អេសាយ 57
57
1មនុស្សសុចរិតវិនាសទៅដោយគ្មានអ្នកណាយកចិត្តទុកដាក់
មនុស្សស្មោះត្រង់ត្រូវបានដកចេញដោយគ្មានអ្នកណាយល់។
តាមពិត មនុស្សសុចរិតត្រូវបានដកចេញពីមហន្តរាយ
2ហើយចូលទៅក្នុងសេចក្ដីសុខសាន្ត;
អ្នកដែលដើរក្នុងភាពទៀងត្រង់របស់ខ្លួន
នឹងសម្រាកនៅលើគ្រែរបស់ខ្លួន។
ថ្កោលទោសអ្នកគោរពព្រះក្លែងក្លាយ
3“រីឯអ្នករាល់គ្នាជាកូនចៅរបស់មេធ្មប់
ជាពូជពង្សរបស់មនុស្សផិតក្បត់ និងស្រីពេស្យាអើយ
ចូរមកទីនេះចុះ!
4តើអ្នករាល់គ្នាចំអកឡកឡឺយដាក់អ្នកណា?
តើអ្នករាល់គ្នាហាមាត់
ហើយលៀនអណ្ដាតដាក់អ្នកណា?
តើអ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាកូននៃការបំពាន
ជាពូជពង្សនៃសេចក្ដីកុហកទេឬ?
5អ្នករាល់គ្នាជាអ្នកដែលស្រើបស្រាលនៅតាមដើមអូក
នៅក្រោមដើមឈើខៀវខ្ចីទាំងអស់
ជាអ្នកដែលសម្លាប់កូនក្មេងនៅតាមជ្រលងភ្នំ និងនៅក្រោមប្រឡោះផ្ទាំងថ្ម។
6ថ្ម#57:6 ថ្ម―ជាពាក្យជំនួយ។រលីងនៅកណ្ដាលជ្រលងភ្នំជាចំណែករបស់អ្នក
ថ្មទាំងនោះជាវាសនារបស់អ្នក! មែនហើយ អ្នកបានច្រូចតង្វាយច្រូច
ព្រមទាំងថ្វាយតង្វាយធញ្ញជាតិដល់ថ្មទាំងនោះផង។
តើឲ្យយើងបានកម្សាន្តចិត្តដោយការទាំងនេះឬ?
7អ្នកបានដាក់គ្រែរបស់អ្នកនៅលើភ្នំខ្ពស់ និងស្កឹមស្កៃ
ក៏បានឡើងទៅទីនោះដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជាដែរ។
8អ្នកបានតម្កល់រូបតំណាងរបស់អ្នកនៅខាងក្រោយទ្វារ និងសសរទ្វារ។
អ្នកបានប្រាសចាកពីយើង ក៏សម្រាតខ្លួន
ហើយឡើងទៅធ្វើឲ្យគ្រែរបស់ខ្លួនធំទូលាយ;
អ្នកបានតាំងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយពួកគេសម្រាប់ខ្លួនអ្នក
ក៏ស្រឡាញ់គ្រែរបស់ពួកគេ
ព្រមទាំងសម្លឹងមើលភាពអាក្រាត#57:8 ភាពអាក្រាត―ន័យត្រង់គឺ “ដៃ”។ផង។
9អ្នកបានទៅគាល់ព្រះម៉ូឡុក#57:9 ព្រះម៉ូឡុក―ឬ “ស្ដេច”។ជាមួយប្រេង
ហើយបានបង្កើនទឹកអប់របស់អ្នក
ក៏បានចាត់ទូតរបស់អ្នកឲ្យទៅទីឆ្ងាយ
គឺឲ្យគេចុះទៅរហូតដល់ស្ថានមនុស្សស្លាប់។
10អ្នកបានអស់កម្លាំងដោយដំណើរវែងឆ្ងាយរបស់អ្នក
ប៉ុន្តែអ្នកមិនបានពោលថា: ‘អស់សង្ឃឹមហើយ!’ នោះទេ
អ្នកបានរកឃើញការបន្តកម្លាំង#57:10 កម្លាំង―ន័យត្រង់គឺ “ដៃ”។ សូមមើល 《អេសាយ》 57:8។ជាថ្មី
ដូច្នេះបានជាអ្នកមិនបានចុះខ្សោយឡើយ។
11តើអ្នកបានភិតភ័យ និងខ្លាចអ្នកណា
បានជាអ្នកកុហក ហើយមិនបាននឹកចាំអំពីយើង
ក៏មិនបានយកចិត្តទុកដាក់ដូច្នេះ?
