Números 11
11
Murmuración do pobo
1Aconteceu que o pobo comezou a queixarse a oídas do Señor. Oíuno o Señor, e alporizouse. O lume do Señor acendeuse contra aquel, e devorou un extremo do campamento. 2O pobo clamou entón a Moisés; Moisés orou ó Señor, e o lume apagouse. 3Chamouse aquel lugar co nome de Incendio, porque alí se acendera contra eles o lume do Señor.
4O xentío alporizado, que ía no medio do campamento, devecía por alimentos, e os fillos de Israel comezaron de novo a chorar dicindo: —"Quen nos dará carne para comer? 5Lembrámonos do peixe, que de balde comiamos en Exipto, dos cogombros, dos melóns, dos allos porros, das cebolas e dos allos. 6Agora, en troques, temos a gorxa seca; non temos nada; soamente temos diante dos ollos o maná".
7O maná era como a semente de coriandro, da cor do bedelio. 8O pobo espallábase para o recoller; despois moíano ou esmagábano nos morteiros e cocíano nunha ola e facían del tortas dun sabor semellante ó dun pan amasado con aceite. 9Cando de noite caía o orballo sobre o campamento, caía tamén o maná sobre el.
Os axudantes de Moisés
10Oiu Moisés ó pobo chorando en familias, cada un á porta da súa tenda, e a cólera do Señor acendeuse fortemente. Nos ollos de Moisés apareceu a carraxe, 11e queixouse ó Señor con estas palabras:
—"Por que me tratas tan mal a min, o teu servo? E por que non acado graza ós teus ollos? Por que botas enriba de min o peso de todo este pobo? 12Son eu por ventura quen concibiu a todo este pobo? Son eu quen o deu a luz, para que me digas: Lévao no teu seo, como leva unha ama o seu neno de peito, á terra que ti prometiches con xuramento a seus pais? 13De onde saco eu a carne para lle dar a tanta xente coma esta? Pois están a chorar, dicindo: Dános carne para comermos! 14Eu só non podo soportar todo este pobo, pois é moito máis pesado do que eu podo. 15Se ti me tratas a min así, é mellor que me mates, tírame a vida, pídocho de favor, se atopei graza ós teus ollos, para que deste modo non vexa eu tanto mal".
16O Señor respondeulle a Moisés:
—"Xúntame setenta homes de entre os anciáns de Israel, dos que ti saibas que son anciáns do pobo e conselleiros. Lévaos diante da Tenda do Encontro, e que estean contigo. 17Eu baixarei e falarei contigo alí; tomarei do espírito que hai sobre ti e meteréillelo a eles, para que leven contigo o peso do pobo, e non o leves ti só. 18E ó pobo diraslle: Santificádevos para mañá, pois comeredes carne, xa que chorastes ós oídos do Señor, dicindo: Quen nos dará carne para comermos? Nós estabamos ben no Exipto! O Señor daravos carne para que comades. 19Non só ides comer carne un día, nin dous, nin cinco, nin dez, nin vinte días, 20senón un mes enteiro, ata que vos saia polo nariz e vos resulte noxenta, por canto rexeitades o Señor, que está no medio de vós, e chorastes na súa presenza, dicindo: Por que saímos nós do Exipto?".
21Moisés respondeu:
—"Este pobo, no medio do cal eu estou, conta 600.000 de a pé, e ti dis: heilles dar carne e han comer un mes enteiro? 22Se se matasen para eles ovellas e bois, serían abondos? Se se xuntasen para eles todos os peixes do mar, seríanlles suficientes?"
23O Señor respondeulle a Moisés:
—"Por ventura é impotente a man do Señor? Agora vas ver por ti mesmo, se se cumpre ou non a miña palabra!"
24Saíu Moisés entón e transmitiulle ó pobo as palabras do Señor. Logo xuntou setenta homes dos anciáns do pobo e fíxoos pór de pé ó redor da Tenda. 25Descendeu o Señor nunha nube e faloulle a Moisés; despois tomou do espírito que había nel e infundíullelo ós setenta anciáns. En canto o espírito repousou sobre eles, puxéronse a profetizar; pero nunca máis o volveron facer. 26Quedaran no campamento dous homes, un deles chamado Eldad e o outro Medad. O espírito repousou tamén sobre eles, pois figuraban entre os inscritos, aínda que non saíran para a Tenda, e profetizaron no campamento. 27Un rapaz correu a comunicarllo a Moisés, dicindo: —Eldad e Medad profetizan no campamento! 28Entón Xosué, fillo de Nun, ministro de Moisés, escolleito por el, díxolle:
—"Meu Señor, Moisés, prohíbellelo!"
29Mais Moisés respondeulle:
—"Tes celos por min? Quen dera que todo o pobo do Señor fosen profetas, e que o Señor lles dese o seu espírito!"
30Logo Moisés volveu para o campamento, el e os anciáns de Israel.
Os paspallás
31Levantouse de seguida un vento enviado polo Señor, que trouxo paspallás da outra banda do mar. Deixounos caer sobre o campamento, nunha extensión como dun día de camiño por unha banda, e como dun día de camiño pola outra, todo ó redor do campamento, e uns dous cóbados sobre a superficie da terra. 32O pobo dedicouse todo aquel día, toda a noite e todo o día seguinte a recoller paspallás. O que menos, recolleu dez cargas deles, e fóronos esparexendo para si ó redor do campamento. 33Aínda tiñan a carne entre os dentes, aínda non a tiñan mascada, cando se acendeu a cólera do Señor contra o pobo e fixo na xente unha grandísima praga. 34Chamóuselle a aquel lugar co nome de Quibrot Hatavah (tumba da concupiscencia), por canto alí enterraron ó pobo concupiscente. 35De Quibrot Hatavah partiu o pobo a Haserot, e en Haserot detívose.
Currently Selected:
Números 11: ABGS
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
