Miqueas 7
7
Ai pola xeneralización da inxustiza
1Ai de min! Pois veño ser coma os que fan a colleita do verán,
coma as mulleres que rebuscan na vendima;
non hai nin un acio para comer,
nin figo temperán que satisfaga o meu gusto.
2Desapareceu do país o home piadoso,
non hai na superficie da terra home recto,
todos eles axexan para verter sangue,
cada un caza con rede a seu irmán.
3As súas mans están adestradas para o mal:
o príncipe asoballa,
o xuíz extorsiona por diñeiro,
e o grande fala a palabra do seu propio apetito,
4por el a súa bondade dóbrase coma un espiño,
a súa rectitude, máis ca unha silveira.
O día das sentinelas, o día da túa inspección, xa chegou:
Agora será a desolación:
5Vós non confiedes no compañeiro,
non vos fiedes do amigo;
garda ben as portas da túa boca mesmo da que se deita no teu seo.
6Porque o fillo deshonra ó pai,
e a filla levántase contra súa nai,
a nora contra a súa sogra;
os inimigos serán os da propia casa.
7Pero eu mirarei atentamente para o Señor,
esperarei no Deus da miña salvación,
e o meu Deus escoitarame.
IV. ESPERANZA SALVÍFICA
Resposta esperanzada ós insultos da inimiga (Asiria)
8Non te rías de min, inimiga miña.
Se estou caído, levantareime.
Se habito na tebra, o Señor servirame de luz.
9Soporto a ira do Señor, xa que pequei contra El:
ata que xulgue a miña causa e execute a miña sentencia.
El sacarame á luz, para que vexa eu a súa salvación.
10Veralo, inimiga miña, e cubriraste de vergonza,
ti que me dis: "Onde está o Señor, o teu Deus?"
Os meus ollos gozarán contemplándote:
de seguida vas ser pisada coma a lama das rúas...
Oráculo de restauración para Israel, e de castigo para a inimiga
11Chega o día de reconstruír a túa muralla,
ese día alongarase a túa fronteira.
12O día aquel mesmo desde Asiria e Tiro virán onda ti,
e desde Tiro ata o Éufrates, desde un mar ó outro mar,
desde unha montaña á outra montaña.
13E a súa capital volverase unha desolación
por culpa dos seus xefes polo froito das súas obras.
14Pastorea ó teu pobo co teu caxato, o rabaño da túa herdanza,
que vive solitario na foresta, no medio dunha fértil camposa.
Que pazan en Baxán e Galaad, coma nos días doutros tempos.
15Coma nos días da túa saída de Exipto, fainos ver marabillas.
16Que os pobos o vexan e se avergoncen, a pesar de toda a súa forza,
que poñan a man na boca, e que os seus oídos enxordezan.
17Que lamban o po coma a cobra, coma os que se arrastran pola terra;
que saian tremendo dos seus buratos onda o Señor, noso Deus,
que estarrezan e che teñan medo a ti.
O perdón de Deus
18Que Deus hai coma ti, que quita a iniquidade,
e lle pasa por alto o pecado ó resto da súa herdanza,
que non se obstina para sempre na ira,
senón que lle ten amor á misericordia?
19Cambiará de actitude, terá compaixón de nós,
esmagará as nosas iniquidades.
Si, ti botarás no fondo do mar todos os nosos pecados!
20Dálle a Xacob probas de fidelidade, a Abraham probas de amor:
así llelo xuraches ós nosos pais desde os tempos antigos.
Currently Selected:
Miqueas 7: ABGS
Highlight
Share
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
