2. Mose 32
32
Daut goldne Kaulf – Moses bedd ver däm Harn – daut Volkj woat bestroft
1Un daut Volkj sach, daut Moses vetrock, vom Boajch rauftokomen, doa vesaumeld sikj daut Volkj no Aaron, un see säden to am: Sto opp! moak ons eenen Gott, dee ver ons häa jeit! Dan dis Moses, dee Maun, dee ons ut däm Ägiptenlaunt rutjefieet haft, – wie weeten nich, waut met am passieet es. 2Un Aaron säd to an: Riet de goldne Rinj auf, dee enne Uaren june Frues un june Säns un june Dajchta sent, un brinjt dee no mie. 3Un daut Volkj reet sikj de goldne Rinj auf, dee en äare Uaren wieren, un brochten dee no Aaron. 4Un hee neem dee ut äare Haunt un muak doarut – met eenem Jreffel een jegotnet Kaulf. Un see säden: Daut es dien Gott, Israel, dee die ut däm Ägiptenlaunt rutjefieet haft. 5Un aus Aaron daut sach, bud hee eenen Aultoa fa am; un Aaron roopt ut un säd: Morjen es een Fast däm Harn! 6Un aum näakjsten Dach stunden see tiedich opp un opfaden Brauntopfa un brochten Dankopfa; un daut Volkj sad sikj dol, om to äten un to drinkjen, un see stunden opp, om sikj lostich too moaken.
7Doa säd de Har too Moses: Go, go rauf! Dan dien Volkj, daut du ut däm Ägiptenlaunt rutjefieet hast, haft sikj vedorwen. 8See sent schwind vom Wajch aufjekomen, däm ekj an befoolen ha; see ha sikj een jegotnet Kaulf jemoakt, un schmeeten sikj ver däm han un ha däm jeopfat un jesajcht: Daut es dien Gott, Israel, dee die ut däm Ägiptenlaunt rutjefieet haft. 9Un de Har säd to Moses: Ekj ha dit Volkj jeseenen, un kjikj, daut es een hoatnakjet Volkj; 10un nu lot mie, daut mien Oaja jäajen an entbrennt, un an venicht; oba die well ekj to eene groote Nazion moaken. 11Un Moses bedd ver däm Harn, sienem Gott, un säd: Wuarom, Har, sull dien Oaja entbrenne jäajen dien Volkj, daut du ut däm Ägiptenlaunt met groote Krauft un met ne stoakje Haunt rutjefieet hast? 12Wuarom sellen de Ägipta sajen: Toom Onjlekj haft hee an rutjefieet, om an enne Boaj omtobrinjen un an vom Ieedboddem to venichten? Drei die om von diene Zorngloot un lot die daut Iebel leet doonen jäajen dien Volkj. 13Jedenkj aun diene Kjnajchts Abraham, Isaak un Israel, dän du bie die selfst jeschwuaren hast, un hast to an jesajcht: Vemiere well ekj junen Somen aus de Stierns aum Himmel; un dit gaunze Launt, von däm ekj jerät ha, woa ekj junem Somen jäwen, daut see daut aus Oawgoot eewichlich besetten. 14Un daut Iebel deed däm Harn leet, von waut hee jerät haud, daut hee daut sienem Volkj doonen wull.
15Un Moses dreid sikj om un jinkj vom Boajch rauf, de twee Zeichnis Toflen en siene Haunt, Toflen, beschräwen aun beid Sieden: Opp dise un opp jane Sied wieren see beschräwen. 16Un de Toflen wieren daut Woakj Gottes, un de Schreft wia de Schreft Gottes, enngraviet enne Toflen. 17Un Josua hieed de Volkjs Stemm, aus see juchte, un hee säd to Moses: Kjrichsjeschrech es em Loaga! 18Un hee säd: Daut es nich de Loarm vom Siech un nich de Loarm de Jeschloagne; de Loarm von Wakjseljesang hia ekj.
19Un daut passieed, aus hee noda nom Loaga kaum un daut Kaulf un daut Reijendaunzen (eene Oat von Daunzen) sach, doa entbrend Moses sien Oaja, un schmeet de Toflen ut siene Henj un vebruak dee unjen aum Boajch. 20Un hee naum daut Kaulf, daut see jemoakt hauden, un vebrend daut em Fia un vemold daut, bat daut to Stoff wort; un hee streid daut oppem Wota un leet daut de Kjinja Israel drinkjen. 21Un Moses säd to Aaron: Waut haft die dit Volkj jedonen, daut du eene groote Sind äwa an jebrocht hast? 22Un Aaron säd: Daut entbrennt nich mienem Har sien Oaja! Du kjanst dit Volkj, daut et em Beesen es. 23Un see säden to mie: Moak ons eenen Gott, dee ver ons häa jeit; dan dis Moses, de Maun, dee ons ut däm Ägiptenlaunt rutjefieet haft, – wie weeten nich, waut met am passieet es. 24Un ekj säd to an: Wäa haft Golt? Dee riet sikj daut auf un jeff daut mie, un ekj schmeet daut em Fia, un doarut es dit Kaulf jeworden. 25Un Moses sach daut Volkj, daut et onen Täajel wia; dan Aaron haud an Täajelloos jemoakt, toom Spott unjre Jäajna. 26Un Moses stald sikj em Loagadooa un säd: Hiahäa, no mie, wäa fa däm Harn es! Un daut vesaumelden sikj no am aule Säns Levi. 27Un hee säd to an: Aulsoo sajcht de Har, de Gott Israels: Lajcht een jiedra sien Schwieet aun siene Lenden, got han un häa, vom Dooa nom Dooa em Loaga, un brinjt een jiedra sienen Brooda om un een jiedra sienen Frint un een jiedra sienen Noba. 28Un de Säns Levi deeden nom Wuat Moses; un daut follen aun janem Dach bie 3000 Maun ut däm Volkj. 29Un Moses säd: Felt vondoag june Henj fa däm Harn, jo, een jiedra es jäajen sienen Sän un jäajen sienen Brooda, om vondoag Säajen opp junt to brinjen.
30Un daut passieed aum aundren Dach, doa räd Moses toom Volkj: Jie ha eene groote Sind begonen; un nu well ekj nom Harn noppgonen, veleicht kaun ekj Veseenunk fa june Sinden doonen. 31Un Moses kaum trigj nom Harn un säd: Ach! Dit Volkj haft eene groote Sind begonen, un see ha sikj eenen Gott von Golt jemoakt. 32Un nu, wan du äare Sinden vezeien west! ... Wan oba nich, soo lasch doch mie ut dienem Buak, daut du jeschräwen hast. 33Un de Har säd to Moses: Wäa jäajen mie jesindicht haft, dän woa ekj ut mienem Buak utlaschen. 34Un nu go han, leid daut Volkj, wuahan ekj die jesajcht ha. Kjikj, mien Enjel woat ver die hangonen; un aum Dach miene Bestrofunk, doa woa ekj äare Sinden aun an strofen. 35Un de Har schluach daut Volkj, doaväa daut see daut Kaulf jemoakt, daut Aaron jemoakt haud.
Currently Selected:
2. Mose 32: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
