Hiob 9

Hiob siene Auntwuat: De Ommäajlichkjeit, bie Gott Rajcht to kjrieen

1Un Hiob auntwuad un säd: 2Jewess, ekj weet, daut et aulsoo es; un woo kunn een Mensch jerajcht sennen ver Gott? 3Wan hee Lost haft, met am to strieden, soo kaun hee am opp 1 000 Froagen nich eene auntwuaden. 4Hee es weis von Hoaten un stoakj aun Krauft: Wäa sikj jäajen am vehoat haft un es onvetäat jebläwen? 5Dee Boaj vesat, ea see daut moakjen, hee, dee an trigjdreit en sienem Oaja; 6dee de Ieed von äare Städ bäbent moakt, un äare Stendasch zetren; 7dee de Sonn befält, un see jeit nich opp, un dee de Stierns vesäajelt; 8dee de Himmel utstrakjt, hee auleen, un omhäa jeit äwa de Mäareswalle; 9dee däm groote Boa jemoakt haft, däm Orion un daut Säwenjestärn un däm Siedlichen Stearnhimmel; 10dee Grootet deit, daut es nich too erforsche, un Wundawoakjen, daut see nich too talen sent.

11Kjikj, hee jeit aun mie vebie, un ekj kaun am nich seenen, un hee trakjt vebie, un ekj moakj am nich. 12Kjikj, hee roopt wajch, un wäa well am wäaren? Wäa woat to am sajen: Waut deist du? 13Gott dreit sienen Oaja nich auf, unja am buagen sikj de Halpa Rahab. 14Wooväl weinja kunn ekj am auntwuaden, miene Wieed am jäajenäwa utwälen! 15Dee ekj, wan ekj jerajcht wia, nich auntwuaden kunn - om Jnod wudd ekj bedden aun mienem Rechta. 16Wan ekj roopen wudd, un hee mie auntwuaden, ekj wudd nich jleewen, daut hee miene Stemm Jehia schenkjen wudd; 17hee, dee mie vemolt derch eenen Stormwada, un miene Wunden vemieet onen Uasoak; 18hee erlaubt mie nich, Odem too hoolen, dan hee moakt mie met Bettanis saut. 19Wan daut oppe Krauft de Stoakje aunkjeemt, soo sajcht hee: «kjikj hia!» Un wan opp Rajcht: «Wäa well mie enloden?» 20Wan ekj uk jerajcht wia, soo wudd mien Mul mie doch vedaumen; wia ekj vollkomen, soo wudd hee mie fa vekjieet erkjläaren.

21Vollkomen sie ekj, ekj kjemma mie nich om miene Seel, ekj veacht mien Läwen; [daut es eent]! 22Doarom saj ekj: Däm Vollkomnen un däm Gottloosen woat hee venichten. 23Wan de Jeissel plazlich dootmoakt, soo spott hee daut Vezoagen de Oschuldje. 24De Ieed es enne Henj de Gottloose jejäft, daut Aunjesecht äare Rechta vestakjt hee. - Wan hee daut nich es, wäa aundasch?

25Un miene Doag spooden sikj schwinda doahan aus eena dee doa rant, see sent wajchjerant, seenen daut Jlekj nich. 26See trakjen vebie aus Ruaschäp, aus een Odla, dee sikj opp Fross raufschmit. 27Wan ekj saj: Ekj well miene Kloag vejäten, well mien Aunjesecht foaren loten un mie oppmuntren, 28soo enjst ekj mie fa aule miene Weedoag; ekj weet, daut du mie nich fa schultloos hoolen woascht.

29Ekj mott een Gottloosa sennen; toowaut saul ekj mie dan nutzloos aufmieejen? 30Wan ekj mie met Schnee wausch un miene Henj met Luag reinj, 31uk dan woascht du mie en de Kul ducke, un miene ieejne Kjleeda wudden mie äakjlen. 32Dan hee es nich een Maun aus ekj, daut ekj am auntwuad, daut wie metenaunda ver däm Jerecht gonen kunnen. 33Daut jeft tweschen ons kjeenen Spellvemedla, daut hee siene Haunt opp ons beid lajcht. 34Hee deit siene Wäd von mie wajch, un sien Schrakj enjst mie nich: 35Soo well ekj räden un am nich ferchten; dan doatoo ha ekj kjeen Grunt.

Currently Selected:

Hiob 9: PBJHF

Highlight

Copy

Compare