Hiob 33
33
1Oba nu, Hiob, hia miene Räd, un nemm aule miene Wieed too Uaren. 2Kjikj doch, ekj ha mien Mul opjemoakt, miene Tung räd en mienem Mulbän. 3Miene Wieed sellen opprechtich [Jlikjheit] von mienem Hoat sennen, un waut miene Leppen weeten, sellen see rein rutsajen. 4De Jeist Gottes haft mie jemoakt, un de Odem vom Aulmajchtjen beläwt mie. 5Wan du kaust, soo auntwuad mie; moak die fa mie reed, stal die! 6Kjikj, ekj sie Gott siena, aus du; von Leem aufjekjnäpe sie uk ekj. 7Kjikj, mien Schrakj woat die nich enjsten, un mien Druck woat nich schwoa opp die lauste.
Daut aufwäaren de Aunkloagen von Hiob jäajen Gott – Gott siene Zucht toom Heil de Seelen – Oppfodrunk toom Auntwuat jäwen ooda toohorchen
8Jewess, du hast ver miene Uaren jerät, un ekj hieed de Stemm de Wieed: 9Ekj sie rein, onen Äwaträdunk; ekj sie rein, un kjeene Ojjerajchtichkjeit es aun mie. 10Kjikj, hee haft Fientschoft jäajen mie jefungen; hee helt mie fa sienen Fient. 11Hee lajcht miene Feet en däm Stock, beoobacht aule miene Stiej. 12Kjikj, doarenn hast du nich rajcht, auntwuad ekj die; dan Gott es väl mea aus een Mensch. 13Wuarom hast du jäajen am jerecht? Dan äwa aul sienem Doonen jeft daut kjeene Auntwuat. 14Doch en eena Wies räd Gott un en 2, onen daut maun daut beacht.
15Em Droom, em Nachtjesecht, wan deepa Schlop de Menschen äwafelt, em Dreeme opp däm Loaga: 16Dan moakt hee daut Ua de Menschen op un besäajelt sien Woarne, daut hee an jeft, 17om däm Mensch von sienem Doonen auftohoolen, un hee däm Maun fa Äwamoot bewoat, 18daut hee siene Seel vonne Kul trigjhelt, un sien Läwen vom Ranen aum Spies. 19Uk woat hee jezuchtijt met Weedoag opp sienem Loaga un met bestendjen Kaumf en siene Jläda. 20Un sien Läwen veaufschut daut Broot, un siene Seel de Leeftolsspeise; 21sien Fleesch nemt auf, daut maun daut nich mea sitt, un siene Knoakes sent aufjemoagat, dee nich jeseenen woaren; 22un siene Seel kjemt de Kul noda, un sien Läwen däm Doot.
23Wan daut nu fa am eenen Enjel jeft, eenen Vemedla, eenen ut 1000, om däm Mensch siene Jerajchtichkjeit toweeten loten, 24soo woat hee sikj äwa siene erboarmen un sajen: Erlees am, daut hee nich enne Kul rauffoat; ekj ha een Leesjelt jefungen. 25Sien Fleesch woat frescha sennen aus enne Jugent; hee woat trigjkomen no de Doag siene Jinjlinkjskrauft. 26Hee woat Gott bedden, un Gott woat am goot jefaulent aunnämen, un hee woat sien Aunjesecht met Freid aunkjikjen; un Gott woat däm Mensch siene Jerajchtichkjeit vejelten. 27Hee woat ver de Menschen sinjen un sajen: Ekj haud jesindicht un daut Rajcht vedreit, un daut wort mie nich vejelt; 28hee haft miene Seel erleest, daut see nich enne Kul foat, un mien Läwen freit sikj äwa daut Licht.
29Kjikj, daut aules deit Gott twee, dree Mol met däm Maun, 30om siene Seel von de Kul trigjtohoolen, daut see dach woat von daut Licht de Läwendje. 31Moakj opp, Hiob, hia mie too; sie stell, un ekj well räden. 32Wan du Wieed hast, soo auntwuad mie; räd, dan ekj wensch die too rajchtfoadjen. 33Wan nich, soo hia du mie too; sie stell, un ekj woa die Weisheit lieren.
Currently Selected:
Hiob 33: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
