مزامیر 107
107
کتاب پنجم
فدیه شدگان خداوند چنین گویند
1خداوند را حمد بگویید،
زیرا که او نیکو است
و رحمت او باقی هست تا به ابد.
2فدیهشدگان خداوند این را بگویند
که ایشان را از دست دشمن فدیه داده است.
3و ایشان را از سرزمینها جمع کرده،
از مشرق و مغرب و از شمال و جنوب.
4در صحرا آواره شدند و در بیابانی بیطریق
و شهری برای سکونت نیافتند.
5گرسنه و تشنه نیز شدند
و جان ایشان در ایشان کاهیده گردید.
6آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
7و ایشان را به راه درست رهبری نمود،
تا به شهری مسکون وارد شدند.
8پس خداوند را به خاطر رحمتش تشکر نمایند
و به سبب کارهای عجیب او با آدمیان.
9زیرا که جان آرزومند را سیر گردانید
و جان گرسنه را از چیزهای نیکو پر ساخت.
10آنانی که در تاریکی و سایه مرگ نشسته بودند،
که در ظلم و آهن بسته شده بودند.
11زیرا به کلام خدا مخالفت نمودند
و به پند آن متعال اهانت کردند.
12و او دل ایشان را به مشقت ذلیل ساخت.
بلغزیدند و کمک کنندهای نبود.
13آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
14ایشان را از تاریکی و سایه مرگ بیرون آورد
و بندهای ایشان را بگسست.
15پس خداوند را به سبب رحمتش تشکر نمایند
و به خاطر کارهای عجیب او با آدمیان.
16زیرا که دروازههای برنجین را شکسته،
و بندهای آهنین را پاره کرده است.
17احمقان به سبب طریق شریرانه خود
و به خاطر گناهان خویش،
خود را ذلیل ساختند.
18جان ایشان هر قسم خوراک را نفرت نمود
و به دروازههای مرگ نزدیک شدند.
19آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
20کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید
و ایشان را از هلاکتهای ایشان رهانید.
21پس خداوند را به سبب رحمتش تشکّر نمایند
و به خاطر کارهای عجیب او با آدمیان.
22و قربانیهای تشکّر را تقدیم کنند
و کارهای وی را به ترنم اعلام کنند.
23آنانی که در کشتیها به دریا رفتند،
و در آبهای زیاد شغل کردند.
24اینان کارهای خداوند را دیدند
و کارهای عجیب او را در ژرفا.
25او گفت، پس باد تند را وزانید
و امواج آن را برافراشت.
26به آسمانها بالا رفتند
و به ژرفاها فرود شدند
و جان ایشان از سختی گداخته گردید.
27سرگردان گشته،
مثل مستان افتان و خیزان شدند
و عقل ایشان به تمامی حیران گردید.
28آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
29طوفان را به آرامی ساکت ساخت
که موجهایش ساکن گردید.
30پس مسرور شدند،
زیرا که آسایش یافتند
و ایشان را به بندر مراد ایشان رسانید.
31پس خداوند را به خاطر رحمتش تشکّر نمایند
و به خاطر کارهای عجیب او با آدمیان.
32و او را در جماعت قوم متعال بخوانند
و در مجلس مشایخ او را سپاس بگویند.
33او نهرها را به بیابان تبدیل کرد
و چشمههای آب را به زمین تشنه.
34و زمین بارور را نیز به شورهزار،
به خاطر شرارت ساکنان آن.
35بیابان را به دریاچه آب تبدیل کرد
و زمین خشک را به چشمههای آب.
36و گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت
تا شهری برای سکونت بنا نمودند.
37و مزرعهها کاشتند
و تاکستانها غرس نمودند
و محصول پربار به دست آوردند.
38و ایشان را برکت داد
تا به هدف کثیر شدند
و چارپایان ایشان را نگذارد کم شوند.
39و باز کم گشتند و ذلیل شدند،
از ظلم و بلا و اندوه.
40ذلت را بر رئیسان میریزد
و ایشان را در بیابانی که راه ندارد،
آواره میسازد.
41امّا مسکین را از عذابش بلند می کند
و اهل خانهاش را همچون گلههای گوسفند کثیر میگرداند.
42صالحان این را دیده، شادمان میشوند
و تمامی شرارت دهان خود را خواهد بست.
43کیست خردمند تا به این چیزها تفکّر نماید؟
که ایشان رحمتهای خداوند
را خواهند فهمید.