តើយើងមិនបាននៅស្ងៀមជាយូរមកហើយទេឬ
បានជាអ្នកមិនកោតខ្លាចយើង?
12យើងនឹងលាតត្រដាងអ្វីដែលអ្នកហៅថា ‘ភាពសុចរិត’
និងទង្វើរបស់អ្នក ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាប្រយោជន៍ដល់អ្នកទេ!
13កាលណាអ្នកស្រែកយំ ចូរឲ្យអ្វីដែលអ្នកបានប្រមូលទុក រំដោះអ្នកចុះ!
ប៉ុន្តែខ្យល់នឹងផាត់ពួកវាទៅទាំងអស់
ខ្យល់ដង្ហើមនឹងយកពួកវាទៅ
រីឯអ្នកដែលជ្រកកោនក្នុងយើងវិញ
នឹងទទួលទឹកដីជាមរតក
ហើយកាន់កាប់ភ្នំដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង”។
ការប្រោសឲ្យជា និងសេចក្ដីសុខសាន្ត
14ព្រះយេហូវ៉ាមានបន្ទូលថា៖
“សង់ឡើង! សង់ឡើង! ចូររៀបចំផ្លូវ!
ចូរយកសេចក្ដីបណ្ដាលឲ្យជំពប់ដួលចេញពីផ្លូវរបស់ប្រជារាស្ត្រយើង!”។
15ដ្បិតអង្គដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងដ៏ឧត្ដុង្គឧត្ដម ជាព្រះអង្គដែលគង់នៅអស់កល្ប
ដែលព្រះអង្គមានព្រះនាមថាវិសុទ្ធ ព្រះអង្គមានបន្ទូលដូច្នេះថា៖
“យើងនៅស្ថានដ៏ខ្ពស់ និងវិសុទ្ធ
ក៏នៅជាមួយអ្នកដែលមានវិប្បដិសារី និងរាបទាបខាងឯវិញ្ញាណ
ដើម្បីស្ដារវិញ្ញាណរបស់មនុស្សរាបទាបឡើងវិញ
ហើយស្ដារចិត្តរបស់មនុស្សមានវិប្បដិសារីឡើងវិញ។
16ដ្បិតយើងមិនតតាំងជារៀងរហូតទេ
ក៏មិនខឹងជាដរាបដែរ
ក្រែងលោវិញ្ញាណរបស់មនុស្សជាខ្យល់ដង្ហើម
ដែលយើងបានបង្កើត បានចុះខ្សោយនៅមុខយើង។
17យើងបានខឹង ហើយវាយគេ ដោយព្រោះសេចក្ដីទុច្ចរិតនៃភាពលោភលន់របស់គេ;
យើងបានលាក់ខ្លួន ហើយខឹង
ប៉ុន្តែគេទៅមុខក្នុងការបកក្រោយតាមអំពើចិត្ត។
18យើងបានឃើញផ្លូវរបស់គេ ប៉ុន្តែយើងនឹងប្រោសគេឲ្យជា;
យើងនឹងនាំផ្លូវគេ ហើយធ្វើឲ្យមានការកម្សាន្តចិត្តឡើងវិញដល់គេ
និងដល់អ្នកកាន់ទុក្ខរបស់គេ
19ព្រមទាំងធ្វើឲ្យគេបង្កើតផលផ្លែនៃបបូរមាត់ថា:
‘សេចក្ដីសុខសាន្ត! សូមឲ្យមានសេចក្ដីសុខសាន្តដល់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយ
និងដល់អ្នកដែលនៅជិត!’។
យើងនឹងប្រោសគេឲ្យជា”។ ព្រះយេហូវ៉ាបានមានបន្ទូលដូច្នេះហើយ។
20ប៉ុន្តែមនុស្សអាក្រក់
ប្រៀបដូចជាសមុទ្រដែលរំជួលចុះឡើង គឺមិនអាចនៅស្ងៀមបានឡើយ
ទឹករបស់វាកូរល្បាប់ និងភក់ឡើង។
21ព្រះរបស់ខ្ញុំមានបន្ទូលថា៖
“គ្មានសេចក្ដីសុខសាន្តសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់ឡើយ”៕
Currently Selected:
អេសាយ 57: GKHB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
GLOBAL KHMER BIBLE©
Copyright © 2023 by Global Bible Initiative
