یوهَنّا 1
HPKB

یوهَنّا 1

1
گال انسان بوت
1بُنگێجا،#1‏:1 بُنگێج، بزان بِندات، شُرو. چه اَزل، گال#1‏:1 گال، بزان هبر، کلمه، لَبز. هست‌اَت. گال گۆن هُدایا گۆن اَت و گال هُدائے جند اَت. 2چه اَزلا، گال گۆن هُدایا اَت. 3سجّهێن چیزّ چه گالا جۆڑ بوتنت و چه اے جۆڑ بوتگێنان، بے گالا هچ چیزّے جۆڑ نبوت. 4هستی و زِند چه هماییا پێدا بوت و زِند، مردمانی نور و رُژن اَت. 5رُژن، تهارۆکیا دْرپشیت#1‏:5 دْرپشگ، بزان شهم جنَگ، رُژنا بئیگ، جلشکگ. و تهارۆکیا، رُژن هچبر زانت نکرتگ و پرۆش نداتگ.#1‏:5 بزان تهارۆکی رُژنا پرۆش داتَ نکنت.
6یَهیا نامێن مردے پێدا بوت که هُدائے راه داتگێن اَت. 7آ آتک که شاهد ببیت و په هما رُژنا گواهی بدنت، تانکه سجّهێن مردم چه آییئے گواهیا ایمان بیارنت. 8آ وت هما رُژن نه‌اَت، بله آتک تان په رُژنا گواهی بدنت. 9هما راستێن رُژن، که په سجّهێن مردمان رُژناییَ کاریت، نون مان جهانا آیَگی اَت. 10آ مان جهانا اَت و هُدایا جهان چه هماییا جۆڑێنتگ‌اَت، بله جهانا آ پَجّاه نئیاورت. 11آ وتی مهلوکئے نیاما#1‏:11 نیاما، بزان میانا، درنیاما، تها، تۆکا. آتک و مهلوکا نمَنِّت. 12بله هما مردمان که باورَ کرت و مَنِّت، آییا اے هَکّ و اِهتیار داتنت که هُدائے چُکّ ببنت، بزان هما که آییئے نامئے سرا ایمانِشَ آورت. 13آ، نه چه هۆنا پێدا بوتنت و نه چه جسمانی واهگان و نه چه انسانی لۆٹان، چه هُدایا پێدا بوتنت.
14گال انسان بوت و مئے نیاما جاگه‌ای کرت. ما آییئے شان و شئوکت دیست، شان و شئوکتے که پتئے یکّێن چُکّئیگ اِنت، هما چُکّ که چه رهمت و راستیا پُرّ اِنت. 15یَهیا په آییا گواهیَ دنت، گوانکَ#1‏:15 گوانک، بزان بُرزێن تئوار. جنت و گوَشیت: «اِش اِنت هما کَس که آییئے بارئوا من گوَشتگ: چه من و رَندَ کئیت، بله چه من مستر و دێماتر اِنت. چیا که چه من پێسرا بوتگ.» 16ما سجّهێنان چه آییئے پُرمِهرێن رهمتئے سئوگاتا مُدام برکت گپتگ. 17اے راست اِنت که تئورات چه موسّایا مارا بَکشگ بوتگ، بله رهمت و راستی، چه ایسّا مَسیها په ما آتک و سر بوت. 18کَسّا هچبر هُدا ندیستگ، بله هما یکدانگێن چُکّ که وت هُدا اِنت و پتئے اَمبازا اِنت، هماییا هُدا پَجّارێنتگ.
