مزامیر 36
36
محبّت پایدار تو چه عالی است
برای سالار سرایندگان. مزمور داوود، خدمتگزار خداوند
1نااطاعتی شریر در درون دل او میگوید:
که ترس خدا در مقابل چشم او نیست.
2زیرا خود را در نظر خود تملّق میگوید
تا گناهش آشکار نشود
و نفرتانگیز نگردد.
3سخنان زبانش شرارت و حیله است.
از دانشمندی و نیکوکاری
دست برداشته است.
4شرارت را بر بستر خود تفکر میکند.
خود را به راه ناپسند مستحکم کرده،
از بدی نفرت ندارد.
5ای خداوند، رحمت تو در آسمانها است
و امانت تو تا افلاک.
6عدالت تو مثل کوههای خداست
و احکام تو ژرفای عظیم.
ای خداوند، انسان و چارپایان را نجات میدهی.
7ای خدا، رحمت تو چه ارجمند است.
آدمیان زیر سایه بالهای تو پناه میبرند.
8از چربی خانه تو شاداب میشوند.
از نهر خوشیهای خود ایشان را مینوشانی.
9زیرا که نزد تو چشمه حیات است
و در نور تو، نور را خواهیم دید.
10رحمت خود را برای عارفان خود دوام بخش
و عدالت خود را برای راست دلان.
11پای تکبّر بر من نیاید
و دست شریران مرا گریزان نسازد.
12در آنجا بدکرداران افتادهاند.
ایشان انداخته شدهاند
و نمی توانند برخاست.
اکنون انتخاب شده:
مزامیر 36: RCPV
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company