Hiob 34
34
De tweede Räd von Elihu: Jäajen Hiob siene Räd äwa Gott siene Ojjerajchtichkjeit– Kjeen Bekjanen derch däm Aulmajchtjen
1Un Elihu funk wada aun un säd: 2Hieet, jie Weise, miene Wieed, un jie Vestendje, moakjt opp mie! 3Dan daut Ua prooft de Wieed, aus de Mulbän daut Äten schmakjt. 4Erwäl wie fa ons, waut rajcht, erkjan wie unja ons, waut goot es! 5Dan Hiob haft jesajcht: Ekj sie jerajcht, un Gott haft mie mien Rajcht trigjjehoolen. 6Trotz mienem Rajcht sull ekj lieejen; miene Wunden sent onheelboa, onen daut ekj veschuldicht ha.
7Wäa es een Maun aus Hiob, dee Lastrunk drinkjt aus Wota, 8un met dän en Jesalschoft jeit, dee Fräfel doonen, un waundelt met gottloose Menschen? 9Dan hee haft jesajcht: Kjeen Nutzen haft een Maun doavon, daut hee goodet Jefaulen aun Gott haft!
10Doarom hieet mie too, jie Mana von Vestaunt! Wiet auf es Gott von Jesazloosichkjeit, un de Aulmajchtja vom Orrajcht! 11Sonda daut Doonen de Menschen vejelt hee am, un no eenem jiedrem sienen Wajch lat hee am daut finjen. 12Jo, woarhauft, Gott haundelt nich jesazloos, un de Aulmajchtja bicht nich daut Rajcht. 13Wäa haft am de Ieed aunvetrut? Un wäa däm gaunzen Ieedkjreis jesat? 14Wan hee sien Hoat blooss opp sikj selfst recht, sienem Jeist un sien Odem aun sikj trigjtrock, 15soo wudd aulet Fleesch metenaunda vegonen. Un de Mensch trigj nom Stoff gonen.
16Un wan du doch dit ennseenen un hieren, de Stemm von miene Wieed jehea schenkjen west! 17Kaun uk eena, dee daut Rajcht haust harschen? Ooda west du däm Jerajchten un Majchtjen vedaumen? 18Sajcht maun to eenem Kjennich: Du Ruchloosa, toom Adelmaun: Du Gottloosa? 19Wooväl weinja to am, dee de Persoon de Ferschten nich aunsitt un däm Rikjen nich ver däm Oamen väatrakjt! Dan see sent aula daut Woakj von siene Henj. 20En eenem Uagenblekj stoawen see; un enne Medd de Nacht woat een Volkj erschrakjt un vejeit, un Majchtje woaren onen Haunt besied jedonen. 21Dan siene Uagen sent opp de Wäaj de Menschen jerecht, un hee sitt aule siene Schräd. 22Doa es kjeene Diestanis un kjeen Doodesschauten, daut sikj doabennen vestäakjen kunnen, dee Fräfel doonen. 23Dan hee brukt nich lang opp eenem Mensch acht to jäwen, doamet hee ver Gott em Jerecht kjemt. 24Hee veschmatat Jewaultje onen too unjasäkjen, un sat aundre aun äare Städ. 25Doahäa kjant hee äare Haundlungen, un dreit dee äwa Nacht om; un dee woaren vemolt. 26Hee schleit an, aus Iebel doonende, opp eenem opnen Plauz, 27doarom daut see von siene Nofoljen aufjegonen sent un aule siene Wäaj nich bedocht ha, 28om no am daut Jeschrecht de Oame nopp foaren to loten, un doamet hee daut Schrieen de Älendje hieet. 29Schauft hee Ru, wäa well beonrujen? Un vestakjt hee daut Aunjesecht, wäa kaun am seenen? Soo haundelt hee jäajen een Volkj, aus uk jäajen eenem Mensch, 30doamet de ruchloosa Mensch nich rejieet, doamet see nich Faulstrenj fa daut Volkj sent.
31Dan haft hee woll too Gott jesajcht: Ekj droag miene Strof, ekj well nich mea Beeset doonen; 32waut ekj nich seenen kaun, wies du mie; wan ekj Orrajcht jeeeft ha, soo well ekj daut nich mea doonen?
33Saul hee daut no dienem Denkjen vejelten? Dan du hast siene Vejeltunk veschmäten, un soo motst du wälen, un nich ekj; waut du weetst, dan räd! 34Veständje Mana woaren to mie sajen, un een weisa Maun, dee mie toohieed: 35Hiob räd nich met Erkjantnis, un siene Wieed sent onen Ensecht. 36Ach, daut doch Hiob wiedahan jeprooft woat wäajen siene Auntwuat no Fräfeloat! 37Dan hee deit to siene Sinden Auffaul doatoo, klautscht unja ons enne Henj un vemieet siene Wieed jäajen Gott.
Currently Selected:
Hiob 34: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
