پر سڀاڳا آهن اهي ماڻهو
جن جي توڪل خداوند تي آهي،
۽ جن جي اميد آسرو خداوند ئي آهي.
اهي انهيءَ وڻ وانگر ٿيندا،
جيڪو نديءَ جي ڀرسان پوکيل هجي،
۽ جنهن جون پاڙون هيٺ پاڻيءَ تائين ٿيون پهچن.
ان کي گرميءَ جي اچڻ جو ڪوبہ خوف نہ هوندو آهي،
انهيءَ جا پن سدائين ساوا رهندا آهن.
اهو سدائين ميوو ڏيندو رهندو آهي،
سو خشڪ ساليءَ ۾ بہ انهيءَ کي ڪا ڳڻتي نہ هوندي آهي.“