اکنون انتخاب شده:
مزامیر 107: RCPV
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company
مزامیر 107
107
کتاب پنجم
فدیه شدگان خداوند چنین گویند
1خداوند را حمد بگویید،
زیرا که او نیکو است
و رحمت او باقی هست تا به ابد.
2فدیهشدگان خداوند این را بگویند
که ایشان را از دست دشمن فدیه داده است.
3و ایشان را از سرزمینها جمع کرده،
از مشرق و مغرب و از شمال و جنوب.
4در صحرا آواره شدند و در بیابانی بیطریق
و شهری برای سکونت نیافتند.
5گرسنه و تشنه نیز شدند
و جان ایشان در ایشان کاهیده گردید.
6آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
7و ایشان را به راه درست رهبری نمود،
تا به شهری مسکون وارد شدند.
8پس خداوند را به خاطر رحمتش تشکر نمایند
و به سبب کارهای عجیب او با آدمیان.
9زیرا که جان آرزومند را سیر گردانید
و جان گرسنه را از چیزهای نیکو پر ساخت.
10آنانی که در تاریکی و سایه مرگ نشسته بودند،
که در ظلم و آهن بسته شده بودند.
11زیرا به کلام خدا مخالفت نمودند
و به پند آن متعال اهانت کردند.
12و او دل ایشان را به مشقت ذلیل ساخت.
بلغزیدند و کمک کنندهای نبود.
13آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
14ایشان را از تاریکی و سایه مرگ بیرون آورد
و بندهای ایشان را بگسست.
15پس خداوند را به سبب رحمتش تشکر نمایند
و به خاطر کارهای عجیب او با آدمیان.
16زیرا که دروازههای برنجین را شکسته،
و بندهای آهنین را پاره کرده است.
17احمقان به سبب طریق شریرانه خود
و به خاطر گناهان خویش،
خود را ذلیل ساختند.
18جان ایشان هر قسم خوراک را نفرت نمود
و به دروازههای مرگ نزدیک شدند.
19آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
20کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید
و ایشان را از هلاکتهای ایشان رهانید.
21پس خداوند را به سبب رحمتش تشکّر نمایند
و به خاطر کارهای عجیب او با آدمیان.
22و قربانیهای تشکّر را تقدیم کنند
و کارهای وی را به ترنم اعلام کنند.
23آنانی که در کشتیها به دریا رفتند،
و در آبهای زیاد شغل کردند.
24اینان کارهای خداوند را دیدند
و کارهای عجیب او را در ژرفا.
25او گفت، پس باد تند را وزانید
و امواج آن را برافراشت.
26به آسمانها بالا رفتند
و به ژرفاها فرود شدند
و جان ایشان از سختی گداخته گردید.
27سرگردان گشته،
مثل مستان افتان و خیزان شدند
و عقل ایشان به تمامی حیران گردید.
28آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند
و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
29طوفان را به آرامی ساکت ساخت
که موجهایش ساکن گردید.
30پس مسرور شدند،
زیرا که آسایش یافتند
و ایشان را به بندر مراد ایشان رسانید.
31پس خداوند را به خاطر رحمتش تشکّر نمایند
و به خاطر کارهای عجیب او با آدمیان.
32و او را در جماعت قوم متعال بخوانند
و در مجلس مشایخ او را سپاس بگویند.
33او نهرها را به بیابان تبدیل کرد
و چشمههای آب را به زمین تشنه.
34و زمین بارور را نیز به شورهزار،
به خاطر شرارت ساکنان آن.
35بیابان را به دریاچه آب تبدیل کرد
و زمین خشک را به چشمههای آب.
36و گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت
تا شهری برای سکونت بنا نمودند.
37و مزرعهها کاشتند
و تاکستانها غرس نمودند
و محصول پربار به دست آوردند.
38و ایشان را برکت داد
تا به هدف کثیر شدند
و چارپایان ایشان را نگذارد کم شوند.
39و باز کم گشتند و ذلیل شدند،
از ظلم و بلا و اندوه.
40ذلت را بر رئیسان میریزد
و ایشان را در بیابانی که راه ندارد،
آواره میسازد.
41امّا مسکین را از عذابش بلند می کند
و اهل خانهاش را همچون گلههای گوسفند کثیر میگرداند.
42صالحان این را دیده، شادمان میشوند
و تمامی شرارت دهان خود را خواهد بست.
43کیست خردمند تا به این چیزها تفکّر نماید؟
که ایشان رحمتهای خداوند
را خواهند فهمید.
اکنون انتخاب شده:
:
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company