Salmos 57
57
(56) Namentres pasa a aflición
1Do mestre do coro, segundo "Non destrúas". Poema de David. Na caverna, fuxindo de Xaúl
2Apiádate, Deus, apiádate de min,
pois en ti busco agarimo;
busco agarimo á sombra das túas ás,
namentres pasa a aflición.
3Eu invoco ó Deus Altísimo,
o Deus que cumpre comigo.
4Desde o ceo mandarame a salvación,
confundirá ós que me oprimen,
mandará o seu amor e a súa verdade.
5Teño que morar entre leóns,
que devoran ós homes.
Os seus dentes son lanzas e frechas,
as súas linguas coitelos afiados.
6Érguete, Deus, sobre o ceo,
enche a terra da túa gloria.
7Tenden redes ó meu paso,
para abater a miña vida;
abren unha cova diante de min,
e nela caerán eles mesmos.
8O meu corazón, Deus, está firme,
o meu corazón está firme:
quero cantar e tocar salmos.
9Espertade, miñas entrañas,
espertade, arpa e cítola:
quero espertar coa aurora.
10Heite loar, Señor, diante dos pobos,
cantareiche entre as nacións.
11O teu amor alcanza ata o ceo,
a túa fidelidade, ata as nubes.
12Érguete, Deus, por riba do ceo,
enche a terra da túa gloria.
Currently Selected:
Salmos 57: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
