Sabedoría 13
13
Digresión: tratado sobre a idolatría. Adoración da Natureza
1Vans eran, abofé, de seu, todos os homes que ignoraban a Deus
e que non foron capaces de coñecer Aquel que é,
a través das cousas boas que están á vista,
nin de descubrir o Artífice contemplando as súas obras;
2senón que foi ó lume, ou ben ó vento, ou ó zoar lene,
á bóveda astral, á auga impetuosa,
ou ás luminarias do ceo, a quen consideraron coma deuses rexedores do cosmos.
3Que se, enmeigados pola súa beleza, creron cousas tales seren deuses,
cómpre que saiban ben canto máis belido é o Señor delas,
pois foi o autor da fermosura o que as creou!
4Se ficaron abraiados pola súa potencia e enerxía
cavilen a partir delas canto máis poderoso será o que as formou!
5Pois da grandeza e a beleza das criaturas
pódese intuír por analoxía o seu Facedor.
6E, con todo, estes merecen unha reprensión pequena
xa que pode que se trabuquen
na procura de Deus e teimando atopalo.
7Pois ó se ocuparen das súas obras para pescudalas,
fascínaos a aparencia, pois son fermosas as cousas que contemplan.
8E, con todo, nin estes son escusables
9xa que, se puideron acadar tanta sabenza
ata chegaren a enxergar os principios do universo,
como é que non descubriron máis axiña ó Señor deles?
Culto ós ídolos
10Máis miserentos, por afincaren en cousas mortas a súa esperanza,
son aqueles que chaman deuses ás feituras das mans dos homes,
ouro e prata, materiais de artista,
e semellanzas de animais,
ou ben unha pedra inútil, feitura de man antiga.
Ídolos de madeira
11Supoñamos que un carpinteiro entendido, despois de talar
un tronco, doado de traballar,
descáscao con xeito por enteiro,
e, manexando a súa arte como convén,
prepara un trebello útil para as necesidades da vida.
12Os residuos do seu traballo
emprégaos en preparar a comida e fartarse.
13O que aínda resta, que para nada xa non serve,
unha torada retorta e chea de nós,
cóllea e vaina labrando para se distraer nas horas de folganza;
coa experiencia e sen esforzo vaina modelando
e aseméllaa a unha imaxe humana,
14ou faina parecida a un vulgar animal;
dálle unha man de minio,
vernízalle de vermello a superficie
e repinta todas as chatas.
15Fabrícalle entón unha peaña ó xeito
e colócaa no muro, asegurándoo cun ferro;
16ten esta previsión para que non caia
pois ben sabe que de seu non se pode valer:
non é máis ca unha estatua, e cómprelle esa axuda.
17E, con todo, ó rogarlle polos seus bens, por unha voda ou polos fillos,
non se avergonza de se dirixir a un ser inanimado!
E implora a saúde do que é feble,
18pídelle vida a un morto,
prégalle axuda ó máis inerme,
e unha feliz viaxe a quen non pode nin mover os pés.
19Polos seus negocios, empresas e sorte nos traballos
vaille pedir axuda ó ser de mans máis torpes.
Currently Selected:
Sabedoría 13: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT