2. Mose 34

Niee Jesazestoflen – De Har kjemt enne Wolkj rauf – De Har moakt eenen freschen Bunt

1Un de Har säd to Moses: Hak die 2 steenane Toflen ut aus de ieeschte, un ekj woa opp de Toflen de Wieed schriewen, dee oppe ieeschte Toflen wieren, dee du vebroaken hast. 2Un sie morjen reed, un go Zemorjes opp däm Boajch Sinai un sto doa selfst ver mie oppe Spetz vom Boajch. 3Un kjeena saul met die noppkomen, un kjeena saul jeseenen woaren opp däm gaunzen Boajch; soogoa Kjlienvee un Rinda sellen nich jäajen disem Boajch weiden. 4Un hee hakt 2 steenane Toflen ut aus de ieeschte; un Moses stunt tiedich Zemorjes opp un jinkj opp däm Boajch Sinai, soo aus de Har am befoolen haud, un neem de twee steenane Toflen en siene Haunt.

5Un de Har kjeem enne Wolkj rauf, un hee stunt doa selfst bie am un roopt däm Nomen Gottes ut. 6Un de Har jinkj ver sienem Aunjesecht vebie un roopt: Har, Har, El, boarmhoatich un jnädich, langsom toom Oaja un groot aun Jnod un Woarheit, 7dee Jnod bewoat opp 1000 han, dee Ojjerajchtichkjeit, Äwaträdunk un Sinden vezeit, – oba kjeenen faul helt hee fa schultloos däm Schuldjen, – dee de Ojjerajchtichkjeit de Vodasch bestroft aune Kjinja un Kjinjaschkjinja, aum dredden un aum vieeden Jlett. 8Un Moses bekjt sikj schwind bat oppe Ieed un bäd aun, 9un säd: Wan ekj doch en diene Uagen Jnod jefungen ha, Har, soo kjemt doch de Har en onse Medd – dan daut es een hoatnakjet Volkj – un vezei onse Ojjerajchtichkjeit un onse Sinden, un nemm ons toom Ieejentum aun. 10Un hee säd: Kjikj, ekj moak eenen Bunt: Ver dienem gaunzen Volkj well ekj Wunda doonen, dee oppe gaunze Ieed nich jedonen worden sent un unja de Nazionen; un daut gaunze Volkj, en dee äare Medd du best, saul daut Woakj Gottes seenen; dan furchtboa es, waut ekj met die doonen woa.

11Beacht, waut ekj die vondoag befäl. Kjikj, ekj well ver die vejoagen de Amorita un de Kanaanita un de Hetita un de Perisita un de Hewita un de Jebusita. 12Sie väasechtich, daut du nich eenen Bunt met de Laundesbewona moakst, wuahan du komen woascht, daut see die nich toom Faul en diene Medd woaren; 13sonda äare Aultoaren sell jie dolrieten un äare Biltstendasch vebräakjen un äare Ascherim utroden, – 14dan du saust nich eenen aundren Gott aunbäden; dan Gott, däm sien Nomen Iewaja es, es een iewaja Gott; – 15daut du nich met de Laundesbewona eenen Bunt moakst, un wan see äare Jetta nohuare un äare Jetta opfren, see die enloden, un du von äare Schlachtopfa atst, 16un du von äare Dajchta fa diene Säns nemst, un äare Dajchta äare Jetta nohuare un moaken, daut diene Säns äare Jetta nohuare. 17Du saust die kjeene jegotne Jetta moaken.

18Daut Fast de onjesuade Brood saust du hoolen; säwen Doag saust du Onjesuadet äten, aus ekj die befoolen ha, to bestemde Tiet em Moonat Abib; dan em Moonat Abib best du ut Ägipten rutjegonen.

19Aules, waut daut Muttalief derchbrakjt, es mient; un aul dien Vee, daut menlich jebuaren woat, daut Ieeschtjebuarne vom Rind- un Kjlienvee. 20Un daut Ieeschtjebuarne vom Äsel saust du leesen met eenem Laum; un wan du daut nich leest, soo brakj am daut Jenekj. Jiedren Ieeschtjebuarnen diene Säns saust du leesen. Un maun saul nich ladich ver mienem Aunjesecht komen.

21Sas Doag saust du oabeiden, oba aum säwenden Dach saust du ruen; enne Pläaj- un Arnttiet saust du ruen.

22Un daut Wäakjenfast, de ieeschte de Weitarnt, saust du hoolen; un daut Fast de Ensaumlunk biem Joaresenj.

23Dree Mol em Joa sellen aule diene Menliche ver däm Aunjesecht vom Harn, Jahwe, däm Gott Israels komen. 24Dan ekj woa de Nazionen ver die utroden un diene Jrensen wiet moaken; un kjeena woat dien Launt haben wellen, wan du noppjeist, om ver däm Aunjesecht det Harn, dienem Gott, dree Mol em Joa too komen.

25Du saust nich daut Bloot von mienem Schlachtopfa nich too Jesuadem opfren; un daut Schlachtopfa vom Passafast saul nich äwa Nacht bliewen bat Zemorjes.

26Daut ieeschte von dienem Launt saust du en daut Hus det Harn, dienem Gott, brinjen. Du saust een Bockje nich en siene Muttamalkj koaken.

27Un de Har räd too Moses: Schriew die dise Wieed opp; dan nom Enhault von dise Wieed ha ekj met die un met Israel eenen Bunt jemoakt. 28Un hee wia doa selfst bie däm Harn 40 Doag un 40 Nachten; hee aut kjeen Broot un drunk kjeen Wota. Un hee schreef opp de Toflen de Bundeswieed, de 10 Wieed.

29Un daut passieed, aus Moses vom Boajch Sinai raufkaum, – un de twee Zeichnis Toflen wieren en Moses siene Haunt, aus hee vom Boajch raufkaum, – doa wist Moses nich, daut de Hut von sienem Aunjesecht wia strohlend, wiels hee met am jerät haud. 30Un Aaron un aule Kjinja Israel kjikjten Moses aun, un kjikj, de Hut von sienem Aunjesecht dacht; un see ferchten sikj, am noda to komen. 31Un Moses roopt an too, un see dreiden sikj no am, Aaron un aule Bowaschten de Jemeent; un Moses räd met an. 32Un nodäm kaumen aule Kjinja Israel noda; un hee befool an aules, waut Gott oppem Boajch Sinai to am jerät haud. 33Un Moses hieed opp, met an to räden. Un hee haud eene Dakj opp sien Aunjesecht jelajcht. 34Un wan Moses ver däm Harn nenjinkj, om met am to räden, deed hee de Dakj auf, bat hee rutjinkj; un hee jinkj rut un räd to de Kjinja Israel, waut am befoolen wia; 35un de Kjinja Israel sagen Moses sien Aunjesecht, daut de Hut vom Aunjesecht strohlend wia; un Moses deed de Dakj wada opp sienem Aunjesecht nopp, bat hee nenjinkj, om met am to räden.

Currently Selected:

2. Mose 34: PBJHF

Highlight

Copy

Compare