Jeremia 2
2
Israel es Ondankboa un Ontru jäajen Gott
1Un daut Wuat Gottes wia to mie aulsoo: 2Go un roop ver de Uaren Jerusalems un saj: Soo sajcht de Har: Ekj ha aun diene jugentliche Tooneijunk jedocht, de Leew aus du Brut wieescht, dien Waundel hinja mie häa, enne Wieste, em onbeseiden Launt. 3Israel wia däm Harn heilich, dee Ieeschta von siene Frucht; aule, dee an fräten wullen, muaken sikj schuldich: Onjlekj kaum äwa an, sajcht de Har.
4Hieet daut Wuat Gottes, Hus Jakob un aule Jeschlajchta vom Hus Israel! 5Soo sajcht de Har: Waut ha june Vodasch Orrajchtet aun mie jefungen, daut see sikj von mie aufjedreit ha un däm nuschtjen Jetzen nojegonen un toonuscht jeworden sent? 6Un see säden nich: Wua es de Har, dee ons ut däm Launt Ägipten rutjefieet haft, dee ons en de Wieste leid, en däm Stapenlaunt un Kule, en däm drieejen Launt un däm Doodesschauten, en däm Launt, derch däm kjeena waundelt, un woa kjeen Mensch wont? 7Un ekj brocht junt en een Goadenlaunt, om siene Frucht un siene Arnt to äten; un jie kaumen han un veonreinijde mien Launt, un mien Oawgoot ha jie toom Aufschu jemoakt. 8De Priesta säden nich: Wua es de Har? Un dee daut Jesaz hauden, kjanen mie nich, un de Hoads vollen von mie auf; un de Profeeten profezeide derch dän Baal un sent dän nojegonen, dee nuscht nutzte.
9Doarom woa ekj wieda met junt rechten, sajcht de Har; un met june Kjinjaschkjinja woa ekj rechten. 10Dan got äwa no de Inslen de Kittäa un kjikjt, un schekjt no Kedar un moakjt sea jeneiw un kjikjt, auf daut doa soo passieet es! 11Haft irjent eene Nazion de Jetta vetuscht? Un doch sent see nich Jetta; oba mien Volkj haft siene Harlichkjeit vetuscht jäajen daut, waut nuscht nuzt. 12Entsatzt junt doaräwa, jie Himmel, un kjikjt sea schudahauft! Sajcht de Har. 13Dan dobbelt Beeset haft mien Volkj begonen: Mie, de Kjwal vom läwendjen Wota, ha see veloten, om sikj Borms uttohaken, lajchaje Borms, de kjeen Wota hoolen.
14Es Israel een Kjnajcht, ooda es hee een Husjebuarna? Wuarom es hee toom Raup jeworden? 15Junge Leiws ha jäajen am jebrellt, leeten äare Stemm hieren, un ha sien Launt too eene Wieste jemoakt; siene Städa sent vebrent worden, soo daut kjeena doabennen wont. 16Uk de Säns von Mamfis un Tachpanhes weiden die däm Schädel auf. 17Es daut nich dien veloten Jahwe, dienem Gott, too Tiet, doa hee die opp däm Wajch fieed, dee die dit bewirkjt? 18Un nu, waut hast du met däm Wajch no Ägipten too schaufen, om de Wota vom Sichor to drinkjen? Un waut hast du met däm Wajch no Assur too schaufen, om de Wota vom Stroom to drinkjen? 19Diene Boosheit zuchtijt die un diene Auftranichkjeit stroft die; soo erkjan un see, daut et schlemm un betta es, daut du däm Harn, dienen Gott, velazt, un daut miene Forcht nich bie die es, sajcht de Har, Gott de Häaschoa.
20Dan von de oole Tieden häa hast du dien Joch vebroaken, diene Faslen veräten, un hast jesajcht: Ekj well nich deenen! Sonda opp jiedrem huagen Aunboaj un unja jiedrem jreenen Boom jeefst du die han aus eene Hoa. 21Un ekj haud die jeplaunt aus eenen iedlen Wienstock, blooss ajchta Somen; un woo hast du die mie jäajenäwa vewaundelt en eene wille Rank aun eenem framden Wienstock! 22Jo, wan du die met Luag woschst un väl Seep doatoo nemst: Diene Schult blift jriess ver mie, sajcht de Har, Gott.
23Woo sajchst du: Ekj ha mie nich veonreinicht, ekj sie däm Baalim nich nojegonen? See dienen Wajch em Tol, erkjan, waut du jedonen hast, du pienje Kameelin, dee rajchtsch un linkjsch omhäa rant! 24Eene wille Äselin, dee de Wieste jewant es, en diene Lost gaupst du no Loft; äare Brunstlieden, wäa woat dee opphoolen? Aula, dee ar sieekjen, brucken sikj nich auftomäaje: En äarem Moonat woaren see ar finjen. 25Bewoa dienen Foot fa däm Boaftgonen un dienen Hauls ver däm Darscht! Oba du sajchst: Daut es emsonst, nä! Dan ekj leew de Framde, un an go ekj no.
26Aus een Deef beschämt es, wan hee jepakt woat, aulsoo es daut Hus Israel beschämt worden, see, äare Kjennichs, äare Ferschten un äare Priesta un äare Profeeten, 27dee toom Holt sajen: Du best mien Voda, un toom Steen: Du hast mie jebuaren; dan see ha mie däm Rigjen hanjedreit un nich daut Aunjesecht. Oba aun äare Ojjlekjstiet sajen see: Sto opp un rad ons! 28Woa sent nu diene Jetta, dee du die jemoakt hast? Muchten see oppstonen, auf see die raden kjennen aun diene Ojjlekjstiet! Dan soo väl aus diene Städa sent diene Jetta jeworden, Juda.
29Wuarom stried jie met mie? Jie sent aula von mie aufjefollen, sajcht de Har. 30Vejäfs ha ekj june Kjinja jeschloagen, see ha kjeene Zucht aunjenomen; jun Schwieet haft june Profeeten jefräten aus een rietenda Leiw. 31Oo Jeschlajcht, daut jie sent, moakjt opp daut Wuat Gottes! Sie ekj fa Israel eene Wieste jewast? Ooda een diestret Launt? Wuarom sajcht mien Volkj: Wie schweife omhäa, wie komen nich mea no die? 32Vejat uk eene Junkfru äa Schmuck, eene Brut äa Jirtel? Oba mien Volkj haft mie vejäten - Doag dee nich too talen sent. 33Woo scheen rechst du dienen Wajch en, om Leew too sieekjen! Doarom hast du diene Wäaj aun beese Doten jewant. 34Jo, aun de Soom von dienem Kjleet finjt maun Bloot oschuldje Seelen; un nich biem Enbräakjen hast du an jefungen, sonda wäajen aule jane Dinj hast du daut jedonen. 35Un du sajchst: Ekj sie Onschuldich, jo, sien Oaja haft sikj von mie aufjedreit. Kjikj, ekj woa Jerecht aun die eewen, wiels du sajchst: Ekj ha nich jesindicht. 36Waut ranst du soo sea, om dienen Wajch too endren? Uk wäajen Ägipten woascht du beschämt woaren, aus du wäajen Assur beschämt worden best; 37uk von dise woascht du wajchgonen met diene Henj opp dienem Haupt. Dan de Har vestat dee, opp dee du vetrust, un daut woat die met an nich jelinjen.
Currently Selected:
Jeremia 2: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.