Marcos 12

Parábola da viña (Mt 21, 33-46; Lc 20, 9-19)

1E comezou a falarlles en parábolas:

Un home plantou unha viña, rodeouna cun valado, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo arrendóullela a uns viñateiros, e marchou para lonxe.

2No seu tempo, mandou un criado para cobrarlles as rendas da viña ós viñateiros 3Pero eles, botáronse enriba del, zorregáronlle duro, e despedírono coas mans baleiras. 4Vaise el e mándalles outro criado, pero tamén mallaron nel e aldraxárono. 5Mandoulles outro, e matárono; e a outros moitos bouraron neles e matáronos.

6Pero aínda lle quedaba un a quen mandar, o seu fillo benquerido; e mandóullelo de último, dicindo para si: "El é fillo meu, e hano respectar". 7Pero os viñateiros comentaron: "Oi! Este é o herdeiro: veña, matámolo e herdanza para nós!". 8E agarrárono, matárono e botárono fóra da viña.

9Que fará o dono da viña? Volverá, acabará con estes viñateiros e daralles a viña a outros.

10Ou seica non lestes aquilo da Escritura:

A pedra que desbotaron os canteiros

é agora o esquinal;

11esa colocouna o Señor;

que regalía para nós!?

12Decatándose de que a parábola ía por eles, quixérono prender, pero por medo á xente, deixárono e fóronse.

A contribución do César (Mt 22, 15-22; Lc 20, 20-26)

13Mandáronlle algúns fariseos e herodianos, para o pillaren nalgunha pregunta. 14O que chegaron onda el, preguntáronlle:

Mestre, sabemos que es sincero, e non andas con miramentos, porque ti non te deixas levar polos respectos humanos, senón que ensinas o verdadeiro camiño de Deus. Está permitido pagarlle a contribución ó Cesar, ou non? Pagámoslla ou non lla pagamos?

15Xesús, decatándose da súa hipocrisía, contestoulles:

E por que me queredes comprometer? A ver, traédeme un denario para que o vexa.

16Eles leváronllo, e el preguntoulles:

De quen é esta imaxe e de quen fala esta inscrición?

Contestáronlle:

É do César.

17Xesús replicoulles:

Pois logo dádelle ó César o do César, e a Deus o de Deus.

E ficaron pasmados.

Acerca da resurrección (Mt 22, 23-33; Lc 20, 27-40)

18Chegaron uns saduceos deses que negan que haxa resurrección, e preguntáronlle:

19Mestre, Moisés deixou escrito: Se lle morre a alguén o seu irmán, deixando muller sen fillos, case coa viúva de seu irmán, para lle dar descendencia. 20Pois dunha vez había sete irmáns. O primeiro casou, e morreu sen fillos; 21o segundo casou coa viúva e morreu tamén sen deixar fillos; o mesmo lle pasou ó terceiro; 22e ningún dos sete deixou descendencia. O cabo, morreu tamén a muller. 23Ora, cando resuciten, de cal deles vai ser a muller, se ela estivo casada cos sete?

24Xesús contestoulles:

Non será que andades descamiñados precisamente porque non comprendedes nin a Escritura nin o poder de Deus? 25Pois cando resuciten nin casarán eles nin elas, porque serán coma anxos do ceo. 26E volvendo á resurrección dos mortos, non tedes lido no Libro de Moisés, no episodio da silveira, como lle falou Deus dicindo: Eu son o Deus de Abraham, o Deus de Isaac e o Deus de Xacob? 27Ben, pois El non é Deus de mortos, senón dos vivos. Así que ides moi descamiñados.

O principal mandamento (Mt 22, 34-40; Lc 10, 25-28)

28Un letrado, que oíra a discusión, decatándose do ben que lles respondera, preguntoulle:

Cal é o mais importante de todos os mandamentos?

29Xesús respondeulle:

O primeiro é: Escoita, Israel: o Señor é o noso Deus, o Señor é único, 30e amarás o Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con todas as túas forzas. 31O segundo é: Amarás o teu próximo coma a ti mesmo. Non hai mandamentos máis importantes ca estes.

32O letrado replicou:

Moi ben, Mestre, estás no certo cando dis que El é único e non hai outro fóra del; 33e que amalo con todo o corazón, con todo o entendemento e con todas as forzas, e o próximo coma a un mesmo, é mais importante do que todos os sacrificios e holocaustos.

34Xesús, vendo que respondera con moito tino, díxolle:

Non estás lonxe do Reino de Deus.

E ninguén se atreveu a facerlle máis preguntas.

Fillo e Señor de David (Mt 22, 41-46; Lc 20, 41-44)

35Ensinando no templo, preguntou:

Como din os letrados que o Mesías é fillo de David? 36O mesmo David dixo, inspirado polo Espírito Santo:

Díxolle o Señor ó meu Señor:

senta á miña dereita,

que vou poñer os teus inimigos

coma estrado dos teus pés.

37Ora, se David o chama Señor, como vai ser o seu fillo?

E a numerosa multitude escoitaba engaiolada a Xesús.

Denuncia ós letrados (Mt 23, 1-36; Lc 11, 43; 20, 45-47)

38El seguía ensinando:

Coidado cos letrados! Gustan moito de se pasearen con vestidos fachendosos, e que lles fagan reverencias polas rúas; 39buscan os primeiros postos nas sinagogas e mais nos banquetes. 40E acábanlles cos bens ás viúvas, facéndose os piadosos. Pero serán xulgados como lles cómpre.

Xenerosidade da viúva pobre (Lc 21, 1-4)

41Sentado fronte por fronte da sala do tesouro, ollaba para a xente que botaba cartos no peto. E moitos ricos botaban con fartura. 42E nisto viu unha viúva pobriña botar uns céntimos nada máis, unha miseria coma quen di. 43Entón chamou ós seus discípulos, é díxolles:

Asegúrovos que esa pobre viúva botou máis cós ricos todos. 44Pois eles botaron o que lles sobraba, pero ela na súa pobreza, botou todo canto tiña para vivir.

Currently Selected:

Marcos 12: ABGS

Highlight

Copy