Liera 12

1Un denkj aun dienem Erschaufa enne Doag diene Jugenttiet, ea de schlajchte Doag komen, un de Joaren doatoo komen, von dee du sajen woascht: Ekj ha aun an kjeen Jefaulen; 2ea sikj de Sonn vedunkelt un daut Licht, un de Mon un de Stierns, un de Wolkjen nom Räajen wada komen; 3aun däm Dach, aun däm de Wajchtasch vom Hus zetren, un de kjraftje Mana sikj kjrellen, un de Molende (Frues) enne Mäl fieren, wiels see weinje jeworden sent, un see sent dunkel jeworden, dee derch de Fensta kjikjen, 4un de Däaren no de Gaussen veschlooten woaren; endäm daut Jeruzh de Mäl leisa woat, un hee oppsteit met de Stemm de Väajel, un leisa woaren aule sinjende Dajchta. 5See ha uk Angst fa de Aunboaj, un Schrakjnise sent opp däm Wajch; un de Mandelboom bläjt, un de Heischrakj schlapt sikj han, un de Opptietsmeddel sent wirkjungsloos. Dan de Mensch jeit han - no sienem eewjen Hus, un de Kloagende gonen omhäa opp de Gaussen; - 6ea de selwane Schnua veräten woat, un de goldne Tala veschloagen, un de Amma aune Kjwal vebroaken, un veschloagen woat daut Raut aum Borm; 7un de Stoff wada no de Ieed trigjjeit, soo aus hee jewast es, un de Jeist no Gott trigjjeit, dee am jejäft haft.

8Eitelkjeit de Eitelkjeite! Sajcht de Liera; aules es Eitelkjeit!

De Somm von de gaunze Lia: Gottesforcht

9Un buta däm, daut de Liera weis wia, lieed hee noch daut Volkj Erkjantnis un äwaläd un forscht, un schreef väl Spricha. 10De Liera socht aunjenäme Wieed too finjen; un daut Jeschräwne es rechtich, Wieed de Woarheit.

11De Wieed de Weise sent aus Hachel, un aus enjeschloagne Näajel de jesaumelde Spricha; see sent jejäft von eenem Hoad. 12Un äwajens, mien Sän, lot die woarnen: Daut väl Bieekja moaken es kjeen Enj, un väl Studieren es meedmoakent fa daut Lief. 13Daut Enj vom Gaunzen lot ons hieren: Forcht Gott un hool siene Jebooten; dan daut saul jiedra Mensch. 14Dan Gott woat jiedret Woakj, daut goot ooda bees es, en daut Jerecht äwa aulet Veborjne brinjen.

Currently Selected:

Liera 12: PBJHF

Highlight

Copy

Compare