Hiob 15
15
De tweede Räd von Elifas: Hee vemont Hiob wäajen de onjeziemde Räd jäajen Gott – Onheil fa däm Gottloosen
1Un Elifas, de Temanita, auntwuad un säd: 2Woat een Weisa windje Erkjantnis auntwuaden, un woat hee sien Ennaliche met Oostwint fellen, 3striedent met Räd, dee nuscht daugen, un met Wieed, dee am nuscht nutzten? 4Jo, du venichst de Gottes forcht un moakst kort de Aundacht ver Gott.
5Dan diene Ojjerajchtichkjeit belieet dien Mul, un du wälst de lestje Sproak. 6Dien Mul vedaumt die, un nich ekj; un diene Leppen zeijen jäajen die.
7Best du de Ieeschta aus Mensch jebuaren, un ver de Aunboaj du jebuaren? 8Hast du em Gottes Rot tojehieet, un de Weisheit aun die jeräten? 9Waut weetst du, daut wie nich wisten, waut vesteist du, daut ons nich bekaunt wia? 10Unja ons sent uk Oole, uk Jreisen, rikja aun Doag aus dien Voda.
11Es die de Troost Gottes too weinich, un een saunftet Wuat aun die too jerinj? 12Waut ritt dien Hoat die han, un waut plinkjre diene Uagen, 13daut du dien Schnuwe jäajen Gott dreist, un Räd väakomen latst ut dienem Mul? 14Waut es de Mensch, daut hee rein sennen sull, un dee vonne Fru Jebuarna, daut hee jerajcht wia? 15Kjikj, opp siene Heilje vetrut hee nich, un de Himmel sent nich rein en siene Uagen: 16Wooväl weinja de Oppscheislicha un Vedorwna, dee Maun, dee Orrajcht drinkjt aus Wota!
17Ekj well die daut berechten, hia mie too; un waut ekj jeseenen, well ekj vetalen, 18waut de Weise vekjindjen un nich trigjjehoolen ha von äare Vodasch häa, - 19an auleen wia daut Launt äwajäft, un kjeen Framda trock derch äare Medd.
20Aule siene Doag woat de Gottloosa jekjwält, un eene kjliene Zol aun Joaren es däm Jewault doonendem bestemt. 21De Stemm vom Schrakj es en siene Uaren, en Fräd kjemt de Vewiesta äwa am; 22hee jleeft nich aun een Trigjkomen ut de Diestanis, un hee es utjewält fa daut Schwieet. 23Hee jeit omhäa no Broot - woa es daut to finjen? Hee weet, daut fa am een Dach de Diestanis reedjemoakt es. 24Angst un Bedrenkjnis enjsten am, see äwawaultjen am aus een Kjennich, dee reed moakt toom aunjriepen. 25Wiels hee siene Haunt jäajen Gott utjestrakjt haft un jäajen däm Aulmajchtjen trotzt, 26rant jäajen am met utjestrakjtem Hauls, met siene Schult oppem Puckel; 27wiels hee sien Aunjesecht bedakjt haft met sienem Fat un Fat aun de Lenden aunjesat; 28un bewont vesteade Städa, Hiesa, dee nich bewont sullen woaren, dee too Steenhupes bestemt wieren; 29soo woat hee nich rikj woaren, un sien Vemäajen woat kjeen Bestaund ha; un siene Iea bekjt sikj nich bat oppe Ieed, waut soone habe. 30Hee jeit de Diestanis nich ut däm Wajch; siene Auflaja vesenjen de Flaumen; un hee mott veschwinjen derch däm Frodem ut sienem Mul. 31Hee velat sikj nich opp Faulschheit, hee woat jeteischt; dan Boosheit woat siene Vejeltunk sennen. 32Noch es sien Dach nich doa, soo erfelt sikj daut; un sien Palmaust woat nich jreen. 33Aus een Wienstock stat hee siene jreene Bäaren auf, un aus een Eeljboom schmitt hee sien Blieechsel auf. 34Dan de Jemeent de Ruchloose es onfruchtboa, un Fia frat de Zelten de Bestäakjung. 35See sent Schwanga met Mieej un jebuaren Onheil, un äa Ennaliche moakt Droch reed.
Currently Selected:
Hiob 15: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
