2. Mose 9

De fefte Ploag: Veepast [Veekrankheit]

1Un de Har räd too Moses: Go nom Farao nenn un saj to am: Soo sajcht de Har, dee Gott de Hebräa: Lot mien Volkj gonen, daut see mie deenen! 2Dan wan du die wäascht, an gonen to loten, un du an noch fausthelst, 3kjikj, soo woat de Haunt Gottes äwa dien Vee komen, daut oppem Flekj es: Äwa de Pieed, äwa de Äsel, äwa de Kameelen, äwa de Rinda un äwa daut Kjlienvee, eene sea schwoare Past. 4Un de Har woat een Unjascheet moaken tweschen däm Vee Israels un däm Vee de Ägipta, un von aulem, waut de Kjinja Israel jehieet, woat nuscht stoawen. 5Un de Har bestemd eene Tiet un säd: Morje woat de Har dit em Launt doonen. 6Un de Har deed daut aum aundren Dach, un aulet Vee de Ägipta storf, oba von däm Vee de Kjinja Israel storf nich eent. 7Un de Farao schekjt han, un kjikj, von däm Vee Israels wia uk nich eent jestorwen. Oba daut Hoat vom Farao vestokt sikj, un hee leet daut Volkj nich gonen.

De saste Ploag: Schwäaren

8Un de Har räd too Moses un Aaron: Nämt june Henj voll Room vom Owen, un Moses strei daut vere Uagen vom Farao nom Himmel; 9un daut woat too Stoff woaren äwa däm gaunzen Ägiptenlaunt un woat aun Menschen un Vee too Knubbels woaren, dee en Schwäaren utbräakjen, em gaunzen Ägiptenlaunt. 10Un see neemen de Oweausch un stalden sikj ver däm Farao, un Moses streid de nom Himmel; un dee wort too Schwäaren, dee aun Menschen un Vee utbruaken. 11Un de Woasajapriesta kunnen nich ver Moses stonen wäajen de Jeschwäaren; dan de Jeschwäaren wieren aun de Woasaja un aun aule Ägipta. 12Un de Har vestokt daut Hoat vom Farao, un hee hieed nich opp an, soo aus de Har too Moses jerät haud.

De säwende Ploag: Hoagel

13Un de Har räd too Moses: Moak die tiedich Zemorjes opp un go ver däm Farao un saj to am: Soo sajcht de Har, dee Gott de Hebräa: Lot mien Volkj gonen, daut see mie deenen! 14Dan dit Mol well ekj aule miene Ploagen en dien Hoat schekjen un äwa diene Kjnajchts un äwa dien Volkj, om daut du weetst, daut kjeena es aus ekj oppe gaunze Ieed. 15Dan nu ha ekj miene Haunt utjestrakjt un haud die un dien Volkj met de Past jeschloagen, un du wieescht vonne Ieed vetilcht worden; 16oba doawäajen ha ekj die bestonen loten, om die miene Krauft to wiesen un doamet maun mienen Nomen vekjindicht oppe gaunze Ieed. 17Stalst du die noch jäajen mien Volkj, daut du an nich gonen latst, 18kjikj, soo well ekj morjen om dise Tiet eenen sea schwoaren Hoagel räajnen loten, sienes jlikjen un Ägipten nich jewast es, von däm Dach siene Jrindung aun – bat nu. 19Un nu schekj han, un brinj dien Vee en Sechaheit un aules, waut du oppem Flekj hast. Aule Menschen un aulet Vee, dee oppem Flekj jefungen un nich em Hus oppjenomen woaren, opp dee fält de Hoagel rauf, un see woaren stoawen. 20Wäa unja de Kjnajchts vom Farao daut Wuat Gottes fercht, dee lot siene Kjnajchts un sien Vee enne Hiesa ranen. 21Oba wäa daut Wuat Gottes nich too Hoaten nemt, dee lat siene Kjnajchts un sien Vee oppem Flekj.

22Un de Har räd too Moses: Strakj diene Haunt nom Himmel ut, daut em gaunzen Ägiptenlaunt Hoagel kjemt – oppe Menschen, un opp daut Vee un opp aulet Krut de Felda em Ägiptenlaunt. 23Un Moses strakjt sienen Stock nom Himmel ut, un de Har schekjt Donna un Hoagel, un Fia schoot oppe Ieed. Un de Har leet Hoagel oppem Ägiptenlaunt räajnen. 24Un daut kaum Hoagel, un Fia, medden em Hoagel nenn, sea schwoa, soo waut noch nich jewast wia em gaunzen Ägiptenlaunt, von donn daut eene Nazion jeworden es. 25Un de Hoagel schluach em gaunzen Ägiptenlaunt aules, waut oppem Flekj wia, von Menschen bat Vee; un aulet Krut oppem Flekj schluach de Hoagel, un aule Beem oppem Flekj vebruak hee. 26Blooss em Launt Gosen, woa de Kjinja Israel wieren, wia kjeen Hoagel.

27Un de Farao schekjt han un leet Moses un Aaron roopen un säd to an: Ekj ha dit Mol jesindicht. Gott es de Jerajchta, oba ekj un mien Volkj sent de Schuldje. 28Bedd däm Harn, un daut es jenuach vom Donna Gottes un vom Hoagel; soo well ekj junt gonen loten, un jie sellen nich lenja bliewen. 29Doa säd Moses to am: Soo aus ekj too Staut rutgo, well ekj miene Henj nom Harn utstrakjen; de Donna woat opphieren, un de Hoagel woat nich mea sennen, om daut du weetst, daut de Ieed Gott jehieet. 30Oba du un diene Kjnajchts, ekj weet, daut jie junt noch nich fa Gott däm Harn ferchten woaren.

31Un de Flauss un de Joascht worden jeschloagen; dan de Joascht wia en Oaren, un de Flauss haud Knoppes. 32Oba de Weit un de Spelt worden nich jeschloagen, wiels dee lota sent.

33Un Moses jinkj vom Farao ute Staut rut un strakjt siene Henj nom Harn ut; un de Donna un de Hoagel hieeden opp, un de Räajen goot nich mea oppe Ieed. 34Un aus de Farao sach, daut de Räajen un de Hoagel un de Donna oppjehieet hauden, doa deed hee wieda sindjen un vestokt sien Hoat, hee un siene Kjnajchts. 35Un daut Hoat vom Farao wia vestokt, un hee leet de Kjinja Israel nich gonen, soo aus de Har derch Moses jerät haud.

Currently Selected:

2. Mose 9: PBJHF

Highlight

Copy

Compare