Eclesiástico 20
20
A arte de corrixir
1Hai correccións fóra de tempo
e tamén hai quen, calando, amosa siso.
2Canto mellor é corrixir que alporizarse.
3O que confesa a culpa líbrase dun mal peor.
4Coma o eunuco que arela desflorar unha virxe
é quen quere impor a xustiza pola forza.
Calar e calar
5Hai quen cala e pasa por sabio
e quen fala de máis e non hai quen o ature.
6Hai quen cala por non ter resposta
e quen cala porque agarda a súa quenda.
7O Sabio cala ata o momento xusto,
o parvo non ten en conta a ocasión.
8O paroleiro faise odioso
e quen se adxudica a autoridade será aborrecido.
Facendas, regalos, doazóns
9Un home en angustias pode acadar fortuna
mais tamén pode que unha ganancia traia ruína.
10Hai regalos sen proveito
e regalos polos que pagar dobrado.
11Hai quen por certos honores queda humillado
e quen desde a humillación ergue a cabeza.
12Hai quen merca moito a baixo prezo
e quen paga sete veces polo mesmo.
13O Sabio con pouco faise amar,
os favores dos necios bótanse a perder.
14A dádiva do necio non che é de proveito
pois espera unha compensación sete veces meirande;
15o que el dá é pouco, mais bótao moito en cara,
abrindo a boca coma pregoeiro,
presta hoxe e reclama mañá;
un home así é de aborrecer.
16Di o parvo:— "Non teño amigos,
ninguén agradece os meus regalos";
17os que lle comen o pan son malas linguas;
cantas veces e cantos se burlan del!
Palabras fóra de tempo
18Trae máis conta esvarar no chan que esvarar coa lingua;
—tan axiña chega a caída dos perversos—.
19Un home sen xeito é coma unha saída a destempo:
atópase de continuo na boca dos ignorantes.
20Na boca do parvo o refrán estrágase:
nunca o dirá no momento xusto.
Ánimos febles
21Hai quen non pode pecar por pobreza
e así cando acouga non ten remorsos.
22Hai quen se perde por respecto humano
e quen se perde por descaro.
23Hai quen por timidez fai promesa a un amigo
e para si gaña un inimigo sen necesidade.
Mentiras danosas
24Chata grave no home é a mentira,
atópase sempre na boca dos malvados.
25Un ladrón é de preferir ó que mente a eito,
ámbolos dous herdarán a perdición;
26o ámbito do mentireiro é a mala sona,
quédalle para sempre esa vergonza.
A condición do Sabio
27Quen ten sabias razóns progresa
e un home asisado agrada ós grandes.
28Quen traballa a terra acrecenta os seus monllos,
e a quen lles dá gusto ós grandes perdóano.
29Regalos e agasallos cegan ollos sabios,
coma buceira na boca conteñen os reproches.
30Sabedoría oculta e tesouro escondido,
para que serven entrambos?
31Máis vale o que esconde a súa tolemia
có que esconde a súa sabedoría.
Currently Selected:
Eclesiástico 20: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT