1. Mose 31

Jakob rand ut Haran – un daut Äwareenkomen met Laban

1Un hee hieed de Wieed von Laban siene Säns, dee doa säden: Jakob haft aules jenomen, waut onsem Voda jehieed; un von däm, waut onsem Voda jehieed, haft hee sikj aul dit Rikjtum veschauft. 2Un Jakob sach Laban sien Aunjesecht, un kjikj, daut wia nich soo jäajen am aus frieejoa.

3Un de Har säd to Jakob: Go trigj en daut Launt diene Vodasch un no dien Frintschoft, un ekj well met die sennen. 4Doa schekjt Jakob han un leet Rahel un Lea oppem Flekj roopen no siene Häad. 5Un hee säd to an: Ekj see daut Aunjesecht von junem Voda, daut et nich soo es jäajen mie aus frieejoa; oba dee Gott von mienem Voda es met mie jewast. 6Jie selfst weeten, daut ekj met aul miene Krauft junem Voda jedeent ha. 7Un jun Voda haft mie beloage un haft mien Loon 10 Mol veendat; oba Gott haft am nich erlaubt, mie Ieblet to doonen. 8Wan hee soo säd: De bunte sellen dien Loon sennen, dan jebäade aule Häaden bunte; un wan hee säd: De Striepje sellen dien Loon sennen, dan jebäade aule Häaden striepje. 9Un Gott haft daut Vee von junem Voda jenomen un mie jejäft. 10Un daut passieed too Brunsttiet de Häade, doa hoof ekj miene Uagen opp un sach em Droom: Un kjikj, de Bakj, dee de Häad besprunge, wieren striepich, bunt un plakich. 11Un de Enjel Gottes räd em Droom to mie: Jakob! Un ekj säd: Hia sie ekj! 12Un hee säd: Häw diene Uagen opp un kjikj: Aule Bakj, dee de Häad besprinje, sent striepich, bunt un plakich; dan ekj ha aules jeseenen, waut Laban die deed. 13Ekj sie de Gott von Betel, woa du een Denkjmol jesaulft, woa du mie een Vespräakjen jedonen hast. Nu moak die opp, go ut disem Launt un go trigj en daut Launt no dienem Frintschoft. 14Un Rahel un Lea auntwuaden un säden to am: Ha wie noch een Deel un een Oawgoot em Vodahus? 15Sent wie nich aus Framde von am jeacht worden? Dan hee haft ons vekoft un haft uk ons Jelt gaunz vebrukt. 16Dan aulet Rikjtum, daut Gott onsem Voda wajchjenomen haft, ons jehieet daut un onse Kjinja. Soo doo nu aules, waut Gott to die jerät haft. 17Doa muak Jakob sikj opp un hoof siene Kjinja un siene Frues oppe Kameelen, 18un fieed aul sien Vee wajch un aul sien Hab un Goot, sien Ieejendoomsvee, daut hee jewonnen haud en Paddan-Aram, om no sienem Voda Isaak too komen en daut Launt Kanaan. 19Un Laban wia jegonen, om siene Schop too schäaren; un Rahel stool de Husjetta [Terafim], dee äa Voda haud. 20Un Jakob hinjajinkj Laban, dän Aramäa, endäm hee am nich säd, daut hee wajchjinkj. 21Un hee rand wajch, hee un aules waut hee haud; un hee muak sikj opp un jinkj äwa däm Stroom un recht sien Aunjesecht nom Jebirje Gilead.

