Sabedoría 12
12
1Pois o teu sopro incorruptible mora en todas as cousas.
2Por iso corrixes pouco a pouco a aqueles que tropezan
e amoéstalos lembrándolles os seus erros
para que, deixando a maldade, crean en ti, Señor.
3Deste xeito foi como ós antigos moradores da túa terra santa
4os aborreciches, por culpa das súas prácticas infames,
feitizos e impías iniciacións;
5inmisericordes sacrificadores de seus fillos,
devoradores das vísceras e carnes humanas,
e iniciados co sangue, no curso de xuntanzas orxiásticas,
6pais asasinos de vidas sen defensa;
a eses tales determinaches exterminalos pola man de nosos pais,
7de xeito que aquela terra, para ti a máis cara de todas,
puidese recibir unha colonia digna de fillos de Deus,
8mais mesmo con estes, coma homes que eran, amosaches moderación
enviándolles tabáns, precursores do teu exército,
para que os fosen exterminando pouco a pouco.
Deus deixou ós cananeos tempo de se arrepentiren
9Ben podías someter nunha batalla os impíos ós xustos
ou aniquilalos dunha vez por medio de bestas feroces
cunha verba inflexible,
10mais, sentenciándoos paulatinamente,
décheslles oportunidade de se arrepentiren,
por máis que non ignorabas que a maldade lles viña de caste,
que a malicia lles era connatural
e que nunca trocarían as súas matinacións,
11porque eran una raza maldita desde o principio.
Tampouco non foi que por medo de alguén
deixases sen pena os seus delitos,
12xa que, quen pode demandarche: —"Que fixeches"?
Ou quen pode rebater o teu veredicto?
Quen te vai convocar a xuízo pola destrución de nacións que ti creaches?
Ou quen se constituirá contra ti en vingador de homes inxustos?
13Non hai, fóra de ti, un Deus que se considere de todas as cousas,
a quen tiveses que probar que non xulgaches inxustamente;
14nin hai rei nin tirano que poida encararse contigo
demandando a razón de por que os castigaches.
15Ti es xusto e todo o dispós xustamente,
de xeito que condenar a quen non merece castigo
considéralo indigno do teu poder.
16Xa que o teu poder é a fonte da xustiza,
e seres ti o dono de todo lévate a amosarte indulxente.
17Só fas proba da túa forza cando non se dá creto á totalidade dese poder
confundindo a audacia dos que o coñecen;
18Así, dominando a túa forza, xulgas con equilibrio
gobernándonos con toda consideración,
pois na man tes o poderío cando queres.
Tamén o xusto debe ter misericordia
19Con feitos semellantes ensinaches ó teu pobo
que ó xusto lle cómpre ser humano;
e a teus fillos décheslles a ditosa esperanza
de concederlles despois dos pecados tempo de se arrepentir.
20Pois se ós inimigos de teus fillos, merecentes da morte,
castigáchelos con tanta consideración e indulxencia
dándolles tempo e lugar para se afastar da maldade,
21con canto meirande coidado non xulgarías os teus fillos
se a seus pais lles concediches xuramentos e alianzas de promesas magníficas?
22De sorte que mentres a nós nos corrixes,
flaxelas os inimigos nosos con mesura
para que, ó xulgarmos, cavilemos na túa bondade,
e ó sermos xulgados, esperemos na misericordia.
Xuízo de burla contra os ídolos
23De maneira que ós que perversamente pasaban a vida na necidade
atormentáchelos cos seus propios obxectos abominables.
24Extraviáranse, de feito, moi lonxe por vieiros errados,
chegando a considerar deuses mesmo ós máis viles e repugnantes animais,
deixándose enganar coma nenos sen siso.
25Foi así que, como a meniños sen razón,
os fixeches sufrir un xuízo de burla.
26Mais os que non se deixaron emendar coas correccións enganosas
tiveron que soportar un castigo digno de Deus,
27porque se irritaban contra os que os facían sufrir,
contra aqueles mesmos ós que consideraban deuses e polos que eran castigados,
ollando agora e confesando coma verdadeiro Deus
a quen noutrora se negaran a recoñecer;
por tal razón veu sobre eles a condena plena.
Currently Selected:
Sabedoría 12: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT