2. Mose 10

De achte Ploag: Heischrakjen

1Un de Har säd to Moses: Go nom Farao nenn, dan ekj ha sien Hoat vestokt un daut Hoat siene Kjnajchts, om dise miene Tieekjen en siene Medd to doonen, 2un doamet du ver de Uaren diene Kjinja un diene Kjinjaschkjinja vetalst, waut ekj en Ägipten utjerecht, un miene Tieekjen, dee ekj unja an jedonen ha; un jie woaren weeten, daut ekj de Har sie. 3Doa jinjen Moses un Aaron nom Farao nenn un räden to am: Soo sajcht de Har, dee Gott de Hebräa: Woo lang west du die, ver mie nich deemootjen? Lot mien Volkj gonen, daut see mie deenen! 4Dan wan du die wäascht, mien Volkj gonen to loten, kjikj, soo well ekj morjen Heischrakjen en diene Jäajent brinjen; 5un dee woaren daut Launt bedakjen, daut maun daut Launt nich woat seenen kjennen; un see woaren daut Äwaje fräten, daut junt nom Hoagel äwajebläwen es, un woaren aule Beem fräten, dee junt oppem Flekj waussen; 6un see woaren diene Hiesa fellen un de Hiesa aul diene Kjnajchts un de Hiesa aule Ägipta, aus daut diene Vodasch un de Vodasch diene Vodasch nich jeseenen ha, von de Doag aun, doa see oppe Ieed jewast sent, bat opp disem Dach. Un hee dreid sikj om un jinkj vom Farao rut.

7Un de Kjnajchts vom Farao räden to am: Woo lang saul ons disa toom Faul sennen? Lot de Lied gonen, daut see däm Harn, äarem Gott, deenen! Erkjanst du noch nich, daut Ägipten too Grunt jeit? 8Un Moses un Aaron worden wada nom Farao jebrocht, un hee säd to an: Got han, deent däm Harn, junem Gott! Wäa aula sent daut, dee gonen sellen? 9Doa säd Moses: Met onse Junge un met onse Oole well wie gonen, met onse Säns un onse Dajchta, met onsem Kjlienvee un met onse Rinda well wie gonen; dan wie ha een Fast Gottes. 10Un hee säd to an: De Har es met junt, aus ekj junt un june Kjinja gonen lot! Paust opp, dan jie ha Beeset väa! 11Nich aulsoo! Got doch han, jie Mana, un deent däm Harn; dan daut es et, waut jie jesocht ha. Un maun juach an vom Farao rut.

12Un de Har säd to Moses: Strakj diene Haunt ut äwa daut Ägiptenlaunt wäajen de Heischrakjen, daut see äwa daut Ägiptenlaunt raufkomen un aulet Krut em Launt fräten, aules waut de Hoagel äwajeloten haft. 13Un Moses strakjt sien Stock ut äwa daut Ägiptenlaunt, un Gott fieed eenen Oostwint äwa daut Launt aun janem Dach un de gaunze Nacht. Aus et Zemorjes wort, doa juach de Oostwint de Heischrakjen häa. 14Un de Heischrakjen kaumen rauf äwa daut gaunze Ägiptenlaunt un leeten sikj enne gaunze Jäajent von Ägipten rauf, en jewaultje Menj; ver an sent nich soo väl jewast aus dise, un no an woaren nich soo väl sennen. 15Un see bedakjten daut gaunze Launt, soo daut et Launt vedunkelt wort; un see frauten aulet Krut em Launt un aule Frucht vonne Beem, dee de Hoagel äwajeloten haud; un daut bleew nuscht jreenet aune Beem äwa un aum Krut oppem Flekj em gaunzen Ägiptenlaunt.

16Un de Farao roopt schwind Moses un Aaron un säd: Ekj ha jesindicht jäajen däm Harn, junem Gott, un jäajen junt! 17Un nu vezei doch miene Sinden blooss dit Mol, un bedd däm Harn, junem Gott, daut hee blooss disen Doot von mie wajchnemt! 18Doa jinkj hee vom Farao rut un bedd däm Harn. 19Un de Har dreid däm Wint en eenen sea stoakjen Wastwint, dee hoof de Heischrakjen opp un schmeet dee em Schelpmäa. Daut bleef nich eene Heischrakj äwa enne Jäajent – en gaunz Ägipten. 20Un de Har vestokt Farao sien Hoat, un hee leet de Kjinja Israel nich gonen.

De näajende Ploag: Diestanis

21Un de Har räd too Moses: Strakj diene Haunt ut nom Himmel, daut eene Diestanis äwa daut Ägiptenlaunt kjemt, soo daut maun de Diestanis jriepen mucht. 22Un Moses strakjt siene Haunt ut nom Himmel; doa wia em gaunzen Ägiptenlaunt eene dichte Diestanis dree Doag lank. 23See sagen eena däm aundren nich, un kjeena stunt von sienem Plauz dree Doag lank opp; oba aule Kjinja Israel hauden Licht en äare Woninj.

24Un de Farao roopt Moses un säd: Got han, deent Gott; blooss jun Kjlienvee un june Rinda sellen trigj bliewen; uk june Kjinja muchten met junt gonen. 25Un Moses säd: Uk Schlachtopfa un Brauntopfa motst du en onse Henj jäwen, daut wie däm Harn, onsem Gott opfren. 26Soo mott uk ons Vee met ons gonen, nich eene Klau doaf trigj bliewen; dan doavon woa wie nämen, om däm Harn, onsem Gott, to deenen; jo, wie weeten nich, met waut wie Gott deenen sellen, bat wie doahan komen. 27Oba de Har vestokt daut Hoat vom Farao, un hee wull an nich gonen loten. 28Un de Farao säd to am: Go wajch von mie; heed die, daut du nich mea ver mienem Aunjesecht kjemst! Dan aun däm Dach, doa du mien Aunjesecht seenen woascht, woascht du stoawen. 29Un Moses säd: Du hast rajcht jerät, ekj woa dien Aunjesecht nich mea seenen.

Currently Selected:

2. Mose 10: PBJHF

Highlight

Copy

Compare