Xob 33
33
Discurso primeiro
1Pois ben, escoita, Xob, as miñas razóns
atende os meus discursos.
2Fíxate, estou a abrir a miña boca,
o que vai dicir a lingua xa está no meu padal:
3sonche palabras sabias dun corazón sincero,
o que os meus labios falen será enxebre e verdade.
4Fíxome o alento de Deus
e deume vida o sopro do Omnipotente.
5Se é que podes, respóndeme;
prepárate, ponte de pé diante de min:
6Velaí, para Deus son eu tanto coma ti,
tamén eu fun formado da lama.
7Non te vou arrepiar co meu tremor,
non premerá sobre ti o meu peso,
8pero ti dixeches ante os meus oídos,
e eu percibín, este son das túas verbas:
9Estou limpo e sen delito,
son inocente e non teño pecado,
10mais El procura motivos contra min
e cóntame entre os seus inimigos,
11méteme os pés no cepo,
espía todos os meus vieiros.
12Niso non levas razóns: respóndoche eu,
que Deus é meirande có home.
13Como é que lle fas tal acusación:
non respondeu nin a unha das miñas razóns?
14Deus fala de xeitos moi diversos,
só que un non se decata.
15Nos soños, na visión nocturna,
cando cae o sopor sobre os homes
ó durmiren no seu leito,
16Abre entón El os oídos humanos
e amedréntaos coa súa represión
17para afastalos dos seus feitos malos,
e preservalos da soberbia humana,
18Aforrándolles que vaian dar na cova
e que as súas ánimas atravesen a Canle da morte.
19E tamén os corrixe coas dores no leito,
cunha agonía dos ósos, que non cesa;
20nos seus antollos o xantar dálles noxo,
a súa boca refuga as lambetadas;
21mírranselles as carnes ata desaparecer,
vénselles os ósos que antes non se vían;
22A alma achégaselles á cova,
a súa vida ós mensaxeiros da morte;
23mais se encontra algún anxo ó seu carón,
un mediador, un de entre os Mil,
dos que lle din ó home a súa obriga,
24terá piedade del e dirá:
déixao ceibe, e que non baixe á cova,
pois teño eu disposto o seu rescate.
25Daquela medrará en xuventude o seu corpo
e tornarase coma nos seus días mozos,
26cando lle rogue a Deus, halle ser propicio,
verá o seu rostro entre aturuxos,
mentres lle anuncia ó home a súa saúde.
27Cantará diante da xente e dirá:
É certo que pequei e torcín o dereito,
pero Deus non me deu o merecido;
28salvoume cando ía dar na cova,
e a miña vida viu a luz.
29Este é o xeito de como actúa Deus
unha e outra vez para co home,
30facéndolle saír a alma da tumba
e iluminándoo coa luz da vida.
31Atende, Xob, e escóitame,
fica calado mentres eu che falo;
32se tes algo que responder, dío,
pois gustaríame darche a razón.
33Pero se non tes, escóitame;
cala, e heiche ensinar sabedoría".
Dereitos reservados: SEPT