I Versetti Biblici più popolari da Ioan Marc 10

Condividi

Y deg wedi clywed hyn, á sòrasant wrth Iago ac Ioan. Ond Iesu gwedi eu galw hwynt yn nghyd, á ddywedodd wrthynt, Gwyddoch bod y rhai à gyfrifir yn dywysogion y cenedloedd yn tra‐arglwyddiaethu arnynt; a’u mawrion hwynt yn tra‐awdurdodi arnynt; ond nid felly y bydd yn eich plith chwi. Yn y gwrthwyneb; pwybynag á fỳno fod yn fawr yn eich plith chwi, á fydd yn weinidog i chwi; a phwybynag á fỳno fod yn bènaf, á fydd yn was i bawb. Canys hyd yn nod Mab y Dyn ni ddaeth i gael ei wasanaethu, ond i wasanaethu, ac i roddi ei einioes yn bridwerth dros lawer.

Yna Iesu, gwedi edrych o’i amgylch, á ddywedodd wrth ei ddysgyblion, Mòr anhawdd yw i’r rhai goludog fyned i fewn i deyrnas Duw! Y dysgyblion á sỳnasant wrth ei eiriau ef; ond Iesu á atebodd drachefn, ac á ddywedodd wrthynt, O blant, mòr anhawdd yw i’r rhai à ymddiriedant mewn golud, fyned i fewn i deyrnas Duw! Wrth hyn hwy á sỳnasant yn fwy fyth, ac á ddywedasant y naill wrth y llall, Pwy, gàn hyny, á all fod yn gadwedig? Iesu gwedi edrych arnynt, á ddywedodd, I ddynion annichon yw, ond nid i Dduw; canys i Dduw pob peth sy ddichonadwy.

Yna y daethant i Iericho. Gwedi hyny, fel yr oedd efe yn ymadael oddyno, gyda ’i ddysgyblion, a thyrfa fawr, Bartimëus ddall, mab Timëus, yr hwn á eisteddai wrth ymyl y ffordd yn cardota, gwedi clywed mai Iesu y Nasarethiad oedd, á lefodd, gàn ddywedyd, Iesu, mab Dafydd, tosturia wrthyf! Llawer á’i dwrdiasant ef i dewi, ond efe á lefodd yn uwch o lawer, Mab Dafydd, tosturia wrthyf! Iesu á safodd, ac á archodd iddynt ei alw ef. Yn ganlynol hwy á alwasant y dall, gàn ddywedyd wrtho, Cymer galon; cyfod, y mae efe yn dy alw di. Yna gwedi taflu ei fantell ymaith, efe á neidiodd i fyny, ac á aeth at Iesu. Iesu gàn ei gyfarch ef, a ddywedodd, Beth á fỳni di i mi ei wneuthur i ti? Rabboni, atebai y dall, rhoddi i mi fy ngolwg. Iesu á ddywedodd wrtho, Dos; dy ffydd á’th iachâodd. Yn y fàn efe á gafodd ei olwg, ac á ddylynodd Iesu àr y ffordd

A daeth rhyw Phariseaid, y rhai, èr ei brofi, a ofynasant iddo, Ai cyfreithlawn i ŵr ysgaru ei wraig? Yntau gàn ateb, á ddywedodd wrthynt, Pa orchymyn á roddes Moses i chwi àr y mater hwn? Hwythau á atebasant, Moses á ganiataodd i ni ysgrifenu iddi lythyr ysgar, a’i gollwng hi ymaith. Iesu gàn ateb, á ddywedodd wrthynt, O herwydd eich tuedd anhydrin y rhoddes Moses i chwi y caniatâad hwn. Ond o’r dechreuad, àr y crëad, yn wryw a benyw y gwnaeth Duw hwynt. O herwydd hyn y gad dyn ei dad a’i fam, ac y glŷn wrth ei wraig, a hwy ill dau fyddant un cnawd. Nid ydynt, gàn hyny, mwy yn ddau, ond un cnawd. Y peth, gàn hyny, á gyssylltodd Duw, na wahaned dyn.

Fel yr oedd efe yn myned allan i’r ffordd, daeth un ato dàn redeg, yr hwn, gàn ostwng àr ei liniau, á ofynodd iddo, Athraw da, pa beth sy raid i mi ei wneuthur, fel yr etifeddwyf fywyd tragwyddol? Iesu á atebodd, Paham y gelwi fi yn dda? Duw yn unig sy dda. A wyddost ti y gorchymynion? Na wna odineb; na lofruddia; na ladrata; na chamdystiolaetha; na chamgolleda; anrhydedda dy dad a’th fam. Y llall á atebodd, Rabbi, mi á gedwais y rhai hyn oll o’m plentyndod. Iesu, gwedi edrych arno, á’i hoffodd ef, ac á ddywedodd wrtho, Yr wyt, ti, èr hyny, yn ddiffygiol mewn un peth. Dos, gwerth yr hyn oll sy genyt, a dyro y gwerth i’r tylodion, a thi á gai drysor yn y nef; yna dyred a chanlyn fi, gàn ddwyn y groes. Yntau á bruddâodd wrth yr atebiad hwn, ac á aeth ymaith yn athrist; oblegid yr oedd ganddo feddiannau lawer.

