Những câu Kinh Thánh phổ biến từ پولُسئے کاگد په رومیان 8

Chia sẻ

ما زانێن، هُدا سجّهێن چیزّان په وتی دۆست دارۆکانی شَرّیا کارَ بندیت، په همایان که هُدائے اِرادهئے هسابا گْوانک جنَگ بوتگ‌اَنت.

من دِلجم آن که نه مَرک، نه زِند، نه پرێشتگ، نه هُکمران، نه انّوگێن و نه آیۆکێن چیزّ، نه واک و زۆر، نه بُرزی، نه جَهلی و نه سجّهێن جهانئے دگه چیزّے مارا چه هُدائے هما مِهرا جتا کرتَ کنت که چه مئے هُداوندێن ایسّا مَسیها مارا رسیت.

همے پئیما پاکێن روه مئے نِزۆریانی تها مارا کُمکَّ کنت، چێا که ما نزانێن چۆن و په کجام چیزّان دْوا بکنێن، بله پاکێن روهئے جِند گۆن اَنچێن نالگان مئے وکیلیا کنت که بئیان کنگَ نبنت.

اے چیزّانی بارئوا چے بگوَشێن؟ اگن هُدا گۆن ما گۆن اِنت، کئے مئے دژمن بوتَ کنت؟

نون په هما مردمان هچّ مئیارباریے نێست که ایسّا مَسیهئیگ اَنت.

هما پِگر و هئیال که آییئے مهار گُنهکارێن تَب و سَرِشتئے دستا اِنت، آییئے آسَر مَرک اِنت، بله هما پِگر و هئیال که آییئے مهار پاکێن روهئے دستا اِنت، آییئے آسَر زِندمان و اێمنی اِنت.

اِنّه، مارا اے سجّهێن چیزّانی تها چه هماییئے برکتا مزنێن کامیابیے رسیت که گۆن ما مِهری کرتگ.

منی نِزّا، اے زمانگئے سکّی و سۆری، هما شان و شئوکتئے دێما هچّ نه‌اَنت که په ما زاهر بئیگی اِنت.

کئے مارا چه ایسّا مَسیهئے مِهرا جتا کرتَ کنت؟ سکّی و سۆری یا تکلیپی یا آزار یا ڈُکّال یا دِرته‌پُچّی یا هَتَر یا زَهم؟

آ که مئے دلا پَٹّیت، پاکێن روهئے پِگر و هئیالانَ زانت، چێا که پاکێن روه گۆن هُدائے واهگ و رَزایا پَلگارتگێنانی وکیلیا کنت.

آ سجّهێن مردم هُدائے چُکّ اَنت که هُدائے روه آیانی رَهشۆن اِنت.

آ که گُنهکارێن تَب و سَرِشتئے راها زورنت، هما چیزّانی هئیالا بنت که آیانی تَب و سَرِشتَ لۆٹیت، بله آ که پاکێن روهئے راها زورنت، هما چیزّانی هئیالا بنت که پاکێن روهِشَ لۆٹیت.

آییا که وتی چُکّئے پرواه هم نداشت و په ما سجّهێنان چه آییا سر گوَست، گۆن چُکّا هئوار، آ دگه سجّهێن چیزّان چۆن مارا ندنت؟

پاکێن روهئے جِند گۆن مئے اَرواها هۆر گواهیَ دنت که ما هُدائے چُکّ اێن. نون اگن ما هُدائے چُکّ اێن، گڑا میراس هم برێن، چه هُدایا میراسَ برێن و هما میراس که مَسیها رسیت، ما آ میراسا شریکدار اێن. البت شرت اِش اِنت که ما آییئے سکّی و سۆریان شریکدار ببێن. اے ڈئولا آییئے شان و شئوکتا هم شریکدارَ بێن.

هما پِگر و هئیال که مهاری گُنهکارێن تَب و سَرِشتئے دستا اِنت، هُدائے دژمن اِنت. آ وتا هُدائے شَریَتئے دستا ندنت، چۆ کرت هم نکنت.

چێا که سجّهێن جهان په بێسَبری ودارا اِنت که هُدا وتی چُکّانی شان و شئوکتا زاهر بکنت.

ما زانێن که سجّهێن جهان اَنگت چه چِلّگیئے دردان نارَگ و آه کشّگا اِنت.