.
8Despois, traballo perverso, forma da mesma arxila un deus falso
que, nado hai pouco da terra,
axiña volverá alí de onde o tiraron
coa obriga de dar conta do empréstito da súa alma;
9e, non obstante, non o preocupa o ter que morrer
nin que a súa vida sexa breve
senón o competir con alfaiates e prateiros
imitando ós fundidores
e gabándose de modelar quincalla.
10A súa conciencia é borrallenta;
a súa esperanza, máis vil cá terra;
a súa vida vale menos cá lama,
11pois non recoñeceu a Aquel que o plasmou
nin a quen lle inspirou unha alma operativa
e lle infundiu un espírito vital.
12Pola contra, coida que o noso existir é un xogo
e a nosa vida unha feira onde gañar:
—"Cómpre tirar proveito do que sexa —di el— "mesmo do mal".
13Este, mellor cós outros, sabe que peca
fabricando do material de terra
fráxiles olas e mais ídolos.
O ridículo dos exipcios
14E con todo, os máis insensatos, máis infelices cá alma dun neno,
foron os inimigos do teu pobo, os que o tiranizaron.
15Pois tiveron por deuses a todos os ídolos das nacións
que nin poden usar dos ollos para ver,
nin do nariz para aspirar o aire,
nin dos oídos para oíren,
nin dos dedos das mans para apalparen,
nin lles serven os pés para camiñar,
16pois son feitura humana
e moldeounos un ser de alento emprestado:
o home non pode formar un deus nin semellante a si.
17Sendo mortal, produce con mans inicuas un ser morto,
el, que é de máis valer ca todo o que venera,
pois el está vivo por certo, e aqueles non endexamais.
Prosegue o contraste: os paspallás
18E por riba, adoran os animais máis repugnantes,
os que, en comparanza cos outros, son os peores;
19non hai nada neles que os volva atraentes
—coma ás veces ocorre ó ollar para os animais—
pois os tales ficaron excluídos da loanza de Deus e da súa bendición.
Currently Selected:
Sabedoría 15: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT