4. Mose 14
14
Opprua un Strof fa daut Volkj
1Doa hoof de gaunze Jemeent äare Stemm un schrieech, un daut Volkj hield en dee selje Nacht. 2Un aule Kjinja Israel grunsten jäajen Moses un Aaron, un de gaunze Jemeent säd to an: Ach, wia wie doch em Ägiptenlaunt jestorwen, ooda wia wie doch en dise Wieste jestorwen! 3Un wuarom brinjt de Har ons en dit Launt, daut wie derch daut Schwieet faulen un onse Frues un onse Kjinja toom Raup woaren? Wia daut nich bäta fa ons, no Ägipten trigj to gonen? 4Un see säden eena toom aundren: Lot ons een Haupt äwa ons saten un trigj no Ägipten gonen!
5Doa follen Moses un Aaron opp äa Aunjesecht ver de gaunze Vesaumlunk de Jemeent de Kjinja Israel. 6Un Josua, de Sän Nuns, un Kaleb, de Sän Jefunnes, von dän, dee daut Launt jeseenen hauden, vereeten äare Kjleeda, 7un see räden to de gaunze Jemeent de Kjinja Israel un säden: Daut Launt, daut wie derch jegonen sent, om daut auntoseenen, daut Launt es sea, sea goot. 8Wan de Har aun ons Jefaulen haft, soo woat hee ons en dit Launt brinjen un ons daut jäwen, een Launt, daut von Malkj un Honnich rand. 9Blooss siet nich wadaspanstich jäajen Gott (Jahwe); un habt nich Angst fa daut Laundesvolkj, dan ons Broot woaren see sennen. Äa Schauten es von an jegonen, un de Har es met ons; habt nich Angst fa an! 10Un de gaunze Jemeent säd, daut maun an steenjen sull.
Doa wees sikj de Harlichkjeit Gottes aun däm Zelt de Bejäajnunk aule Kjinja Israel. 11Un de Har räd too Moses: Woo lang well dit Volkj mie veachten, un woo lang wellen see mie nich jleewen bie aul de Tieekjen, dee ekj en äare Medd jedonen ha? 12Ekj well an met eene Past schlonen un an vetiljen; un ekj well die to eene Nazion moaken, jrata un stoakja aus dise.
13Un Moses säd toom Harn: Soo woaren de Ägipta daut hieren; dan derch diene Macht hast du dit Volkj ut äare Medd rutjefieet; 14un maun woat daut de Bewona von disem Launt sajen, dee jehieet ha, daut du, de Har, enne Medd von disem Volkj best, daut du, de Har, Uag en Uag die seenen latst, un du ver an Äwadach en eenem Wolkjestenda häa jeist un de Nacht en eenem Fiastenda. 15Un woascht du dit Volkj aus een Maun ombrinjen, soo woaren de Nazionen, dee daut Jeräd von die jehieet ha räden un sajen: 16Wiels de Har nich kunn, dit Volkj en daut Launt brinjen, daut hee an jeschwuaren haud, soo haft hee an enne Wieste omjebrocht. 17Un nu lot doch däm Harn siene Krauft sikj groot bewiesen, soo aus du jerät hast, endäm du sädst: 18De Har es langsom toom Oaja un groot aun Jnod, Misdot un Äwaträdunk vezeit, - oba en kjeenem Faul helt hee däm Schuldjen schultloos - dee de Misdot de Vodasch stroft aun de Kjinja aum dredden un aum vieeden Jlett. 19Vezei doch de Misdot von disem Volkj no diene groote Boarmhoatichkjeit, un soo aus du disem Volkj von Ägipten bat hiahäa vezeit hast! 20Un de Har säd: Ekj ha no dienem Wuat vezeit. 21Oba doch, soo woa ekj läw, saul von de Harlichkjeit Gottes de gaunze Ieed erfelt woaren; 22dan aul de Mana, dee miene Harlichkjeit un miene Tieekjen jeseenen ha, dee ekj en Ägipten un enne Wieste jedonen ha, un mie nu 10-mol jeprooft un nich opp miene Stemm jehieet ha - 23wan see daut Launt seenen woaren, daut ekj äare Vodasch jeschwuaren ha! Jo, aula, dee mie veacht ha, sellen daut nich seenen. 24Oba mien Kjnajcht Kaleb, wiels een aundra Jeist en am jewast un hee mie gaunz nojefolcht es, am woa ekj en daut Launt brinjen, en däm hee jekomen es; un sien Somen saul daut ennämen. 25Oba de Amalekita un de Kanaanita wonen enne Läacht; morjen dreit junt un got enne Wieste, oppem Wajch nom Schelpmäa.
26Un Gott räd too Moses un Aaron un säd: 27Woo lang saul ekj dise beese Jemeent dulde, daut see jäajen mie murren? Daut Murren de Kjinja Israel, daut see jäajen mie murren, ha ekj jehieet. 28Saj to an: Soo woa ekj läw, sajcht de Har, wan ekj junt nich soo doonen woa, aus jie ver miene Uaren jerät ha! 29En dise Wieste sellen june Doodeskjarpa faulen, jo, aule june Jemostade no äare gaunze Zol, von 20 Joa un doaräwa, dee jie jäajen mie jemurrt ha. 30Wan jie en daut Launt komen woaren, doa junt wonen to loten - ekj miene Haunt jehowen ha, buta Kaleb, däm Sän Jefunnes, un Josua, däm Sän Nuns! 31Un june Kjinja, von dän ekj jesajcht ha: See woaren toom Raup woaren! Dee well ekj nenn brinjen, un see sellen daut Launt kjanen lieren, daut jie veacht ha. 32Oba jie, june Doodeskjarpa sellen enne Wieste faulen; 33un june Kjinja sellen 40 Joa lank enne Wieste weiden un june Onzucht droagen, bat june Doodeskjarpa enne Wieste oppjeräwen sent. 34No de Zol de Doag, dee jie daut Launt junt aunjeseenen ha, 40 Doag, je eenen Dach fa een Joa, jie sellen 40 Joa lank june Misdot droagen, un jie sellen erfoaren, waut et es, wan ekj mie aufdrei! 35Ekj, de Har, ha daut jesajcht: Wan ekj dit nich doonen woa aun dise gaunze beese Jemeent, dee sikj jäajen mie jestalt haft! En dise Wieste sellen see oppjeräwen woaren, un doa selfst sellen see stoawen!
36Un de Mana, dee Moses jeschekjt haud, om daut Launt auntokjikjen, un dee trigj kaumen un de gaunze Jemeent jäajen am ontofräd muaken, endäm see een beeset Jeräd äwa daut Launt vebreeden, 37jane Mana, dee een beeset Jeräd äwa daut Launt utjebreet hauden, storwen derch eene Ploag ver däm Harn. 38Oba Josua, de Sän Nuns, un Kaleb, de Sän Jefunnes, bleewen aum Läwen von jane Mana, dee jegonen wieren, daut Launt auntoseenen.
39Un aus Moses jane Wieed too aule Kjinja Israel räd, doa truad daut Volkj sea. 40Un see muaken sikj tiedich Zemorjes opp, om oppe Spetz vom Boajch nopptogonen, un säden: Hia sent wie un wellen aun däm Uat noppgonen, von däm de Har jerät haft; dan wie ha jesindicht. 41Oba Moses säd: Wuarom äwaträd jie doch däm Befäl Gottes? Daut woat junt nich jelinjen! 42Got nich nopp, dan de Har es nich en june Medd, daut jie nich von june Fiend jeschloagen woaren, 43dan de Amalekita un de Kanaanita sent doa ver junt, un jie woaren derch daut Schwieet faulen. Wiels jie junt von de Nofoljen Gottes aufjedreit ha, soo woat de Har nich met junt sennen. 44Doch see horchten nich, un wullen opp de Spetz vom Boajch gonen; oba de Bundeslod Gottes un Moses jinjen nich ut de Medd vom Loaga. 45Doa kaumen de Amalekita un de Kanaanita, dee opp janem Boajch wonden, rauf un schluagen un vestreide an bat Horma.
Currently Selected:
4. Mose 14: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