Yna y daethant i Iericho. Gwedi hyny, fel yr oedd efe yn ymadael oddyno, gyda ’i ddysgyblion, a thyrfa fawr, Bartimëus ddall, mab Timëus, yr hwn á eisteddai wrth ymyl y ffordd yn cardota, gwedi clywed mai Iesu y Nasarethiad oedd, á lefodd, gàn ddywedyd, Iesu, mab Dafydd, tosturia wrthyf! Llawer á’i dwrdiasant ef i dewi, ond efe á lefodd yn uwch o lawer, Mab Dafydd, tosturia wrthyf! Iesu á safodd, ac á archodd iddynt ei alw ef. Yn ganlynol hwy á alwasant y dall, gàn ddywedyd wrtho, Cymer galon; cyfod, y mae efe yn dy alw di. Yna gwedi taflu ei fantell ymaith, efe á neidiodd i fyny, ac á aeth at Iesu. Iesu gàn ei gyfarch ef, a ddywedodd, Beth á fỳni di i mi ei wneuthur i ti? Rabboni, atebai y dall, rhoddi i mi fy ngolwg. Iesu á ddywedodd wrtho, Dos; dy ffydd á’th iachâodd. Yn y fàn efe á gafodd ei olwg, ac á ddylynodd Iesu àr y ffordd

Y deg wedi clywed hyn, á sòrasant wrth Iago ac Ioan. Ond Iesu gwedi eu galw hwynt yn nghyd, á ddywedodd wrthynt, Gwyddoch bod y rhai à gyfrifir yn dywysogion y cenedloedd yn tra‐arglwyddiaethu arnynt; a’u mawrion hwynt yn tra‐awdurdodi arnynt; ond nid felly y bydd yn eich plith chwi. Yn y gwrthwyneb; pwybynag á fỳno fod yn fawr yn eich plith chwi, á fydd yn weinidog i chwi; a phwybynag á fỳno fod yn bènaf, á fydd yn was i bawb. Canys hyd yn nod Mab y Dyn ni ddaeth i gael ei wasanaethu, ond i wasanaethu, ac i roddi ei einioes yn bridwerth dros lawer.

Yna y dygasant blant ato, fel y cyfhyrddai â hwynt; ond y dysgyblion á geryddasant y sawl oedd yn eu dwyn hwynt. Iesu gwedi canfod hyn, á fu anfoddlawn, ac á ddywedodd, Gadewch i’r plant ddyfod ataf fi, na rwystrwch hwynt; canys eiddo y cyfryw rai yw teyrnas Duw. Yn wir, yr wyf yn dywedyd wrthych, pwybynag ni dderbynio deyrnas Duw fel plentyn, nid â efe byth i fewn iddi. Yna gwedi eu cymeryd yn eu freichiau, a gosod ei ddwylaw arnynt, efe á’u bendithiodd.

Yna y cymerodd Pedr achlysur i ddywedyd, Am danom ni, nyni á adawsom bob peth, ac á’th ganlynasom di. Iesu gàn ateb, á ddywedodd, Yn wir, meddaf i chwi, nid oes neb à adawo ei dỳ, neu ei frodyr, neu ei chwiorydd, neu ei dad, neu ei fam, neu ei wraig, neu ei blant, neu ei diroedd, èr fy mwyn i a’r efengyl, à’r nas derbyn yn awr yn y byd hwn y cànn cymaint, yn dai, a brodyr, a chwiorydd, a mamau, a phlant, a thiroedd, gydag erlidiau; ac yn y byd à ddaw, fywyd tragwyddol. Ond llawer fyddant gyntaf y rhai ydynt ddiweddaf; a diweddaf y rhai ydynt gyntaf.

A daeth rhyw Phariseaid, y rhai, èr ei brofi, a ofynasant iddo, Ai cyfreithlawn i ŵr ysgaru ei wraig? Yntau gàn ateb, á ddywedodd wrthynt, Pa orchymyn á roddes Moses i chwi àr y mater hwn? Hwythau á atebasant, Moses á ganiataodd i ni ysgrifenu iddi lythyr ysgar, a’i gollwng hi ymaith. Iesu gàn ateb, á ddywedodd wrthynt, O herwydd eich tuedd anhydrin y rhoddes Moses i chwi y caniatâad hwn. Ond o’r dechreuad, àr y crëad, yn wryw a benyw y gwnaeth Duw hwynt. O herwydd hyn y gad dyn ei dad a’i fam, ac y glŷn wrth ei wraig, a hwy ill dau fyddant un cnawd. Nid ydynt, gàn hyny, mwy yn ddau, ond un cnawd. Y peth, gàn hyny, á gyssylltodd Duw, na wahaned dyn.