پاکشۆدۆکێن یَهیائے گواهی
19‏-20وهدے اورْشَلیمئے شهرئے یَهودیان وتی لهتێن دینی پێشوا و لاویئے کَبیلهئے مردم یَهیائے کِرّا رئوان دات که جُست بگرنت: «تئو کئے ائے؟» آییا اِنکار نکرت، تچک و په راستی گواهی دات و گوَشتی: «من مَسیه نه‌آن.» 21آیان جُست کرت: «تئو اِلیاس ائے؟» گوَشتی: «نه.» گوَشتِش: «گڑا تئو هما واده داتگێن نبی ائے؟» گوَشتی: «نه.» 22جُستِش کرت: «اَچه، تئو کئے ائے؟ ما باید اِنت په آیان پَسّئوے#1‏:22 پَسّئو، بزان جواب. ببرێن گۆن که مارا رئوانِش داتگ. وتی بارئوا چے گوَشئے؟» 23آییا چه اِشئیا نبیئے کئولا گوَشت: «من هما تئوار آن که مان گیابانا گوانکَ جنت و گوَشیت، هُداوندئے راها راست و تچک کنێت.»#1‏:23 اِشئیا نبیئے کتاب، بَهر 40، بَند 3.
24چه اے رئوان داتگێن کاسِدان لهتێن پَریسی اتنت. 25جُستِش کرت: «اگن تئو نه مَسیه ائے و نه اِلیاس ائے و نه هما نبی، گڑا په چے پاکشۆدیَ دئیئے؟» 26یَهیایا آیانی پَسّئوا گوَشت: «من گۆن آپا پاکشۆدیَ دئیان، بله کَسێا شمئے نیاما جاه جتگ#1‏:26 جاه جنَگ، بزان چه وتی جاها اَناگتێن پاد آیگ، اَربی و پارسیا «قیام، رستاخیز». که شما آییا نزانێت. 27آ چه من و رَندَ کئیت و من آییئے کئوشبندانی بۆجگئے لاهک هم نه‌آن.» 28اے کار اُرْدُنئے کئورئے آ دستا، بئیت‌اَنیایا بوت، هما جاگها که یَهیایا مردم پاکشۆدیَ داتنت.#1‏:28 اے یَهیا اَت که پاکشۆدیَ داتی.
هُدائے گوَرانڈ
29اے دگه رۆچا، وهدے یَهیایا ایسّا دیست که دێم په آییا پێداک اِنت، گوَشتی: «بچارێت! اِش اِنت هُدائے هما گوَرانڈ که جهانئے گناهان دورَ کنت. 30اِش اِنت هما کَس که آییئے بارئوا من گوَشتگ: ‹چه من و رَندَ کئیت بله چه من مستر و دێماتر اِنت، چیا که چه من پێسرا بوتگ.› 31من وت پَجّاه نئیاورت، بله گۆن آپا مردمانی پاکشۆدی دئیگا آتکان تانکه اے ڈئولا آ په بنی اِسراییلیان زانگ و پَدّر#1‏:31 پَدّر، بزان زاهر، آشکار. کنگ ببیت.»
32یَهیایا وتی گواهی اے پئیما دێما برت: «من هُدائے روه دیست که کپۆتێئے دْرۆشما#1‏:32 دْرۆشم، بزان شکل. چه آسمانا اێر آتک و آییئے سرا نِشت. 33من آ نزانت، بله هما کَسا که منا رئوان دات تان گۆن آپا پاکشۆدی بدئیان، گوَشتگ‌اَتی: ‹وهدے تئو دیست روه کَسێئے سرا اێر بیئیت و بنندیت، بزان آ هما کَس اِنت که گۆن هُدائے پاکێن روها#1‏:33 هُدائے پاکێن روه، بزان روه‌اُلکُدُس. پاکشۆدیَ دنت.› 34من اے چیزّ دیستگ و گواهیَ دئیان که آ هُدائے چُکّ اِنت.»
