Psalm 104
104
1Low däm Harn, miene Seel! De Har, mien Gott, du best sea groot, met Majestät un Pracht best du jekjleet, 2Du, dee sikj aus en eenem Licht kjleet aus en eenem Äwarock, dee de Himmel utspreed aus eene Zeltdakj; 3dee siene Bowastowen but enne Wotasch; dee de Wolkjen moakt too sienem Foatich, dee doa omhäa jeit opp de Flichten vom Wint; 4dee siene Enjel too Wint moakt, siene Deena too flaumendem Fia.
5Hee haft de Ieed jejrind opp äare Gruntfausten; see woat nich wanken emma un eewich.
6Met de Deepe Wotasch hautst du an bedakjt aus met eenem Äwarock; de Wota stunden äwa de Boaj.
7Ver dienem Schellen ranen see, ver diene Donnastemm jinjen see haustich wajch - 8de Boaj hoowen sikj, daut senkje sikj de Schluchten - aun däm Uat, däm du an faustjesat hast.
9Du hast an eene Jrens jesat, dee see nich äwaschräden woaren; see woaren nich trigjkomen, de Ieed too bedakjen.
10Du, dee Kjwalen schekjt enne Schluchten; tweschen de Boaj ranen see doahan; 11see drenkjen aule Tieren oppe Stap, de wille Äsels laschen äarem Darscht; 12aun däm selwjen wonen de Väajel vom Himmel, tweschen de Asta loten see äare Stemm schaule.
13 Du, dee de Boaj drenkjt ut siene Bowastowen; von de Frucht diene Woakjen woat de Ieed saut.
14Dee Grauss waussen lat fa daut Vee, un Krut toom Deenst de Menschen, om Broot väatobrinjen ut de Ieed, 15un doamet Wien daut Menschenhoat froo moakt; om daut Aunjesecht jlenzend too moaken von Eelj, un doamet Broot daut Menschenhoat stoakjt.
16De Beem Gottes woaren saut, de Zeeda vom Libanon, dee hee jeplaunt haft, 17woa selfst de Väajel naste; de Storjch - Ziepressen sent sien Hus.
18De huage Boaj sent fa de Steenbakj, un enne Steenklufte eene Tooflucht fa de Steendacks.
19Hee haft dän Mon jemoakt fa dee bestemden Tieden; de Sonn weet äaren Unjagank.
20Du moakst Diestanis, un daut woat Nacht; en äa räaje sikj aule Tieren de Weela; 21de junge Leiws brelle no Raup un fodren von Gott (El) äare Speise (Äten).
22De Sonn jeit opp: See trakjen sikj trigj un loagren sikj en äare Heelen.
23De Mensch jeit ut aun sien Woakj un aun siene Oabeit, bot Oppenowent.
24Wooväl sent diene Woakjen, Har! Du hast dee aula met Weisheit jemoakt, voll es de Ieed met diene Erschaufunk.
25Daut Mäa, groot un utjebreet no aule Sieden han: Doa wimelt daut, onen Zol, von Tieren kjlin un groot.
26Doa foaren Schäp omhäa; de Leviatan, däm du jemoakt hast, om doabennen too spälen.
27See aula luaren opp die, daut du an äare Speise (Äten) jefst to siene Tiet.
28Du jefst an: See saumlen en; du deist diene Haud op: See woaren saut met Gooden.
29Du vestakjst dien Aunjesecht: See enjsten sikj; du nemst äarem Odem wajch: See puste ut un gonen trigj no äarem Stoff.
30Du schekjst dienem Odem (Jeist) ut: See woaren jeschaufen, un du moakst nie daut Utseenen de Ieed.
31De Harlichkjeit Gottes woat eewich sennen, de Har woat sikj freien aun siene Woakjen; 32dee de Ieed aunkjikjt, un see scheddat; hee rieet de Boaj aun, un see rieekjren.
33Sinjen well ekj däm Harn mien Läwen lank, well mienem Gott Psalmen sinjen, soo lang ekj sie.
34Mucht am mien Räden aunjenäm sennen! Ekj woa mie en däm Harn freien.
35De Sinda woaren vonne Ieed veschwinjen, un de Gottloose nich mea sennen. Low däm Harn, miene Seel! Haleluja!
Currently Selected:
Psalm 104: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
