2. Mose 5
5
Moses un Aaron ver däm Farao
1Un nodäm jinkj Moses un Aaron nenn un räden toom Farao: Soo sajcht de Har, de Gott Israels: Lot mien Volkj gonen, daut see mie een Fast enne Wieste hoolen! 2Doa säd de Farao: Wäa es de Har, opp däm siene Stemm ekj hieren saul, Israel gonen to loten? Ekj kjan Gott nich, un woa uk Israel nich gonen loten. 3Un see säden: De Gott de Hebräa es ons bejäajent. Lot ons doch dree Doagesreisen wiet enne Wieste gonen un däm Harn, onsem Gott, opfren, daut hee ons nich schleit met de Past ooda met daut Schwieet. 4Un de Kjennich von Ägipten säd to an: Wuarom, Moses un Aaron, well jie daut Volkj von siene Oabeit loosmoaken? Got aun june Laustoabeit! 5Un de Farao säd: Kjikj, daut Laundesvolkj es väl, un jie wellen an von äare Laustoabeit fieren loten!
Israel woat noch dolla unjadrekjt
6Un de Farao befool aun däm seljen Dach de Volkjsdriewa un siene Väastona un säd: 7Jie sellen nich mea, aus bat nu, däm Volkj Stroo jäwen, om Tieejlen too strikjen; see sellen selfst hangonen un sikj Stroo saumlen. 8Un de Zol de Täjle, dee see bat nu jemoakt ha, sell jie an opplajen; jie sellen nuscht doaraun weinja moaken, dan see sent onwellich; doarom schrieen see un sajen: Wie wellen hangonen, wie wellen onsem Gott opfren! 9Maun moakt däm Deenst oppe Mana schwanda, daut see doamet too schaufen ha un nich achten opp faulsche Wieed.
10Un de Volkjsdriewa un siene Väastona jinjen rut un räden toom Volkj un säden: Soo sajcht de Farao: Ekj woa junt kjeen Stroo jäwen; 11got selfst han, holt junt Stroo, woa jie daut finjen; doch aun junem Deenst woat nuscht weinja jemoakt. 12Un daut Volkj vestreid sikj em gaunzen Ägiptenlaunt, om Stoppel too saumlen staut Stroo. 13Un de Driewa dreewen an un säden: Erfellt june Oabeit, daut Doageswoakj aun sienem Dach, krakjt soo, aus jie noch Stroo hauden! 14Un de Väastona de Kjinja Israel, dee de Aundriewa vom Farao äwa an jesat hauden, worden jeschloagen, endäm maun säd: Wuarom ha jie junen Sautz Täjle, soo jistren aus uk vondoag, nich jemoakt aus frieejoa?
15Doa jinjen de Väastona de Kjinja Israel nenn un schrieejen toom Farao un säden: Wuarom deist du diene Kjnajchts aulsoo? 16Stroo woat diene Kjnajchts nich jejäft, un maun sajcht too ons: Moakt Täjle! Un kjikj, diene Kjnajchts woaren jeschloagen, un daut es de Schult von dienem Volkj. 17Un hee säd: Jie sent onwellich, onwellich se jie! Doarom saj jie: Wie wellen hangonen, wie wellen däm Harn opfren. 18Un nu got han, oabeit! Un Stroo woat junt nich jejäft woaren, un de Zol de Täjle sell jie moaken.
19Doa sagen de Väastona de Kjinja Israel, daut et iebel met an stunt, wiels maun sajcht: Jie sellen nich weinja aun Täjle moaken: Daut Doageswoakj aun sienem Dach! 20Un see bejäajende Moses un Aaron, dee an entjäajen kaumen, aus see vom Farao rutkaumen. 21Un see säden to an: De Har kjikjt opp junt un recht, daut jie ons ver däm Farao stinkjent jemoakt ha un ver siene Kjnajchts, soo daut jie an daut Schwieet enne Haunt jejäft ha, ons omtobrinjen. 22Doa recht Moses sikj nom Harn un säd: Har, wuarom hast du soo iebel aun disem Volkj jedonen? Wuarom hast du mie jeschekjt? 23Dan von donn aus ekj nom Farao nennjegonen sie, om en dienen Nomen to räden, haft hee disem Volkj iebel jedonen, un du hast dien Volkj derchut nich jerat.
Currently Selected:
2. Mose 5: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.