ایسّائے ائولی مرید
35اے دگه رۆچا، یَهیا گۆن وتی دو مریدا اۆشتاتگ‌اَت. 36وهدے یَهیایا ایسّا دیست که چه اۆدا گوَزگا اِنت گوَشتی: «اِش اِنت هُدائے گوَرانڈ37آ دوێن مریدان اے هبر اِشکت و ایسّائے رَندا رئوان بوتنت. 38ایسّایا چَکّ تَرّێنت و هر دوێنی دیستنت که آییئے رَندا آیگا اَنت. جُستی کرت: «شما چے لۆٹێت؟» گوَشتِش: «رَبّی!» بزان: او استاد! «تئیی جاگه کجا اِنت؟» 39گوَشتی: «بیاێت و بچارێت!» گڑا آ دوێن شتنت و دیستِش که کجا نِشتگ و رۆچئے پَشت کپتگێن بهرا هماییئے کِرّا منتنت. بێگاهئے وهد اَت.#1‏:39 اَسلیگێن یونانی نبشتانکَ گوَشیت: «دهمی ساهت»، بزان بێگاهئے چارا. یَهودیانی رۆچئے هساب، ساهت سُهبئے شَشا بُنگێجَ بوت.
40یَهیائے هبرانی اِشکنگا رَند، چه اے دوێنان که ایسّائے رَندِش گپت و شتنت، یکّے شَمون پِتْرُسئے برات، اَنْدْریاس اَت. 41آییا پێسرا وتی برات شَمون ودی کرت و گوَشتی: «ما مَسیه در گێتک.» 42رَندا، آییا شَمون ایسّائے کِرّا برت. ایسّایا شَمون چارت و گوَشتی: «تئو شَمون، یوهَنّائے چُکّ ائے. بله نون تئیی نام کئیپا بیت.» کئیپائے مانا پِتْرُس، بزان تَلار اِنت.
پیلیپُس و نَتْناییل
43اے دگه رۆچا، وهدے ایسّایا وتی دلا گوَشت که جَلیلئے دَمگا برئوت، پیلیپُسی در گێتک و گوَشتی: «منی رَندگیریا بکن.» 44پیلیپُس هم، پِتْرُس و اَنْدْریاسئے ڈئولا، چه بئیت‌سئیدائے شهرئے مردمان اَت. 45پیلیپُس هم شت و نَتْناییلی شۆهاز کرت و گوَشتی: «ما هما کَس دیستگ و در گێتکگ که موسّایا تئوراتئے تها آییئے مستاگ داتگ و آ دگه نبیان هم آییئے بارئوا گوَشتگ. آ ایسّا ناسِری، ایسُّپئے چُکّ اِنت.» 46نَتْناییلا گۆن آییا گوَشت: «چه ناسِرَها هم شَرّێن چیزّے در کپتَ کنت؟» پیلیپُسا گوَشت: «بیا و بچار!» 47وهدے ایسّایا نَتْناییل دیست که دێم په آییا پێداک اِنت، گوَشتی: «اے تچکێن بنی اِسراییلیے که دلا هچ پئیمێن مَندر#1‏:47 مَندر، بزان رِپک، سازش، پچلی. و رِپکے مان نێست.» 48نَتْناییلا جُست کرت: «تئو منا چه کجا زانئے؟» ایسّایا آییئے پَسّئوا گوَشت: «چه آ وهدا پێسر که پیلیپُسا ترا تئوار کرت، من ترا هما وهدا دیست که اِنجیرئے درچکئے چێرا اتئے.» 49نَتْناییلا گوَشت: «او استاد! تئو هُدائے چُکّ ائے، تئو اِسراییلئے بادشاه ائے.» 50ایسّایا پَسّئو دات: «پمێشکا ایمانِت آورت که من گوَشت: ‹ترا اِنجیرئے درچکئے چێرا دیستگُن›. چه اے چیزّان مسترێنَ گندئے.» 51گڑا گۆن آییا گوَشتی: «شمارا راستێنَ گوَشان، دێمترا آسمانا پَچَ گندێت و هُدائے پرێشتگ دێم په انسانئے چُکّا،#1‏:51 دانیال نبیا اے پِرنام په یک هَستیێا کار بستگ که آ چه آسمانا کئیت. ایسّا مَسیها اے پِرنام په وت زرتگ تان مردم بزاننت که آ چه آسمانا آتکگ و هما واده داتگێن مَسیه اِنت. که من آن، جَهل و بُرزَ کاینت و رئونت.»