Những câu Kinh Thánh phổ biến từ اِنجیلِ لوقا 14

Chia sẻ

«هر کی می وَر بییَه و خودِشه پیَر و مآر، زَن و وَچِه، اَداش و خاخُر و حتّی خودشه جانِ جی نفرت نِدارِه، نَتَّنِه می شاگِرد هَبو.

هرکی خودِشه صَلیبِ خودِشه دوش نَکِشِه و می دُمّال نیِه، نَتَّنِه می شاگِرد هَبو.

چون هر کی خودِش رهِ گَته هَکونه، کوچِک بونه، وَ هر کی خودِش رِه فروتَن هَکونه، سَربُلَن بونه.»

هَمینجور، هیچکدام شیمی جی تا تمام خودِشِ دارائی جی دَس نَکِشِه، نَتَّنِه می شاگِرد هَبو.

کُدام ایتا از شُما دَرِه که بِخواد ایتا بُرج بِسازِه و اوَّل نَنیشه اونه خَرجِ حِساب نَکُنه و بَینِه تانهِ اونِهِ تَکمیل هَکونه یا نه؟ چون اگه اونه بُنوارِ بِسازِه وَلی بَنا رِه تَکمیل نَکُنِه، هر کی بِینِه اونه مَسخَرِه کانه، گونه: ”این آدَم ایتا بَنایِ بِساتَنِ شِروع هَکُردِه، وَلی نَتَّنِسِّه اونِه تَمام هَکُنِه.“‌

وَلی وَختی دَعوَتی دَنی، فَقیران و چُلاقان و شَلان و کوران رِه دَعوَت هَکُن که تو بَرکت گیرنی، چونکه اوشان چیزی نِدارَن که دَر عوَض تِرِه هَدَن، وَ تو تی اَجرِ صالِحانِ قیامتِ دِلِه گیرنی.»

«نَمَک خوبِ، وَلی اَگه نَمَک خودشه فایده رِه از دَس هَدِه، چِطور شَئنِه اونِ باز هَم شور هَکُردَن؟ دِ اِستِفادِه ایی نِداره، نه زَمینِ به دَرد خارنِه و نه شَئنِه کود هَکوردَن؛ بلکه اونِه دور ریزِنَن. هر کی گوشِ شِنَوا دَاره بِشنوئهِ!»