22Un aum dredden Dach wort däm Laban berecht, daut Jakob wajchjerant wia. 23Un hee neem siene Breeda met sikj un juach am 7 Doagesreisen no un hold am oppem Jebirje Gilead en. 24Un Gott kaum no Laban, däm Aramäa, en eenem Droom de Nacht un säd to am: Heed die, daut du met Jakob noch Goodet noch Beeset rädst! 25Un Laban errieekjt Jakob, un Jakob haud sien Zelt oppem Boajch oppjeschloagen; un Laban met siene Breeda schluach daut oppem Jebirje Gilead opp. 26Un Laban säd to Jakob: Waut hast du jedonen, daut du mie hinjagonen un miene Dajchta aus Kjrichsjefangne wajchjefieet hast? 27Wuarom best du heimlich jegonen un hast mie daut nich jesajcht, - ekj haud die met Fräd bejleit un met Jesank, met Trompeeten un Hoapen, - 28un hast mie nich jeloten, miene Säns un miene Dajchta too kussen? Nu, du hast nich goot jehaundelt. 29Daut wia de Macht von miene Haunt, junt Ieblet to doonen; oba de Gott von junem Voda haft jistren de Nacht to mie jerät un jesajcht: Heed die, met Jakob noch Goodet noch Beeset to räden! 30Un nu, doa du eenmol wajchjegonen best, wiels du die soo sea no dienem Vodahus bangst, wuarom hast du miene Jetta jestolen? 31Doa auntwuad Jakob un säd to Laban: Wiels ekj mie enjst; dan ekj säd mie, du woascht mie diene Dajchta wajchnämen. 32Bie wäm du diene Jetta finjst, dee saul nich läwen. Sieekj ver onse Breeda, waut bie mie es, un nemm die daut. Oba Jakob wist nich, daut Rahel dee jestolen haud. 33Un Laban jinkj en Jakob sien Zelt un en Lea äa Zelt un en daut Zelt de beid Deenstmejales un funk nuscht; un hee jinkj ut däm Zelt von Lea un kaum en Rahel äa Zelt. 34Oba Rahel haud de Husjetta jenomen un dee em Kameelesodel jelajcht un sikj doanopp jesat. Un Laban derchsocht daut gaunze Zelt un funk nuscht. 35Un see säd to äarem Voda: Mien Har mucht sikj nich oajren, daut ekj nich ver die oppstonen kaun; dan daut jeit mie no de Frues Wies. Un hee derchsocht aules un funk de Husjetta nich. 36Doa wort Jakob oajalich un scheld met Laban. Un Jakob auntwuad un säd to Laban: Waut es mien Vegonen, waut es miene Sind, daut du mie hetzich nojejoagt best? 37Doa du aul mien Jereetschoft derchsocht hast, waut hast du jefungen von aul däm Jereetschoft ut dienem Hus? Laj daut hiahäa ver miene Breeda un diene Breeda, un see muchten tweschen ons beid entscheiden! 3820 Joa sie ekj bie die jewast; diene Muttaschop un diene Kose ha nich väljebuare, un de Bakj von diene Häad ha ekj nich jejäten. 39De Verätne ha ekj nich no die jebrocht, ekj must daut betolen; von miene Haunt hast du daut jefoddat, mucht daut Äwadach jestolen sennen ooda de Nacht jestolen sennen. 40Daut wia soo met mie: Äwadach vebrend mie de Hett un de Nacht de Frost, un mien Schlop rand von miene Uagen. 4120 Joa sie ekj en dienem Hus jewast; ekj ha die 14 Joa jedeent om diene beid Dajchta un sas Joa fa diene Häad, un du hast mien Loon 10 Mol veendat. 42Wan nich mien Voda sien Gott, däm Abraham sien Gott, un Isaak siene fercht, ver mie jewast wia, jewess, du haudst mie nu ladich gonen loten. Gott haft mien Älent un de Oabeit von miene Henj aunjeseenen un haft jistren de Nacht entschieden. 43Un Laban auntwuad un säd to Jakob: De Dajchta sent miene Dajchta, un de Säns sent miene Säns, un de Häad es miene Häad, un aules, waut du sitst, es mient; oba miene Dajchta, waut kaun ekj an vondoag doonen, ooda äare Säns, dee see jebuaren ha? 44Un nu komm, lot ons eenen Bunt moaken, ekj un du, un dee es toom Zeichnis tweschen mie un die!

45Un Jakob neem eenen Steen un recht am opp aus een Denkjmol. 46Un Jakob säd to siene Breeda: Saumelt Steena! Un see neemen Steena un muaken een Hupe un auten doa selfst opp däm Hupe. 47Un Laban nand am Jegar-Sahadutha, un Jakob nand am Galed. 48Un Laban säd: Dis Hupe es vondoag een Zeij tweschen mie un die! Doarom jeef maun am däm Nomen Galed, 49un Mizpa, wiels hee säd: De Har es Wajchta tweschen mie un die, wan wie eena vom aundren wajch sennen woaren! 50Wan du miene Dajchta unjadrekjst, un wan du noch Frues nämen sust to miene Dajchta, dan kjeen Mensch es bie ons; kjikj, Gott es Zeij tweschen mie un die. 51Un Laban säd to Jakob: Kjikj, dis Hupe, un kjikj, daut Denkjmol, daut ekj oppjerecht ha tweschen die un mie: 52Dis Hupe es Zeij un daut Denkjmol een Zeichnis, daut noch ekj äwa disem Hupe no die rutgo, noch daut du äwa disem Hupe un dit Denkjmol no mie rutjeist toom Beesen. 53Abraham sien Gott un de Gott von Nahor recht tweschen ons, de Gott onse Vodasch! Doa schwua Jakob bie de Forcht von sienem Voda Isaak. 54Un Jakob opfad een Schlachtopfa opp däm Boajch un lod siene Breeda toom äten en; un see auten un äwanachten opp däm Boajch.

Currently Selected:

1. Mose 31: PBJHF

Highlight

Copy

Compare